Can!! Can benim biricik dostum.. Onunla  olmak    çok                                      eğlenceli ; yazıyor, çiziyor, bazen silip tekrar  yazıyor ama  hep  bizimle beraber.              Yine bizimle olduğu bir gün yazdığını silmeye çalışırken beni yırttı. Ben kim miyim? Bir defterin sayfalarından biriyim. Evet, beni yırttı ve çöpe attı. Ve geri dönüşüm yolculuğum böyle başladı. Artık çöpteydim ve bana ne olacağını hiç bilmiyordum. Çöpte yalnız değildim, diğer arkadaşlarım da buradaydı. Onlar beni görünce üzüldüler çünkü; birimiz daha çöpe atılmıştık. Merak ediyordum ne kadar zamandır buradalardı. Nerdeyse 3 gün olmuş hepsi çok üzgün ve endişelilerdi. Biz eskiden birer ağaçtık ama şimdi pis bir şey gibi 

 çöpe atılmıştık...

Sevinç DERDİYOK 

Gülsen Muzuri İlkokulu Şişli /İstanbul

    Durun şişşşt sessiz olun, bakın buraya birisi geliyor. O da ne! elinde bir heybesi var. Acaba burada ne yapıyor? "Çok severim ben, çok severim, kağıtları çok severim." Hımm anladım şarkı söylüyor. Bir de bizim gibi buraya atılan kağıtları, cam şişeleri, plastik eşyaları alıp ayrı ayrı heybelere dolduruyor. Bizi bulunca  ne çokk sevindi. Çok neşeli biri. Bizi artık kimse sevmeyecek diye çok üzülmüştüm ama bak bizi seven bir daha çıktı karşımıza. Oradan biri seslendi Merttt Merttt kağıtları aldıysan gidelim mi? Mert bizi alıp özenle ayırıp kağıtların olduğu heybeye koymuştu. Orada benim gibi pek çok arkadaşım  vardı. Hemen kaynaştık arkadaş olduk. Güldük eğlendik buraya nasıl geldiğimizi anlattık. Yolculuğumuza neşe içinde devam ediyoruz.

Sultan GELMEZ

Lütfi Banat İlkokulu Beşiktaş/İstanbul

Bu harika bir yolculuk.  Keşke herkes de bizimle bu yolcuğa katılsa. Hep birlikte çevremizi temiz tutup çöplerimizi geri dönüşümde değerlendirsek. Baksanıza her yer nasıl da çöp ama bizler buna dur diyebiliriz. Bu yolculuğumuza herkesi katarsak hep birlikte büyük bir geri dönüşüm yolculuğu başlatabiliriz.

 Mert elinde kağıtlarla ilerledikçe heybesinden şu sesler yükseliyordu:

Sevilay YILDIZ KAYA

Ahmet Kutsi Tecer İlkokulu Pendik/İstanbul

Sibel YILDIRIM

Konakpınar Ş.J.B.Erbu Serpan İlkokulu/BALIKESİR

      Ve başladı yolculuk.

      Mert önce kocaman bir plastik fabrikasına giderek heybesindeki plastik atıkları buraya teslim etti.Daha sonra cam fabrikasına giderek cam atıkları;  metal fabrikasına giderek metal atıkları fabrikaya teslim etti.

      Sıra kağıt atıklara yani bize gelmişti. Arkadaşlarım ve ben çok heyecanlandık.

      -Acaba burada neler yaşayacağız?

      Sanırım kağıt arkadaşlarım ve beni yeni maceralar bekliyor.

  Kısa bir yolculuktan sonra kağıt fabrikasına geldik. Heyecanla  heybeden çıkmayı   bekliyorduk.  Vakit kaybetmeden  bizim  gibi  bir  sürü kağıdın bulunduğu bir havuza girdik.

     İlk işlem tüm atık kağıtların parçalara ayrılması.  Bu işlem çok eğlenceliydi. Hatta biraz da gıdıklayıcıydı.  Ama eğlence daha bitmemişti. Şimdi de sıra sıcacık   bir    havuzda   hamur olmaya gelmişti.  Bu  işlem  bizi vıcık vıcık bir hamur yapsa da çok eğleniyorduk.

Şule Yüksel ALPASLAN

Albay Süleyman Külahçı İlkokulu Döşemealtı /Antalya

Sinem UZUN

Munis Faik Ozansoy İlkokulu Küçükçekmece/İstanbul

    Tüm arkadaşlarla pamuk şekerine benzeyen kıvamda 

yoğurulmak çok eğlenceliydi. Başımıza nelerin geleceğinden habersizdik. Aklımda deli sorular vardı. Hangi çiçek resminde olacak hangi şiir bize yazılacaktı? Tüm bunları düşünürken kahkahalar içinde dönme dolaba binmiş gibi birbirimizi kovalar gibiydik.

    Mmm en sevdiğim kokuları alıyordum sanki. Oda neydi öyle. Yağmur mu yağıyordu yoksa? Aynı bizim gibi kokuyor. Dünyanın en güzel kokusu bu olsa gerek.

Çöpteki kirimiz geçmiş,tertemiz ve mis kokulu olmuştuk,kağıt kokulu...Diğer kağıt arkadaşlarla iyice birbirimize karışmıştık.Ama çok ıslanmış olacağız ki bizi bir güzel kuruttular tabi buruş buruş olmuştuk. Silindir şeklinde bir ütü masasına sarıp çevirmeye başladılar. Buruşukluğumuz geçmiş, dümdüz ve ipince kağıtlara dönüşmüştük. 

Serdar ÖZER

Kardelen İlkokulu  Merkez / YALOVA

 O da ne, şimdi de bizi alıp uzaktan akrabamız olan karton kutulara doldurdular. Burası biraz karanlıktı. Kutudan çıktığımızda kendimizi devasa makinelerin olduğu bir matbaada bulduk. Rengarenk kapaklı  defterler  haline gelmiştik.

  Uyandığımızda  kendimizi  bir  kırtasiye rafında bulduk. Sevimli bir  çocuk diğer defterlerin arasından beni seçip aldı, çantasına yerleştirdi. Artık üzerimize rengarenk resimler çizilecekti. Çocukların hayallerini sergiledikleri  birer anı  olarak kalacaktık ...

Serpil DEMİRCAN

Hattat İsmail Hakkı İlkokulu Üsküdar/İstanbul