PANDEMİ GÜNCESİ

                              2020....

                                           16 Mart 2020

Merhaba sevgili günlük,

Bugün çok ilginç ve tedirgin edici bir şeye tanık olduk. Haberlerde duyduğumuz Çin'in Wuhan kentinde ortaya çıktığı ve hızlı bir şekilde yayılıp insanları hasta ettiği söylenen Covid -19 virüsü bizim ülkemizde de tespit edilmiş. Nasıl bir hastalık bu kafamda bir sürü soru var. Annemler de tedirgin oldu. Okullar 1 hafta tatil edildi. Toplu olarak yapılan tüm etkinlikler iptal. İşler çok ciddileşti. Bakalım neler olacak??? : ((

                                                               1 Nisan 2020

Merhaba sevgili günlük,

Nasılım ben de bilmiyorum. Virüs yüzünden ilk ölümler gerçekleşti. Korkmaya başladık. Okullar da yüz yüze eğitim yerine evden uzaktan eğitim yapıyoruz. Eba portalı üzerinden canlı derslere giriyorum. Çok şükür bilgisayar ve internetimiz var. Ama benim kadar şanslı olmayan arkadaşımız da çok. Sonuçta derslere tam katılım sağlanamıyor. Onlar için de EBA  TV de günlük ders anlatımları var. Bizim için çok farklı bir deneyim oluyor.

Gündem hep covid oldu. Haberlerde hep salgın. Nasıl korunalım; nasıl yaşayalım; nasıl beslenelim hep bu konuşuluyor. 

Televizyon programlarında uzmanlar evden dışarı çıkmamamız ,kalabalık ortamlardan uzak durmamız ve temizliğe özen göstermemiz konusunda uyarıyorlar.

10 Nisan'da Türkiye’de o güne kadarki en kapsamlı , 2 günlük,  sokağa çıkma yasağı ilan edildi. Yasaktan hemen önce insanlar bakkal, market ve fırınlara akın etti, mesafe kurallarına rağmen hınca hınç dolu marketlerde insanlar kasaların ve dükkanların önünde kuyruk oldu. Haberlerde hep bu görüntüler gösterildi. İnsanlar tedirgin ama bir yandan da ne olduğunu tam olarak kavrayamadıkları için bilinçsiz davranıyor. Bu kısıtlama umarım salgını hafifletir.

Her akşam doktorlar Tv'lerde hep maske nasıl takılır, insanlar arasındaki mesafe nasıl olmalı, eller nasıl yıkanmalı bunları  anlatıyorlar. Doktorlar salgın döneminde sevdiklerine ayıracağı zamanın çoğunu da hastalarla geçiriyor. Çok saygı duyuyorum sağlık çalışanlarına, haberlerde her akşam yüzleri maskeden zedelenmiş, kan ter içinde kaldıkları hallerini görüyoruz. Ne zaman geçecek bu salgın......

Merhaba günlük                       Mayıs 2020

Nisan ayı bitti. Entübe ve yoğun bakımdaki hasta sayısının düşmesiyle kısıtlamaların kademeli olarak kalkacağı söylendi....

Eski günlüklerimi elime aldım ve okudum da ne kadar güzelmiş eski günler.... Şimdi sokağa rahatça çıkamıyoruz , Maske insanı sanki boğuyor ama virüsten korunmak için takmak zorundayız. 20 yaş altına belli saatler izin verdiler.  Okullar hala kapalı ve online eğitimler devam ediyor.  Okulumu özledim, arkadaşlarımı özledim. Bu zamanlar geçsin bitsin artık....

                                                                            Haziran 2020

Merhaba Sevgili Günlük,

Gün geçtikçe vaka ve ölüm sayılarının artışı, her gün televizyon kanallarında virüs ve virüsten nasıl korunmalıyız haberleri insanları hem tedirgin ediyor hem korkutuyor hem de üzüyor. Uzmanlar vaka ve ölüm sayılarının artmaması için daha  geniş çaplı tedbirlerin geleceğini açıklıyorlar. İlk defa bu denli bulaşıcı ve öldürücü hastalığa şahitlik ediyorum. 1918-1920 yılları arasında Dünya'da "İspanyol Gribi" diye bilinen salgın hastalık ortaya çıkmış; bu hastalık yüzünden pek çok insan vefat etmiş; pek çok insanı etkilemiş bu salgın. İşsizlik, ekonomik sıkıntı, psikolojik sorunlar baş göstermiş.

