İÇİNDEKİLER

  -Masalın Yazarları

  -Projede Yer Alan Okullar

  -Masalımız

                         MASALIN YAZARLARI

     -Büşra EMEK

     -Çiğdem ÇAKIR ÖZKAN

     -Derya BEDİR ERSOY

     -Hümeyra ARSLAN

     -Merve DEMİR

     -Nevin YILDIRIM

     -Seher ÖZBEK

    -Tarife GÜLHAN

     -Yeşim ÖZTAŞ

   PROJEDE YER ALAN OKULLAR

-Öğretmen Esra Akkaya Anaokulu/ Eskişehir

-Cumhuriyet Anaokulu/ Çanakkale

-Atatürk Ortaokulu/ Ankara

-Halide Edip Adıvar Anaokulu/ Batman

-Gökçebey Ortaokulu/ Zonguldak

-Öğretmen Fuat Altan Anaokulu/ Konya

                 Hey hey herkese

                 Masal masal dinlete

                 Tüm çocuklar duysun diye

                  Gel birlikte ürete

KIRMIZI KALPLİ KIZ

Bir varmış bir yokmuş. Develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken... Uzak diyarlarda, kocaman ormanın içinde yaşayan kırmızı kalpli bir kız varmış... Kırmızı Kalpli Kız evinin bahçesinde çiçeklerle ve Kelebek arkadaşlarıyla oynuyormuş.

Birden yanlarına Minik Arı gelmiş.

Minik Arı Kırmızı Kalpli Kıza;

 ‘Merhaba’ demiş.

‘Acaba çiçeklerinden polen toplayabilir miyim?’ diye sormuş.

Kırmızı Kalpli Kız; ‘Merhaba arkadaşım Minik Arı tabi ki toplayabilirsin’ demiş.

Minik arı kırmızı kalpli kıza teşekkür ederek renk renk çiçeklerden mis gibi polenler toplamış. Minik arı oradan ayrılmadan önce kırmızı kalpli kıza dönüp:

-Neden senin bahçendeki çiçeklerin polenleri mis gibi kokuyor? Her gün dağ tepe demeden polen toplamak için gezerim ancak buradaki çiçeklerin polenleri kadar lezzetli mis kokulu polenlere rastlamadım, demiş.

    Kırmızı kalpli kız minik arıya bakıp gülümsemiş.

-Ben çiçeklerimi seviyorum, onlarla konuşuyorum, her gün suluyorum belki o yüzden bu kadar lezzetli oluyorlardır demiş ve el sallayarak minik arıyı göndermiş. Kırmızı kalpli kız evinin bahçesinde oynarken aniden bir ses duymuş ve dönüp baktığında ise;

Aaaaa! O da ne karşısında mavi bir araba birde bakmış ki arabanın içinden babası inmiş hem de elinde kocaman bir kutuyla hemen koşmuş yanına

-Babacığım o kutunun için de ne var diye sormuş kırmızı kalpli kız babası ise gülümsemiş ve demiş ki “senin için ufak bir hediye aldım.” Kırmızı kalpli kız bu hediyeyi çok merak etmiş bir an önce açmak istiyormuş ve babasına “ hadi baba kutumu ver çok merak ediyorum ”demiş. Heyecanla kutuyu almış ve açmış birde ne görsün cılız mı cılız sapsarı bir civciv. Kırmızı kalpli kız önce hiç hoşnut olmamış ancak, daha sonra civcivi çok sevmiş oyunlar oynamış, beslemiş gel zaman git zaman derken bizim civciv canlanmış etine dolgun bir civciv oluvermiş, altın gibi parlayan tüyleri de varmış ve bir gün birlikte yaşadıkları ormandaki o şirin mi şirin evlerinin bahçesinden çıkarak gezintiye çıkmışlar.

Az gitmişler uz gitmişler dere tepe düz gitmişler meğer bir arpa boyu yol gitmesinler mi? Ormanın az ilerisinde bir dereye gelmişler derenin kenarında rengârenk çiçekler ve kelebekler görmüşler kırmızı kalpli kızın bahçesindeki çiçeklerden varmış orda da ve kelebek arkadaşlarını da görmüş derenin kenarında ve kelebek arkadaşlarıyla bizim kırmızı kalpli kız sarılmış doya doya. Masal buya bizim arı da konuvermiş kırmızı kalpli kızın burnuna ve olanlar olmuş o günden sonra.

