BEN BENEKLİ

   Merhaba benim adım Benekli. Ben çok küçükken sahiplerim beni bir dükkandan almışlar. Sıcacık bir ev ,yuva, verdiler bana.Düzenli yemeğim, banyom, uyku alışkanlığım var.En sevdiğim şey sahiplerimin tüylerimi okşaması.

Biraz da evimizdekileri tanıtayım. Annemiz Aylin, babamız Hasan ve evimizin yaramazı Burak. Bu çocuk hiç yerinde durmuyor. Beni de sanırım çok seviyor. Bahçede benimle koşturup duruyor.

Hep merak etmişimdir. Sokakta yaşamak nasıldır acaba diye. Aslında ben evimden ve sahiplerimden çok memnunum. İnşallah bu mutluluğum sonsuza dek sürer.

Önceden hiç terkedilme korkusu yaşamamıştım. Ama bu aralar sahiplerim bana karşı biraz ilgisiz gibi geliyor. Yemeğimi verirken suratları asık. Eskisi kadar sık banyo yaptırmıyorlar. Bazı odaların da kapılarını kapattılar. Galiba tüylerim onların canını sıkmaya başladı.

Yaşasın!!! Çok mutluyum çünkü bugün gezmeye gidiyoruz. Nereye gidiyoruz acaba ?  Nihayet geldik arabadan indik. Sahibim Hasan sağı solu kolaçan ediyor.

Beni oracıkta bırakıp arabaya tekrardan bindi. Peşinden koştum ama yetişemedim. Oyun mu oynuyor diye düşündüm ama sanırım beni terketti.

Korktuğum başıma geldi. Ben sokaklarda nasıl yaşanır bilmiyorum ki. Ne yer ne içerim?Ben şimdi ne yapacağım?

Ben de artık bir sokak köpeği olmuştum. Çevremde benim gibi sokak köpekleri vardı. Bazıları beni kovalamaya başladı çok korktum. Hemen  kaçtım oradan. Sonra Pamuk ile Boncukla tanıştım. Onlar da benim gibi terkedilmiş evcil hayvanlardı.