Kırmızı kalpli kız ve ailesi derenin kenarına taşınmaya karar vermişler. El ele verip kelebekler kadar renkli, bal kadar tatlı bir yuva yapmışlar kendilerine. Her sabah derenin şırıltısı, kuşların cıvıltısıyla başlamışlar güne. Mis gibi çiçekler açmış bahçelerinde. Minik civciv de büyümüş, büyümüş her gün taptaze yumurtalar verir olmuş.

Derken bir gün bir gölge görünmüş uzaklardan.

Uzun uzun bakmış gölgenin olduğu yere doğru. Sonunda anlamış bu gölgenin gökyüzündeki bulutlara ait olduğunu. Birden gök gürlemeye yağmur yağmaya başlamış. Her yeri toprak kokuları sarmış. Kırmızı Kalpli kız ve arkadaşları yağmurla beraber daha çok eğlenmeye başlamışlar. Çünkü doğadaki tüm canlılar bu yağmuru uzun zamandır bekliyorlarmış. Kırmızı kalpli kızın bir eline kelebek arkadaşı bir eline de arı arkadaşı konmuş. Birlikte dönmeye başlamışlar. Gökyüzüne doğru başını kaldırmış. Bir de ne görsün!

Rengârenk bir gökkuşağı. Başlarını çevirip baktıklarında gökkuşağının bir ucunun ayaklarının dibinde olduğunu görmüşler. Gökkuşağını bu kadar yakından görmenin mutluluğuyla başlamışlar gökkuşağına tırmanmaya. O kadar çok tırmanmışlar ki gök kuşağının en tepesine geldiklerinde bulutların bile üzerine çıktıklarını fark etmişler. Gökkuşağının üzerinde yürürken diğer ucunun nerede olduğu merakıyla yürümeye devam etmişler ve en sonunda gök kuşağının diğer ucundan yere inmişler.

Gözlerine inanamamışlar. Yaşadıkları yerde çok güzelmiş fakat böyle güzel çiçeklerin, ağaçların, dağların tepelerin olduğu bir yer daha görmemişler. Arı ve kelebek hangi çiçeğe konacağını şaşırmış. Güzellikten başları dönmüş. Kırmızı kalpli kız hayran hayran etrafı seyrederken bir de ne görsün.

Küçük bir ayıcık oturmuş ağlıyor. Hemen ayıcığın yanına gitmişler.

-Neyin var küçük ayıcık, neden ağlıyorsun?

Küçükayı cevap vermiş,

-Annemi ve babamı kaybettim, bulamıyorum demiş.

Kırmızı kalpli kız düşünmüş düşünmüş

-Buldum!...Sen de bizimle gökkuşağına çık, belki oradan bakınca anneni ve babanı görebilirsin, demiş.

Ayıcık bu fikri çok beğenmiş. Birlikte gökkuşağının en yüksek tepesine çıkmışlar. Sağa bakmışlar, sola bakmışlar, aşağı bakmışlar yukarı bakmışlar... Ama ayıcığın annesini ve babasını bir türlü görememişler.

Minik arı birden bire bağırmış

Hemen koşarak gökkuşağının diğer ucundan aşağıya inmişler. Ayıcık annesini ve babasını görünce koşarak yanlarına gitmiş, onlara sıkıca sarılmış. Ve onları yeni arkadaşlarıyla tanıştırmış. Annesi ve babası çocuklarını çok aradıklarını ve bir türlü bulamadıklarını anlatmışlar.

Ayıcığın annesi ve babası kırmızı kalpli kıza ve arkadaşlarına teşekkür etmişler.

Kırmızı kalpli kız yaşadıklarını akşam annesine ve babasına anlatmak için sabırsızlanıyormuş... Yukardan gökkuşağı inmiş ve bu masalı dinleyen her çocuğu sevgiyle kucaklamış...