                                                                       Temmuz 2020

Sevgili Günlük, 

Bu yaz tatili sanırım hayatımın en unutulmaz yazı olacak. Hiç bir şey eskisi gibi değil; ve insanlar sürekli gündemi takip edip, gelişmelerden haberdar olmak istiyor. Şu anda Türkiye'de ve Dünya'da pek çok ülke aşı çalışmaları gerçekleştiriyor ve Corona virüs aşısının  Eylül ayında üretilebileceği yönünde haberler var. Bu herkesi olduğu gibi beni de ümitlendirdi. Umarım bir an önce aşı bulunur; ve tüm Dünya bu hastalıktan kurtulur. 

                                                                                Eylül 2020

Sevgili Günlük,

Okulların açılmasına iki hafta kaldı; fakat pandemi hala devam ediyor. Okulumu, arkadaşlarımı, öğretmenlerimi çok özledim. Sanırım aşamalı ve seyreltilmiş şekilde okullar açılacakmış. İlk önce okul öncesi ve 1. sınıflar yüz yüze eğitime başlayacakmış. Yüz yüze eğitim tüm hafta değil; haftada iki gün şeklinde olacakmış. Diğer kademelerin açılması üç hafta sonra değerlendirilecekmiş. Bizler bu süre zarfında uzaktan eğitime devam edeceğiz. Ama ben yine de dört gözle okuluma ve arkadaşlarıma kavuşacağım günleri hayal ediyorum. 

Sevgili Günlük,

Uzun bir süre sonra tekrar yazıyorum. O kadar kötü günler geçirdim ki, o günleri hiç atlamayacakmış gibi düşünüp yazmak istemedim.  Küçücük bir virüsün hayatımızı bu kadar değiştireceğini hiç düşünmemiştim.  

Bir hafta, iki hafta, üç hafta, dört hafta ………. Geçti. Okul hala açılmadı. Sokağa çıkma yasakları gelmeye başladı. Gün geçtikçe ben daha da korkuyorum. Babam korona oldu. Annemin de korona olmasından korkuyordum. Babam on dört gün karantina altındaydı. Kardeşim babamın odasına girmeye çalışıyordu. Aynı evde babama sarılamıyor, odasına dahi giremiyordum. Annem babamın yemeğini odasının kapısının önüne koyduğu sehpaya bırakıyordu. Sonra babam yemeği alıp yiyordu ve annem eldivenleriyle tepsiyi alıyordu. 

Babamın kullanmış olduğu tabakları önce çamaşır suyunda bekletiyor daha sonra bulaşık makinesine koyuyordu. Bu süreç 14 gün sürdü. Babamın karantina süresi bitmeden 5 gün önceydi. Odasının penceresinden bakarken babam evin önüne bir ambulans gördü. Alt katta oturan babaannemi aradı. Kimse telefonu açmadı. Annem, erkek kardeşim ve ben de karantinadaydık. Bu yüzden dışarı çıkmamız yasaktı. Hepimiz çok korkuyorduk ve bu ambulans kimin için gelmişti acaba diye hepimiz hem endişeli hem de tedirgindik. Çok geçmeden, sağlık görevlilerinin dedemi solunum cihazına bağlı olarak ambulansa getirdiklerini gördük. Dedem nefes almakta güçlük çekiyordu. Sedyede çok kötü görünüyordu. Dedemi o şekilde görüşümün son görüş olacağını hiç düşünmemiştim. Dedem bir daha eve dönemedi. İki gün hastanede yaşam savaşı verdikten sonra dedemin ölüm haberi geldi. 

Dedem öldüğünde de, mezara gömüldüğünde de yanında kimse yoktu. Cenazede kimse yoktu. Evin önünden geçen cenaze arabasına gözyaşları içinde baktım. İşte o zaman bu hastalığın çok acımasız olduğunu daha iyi anladım. Dedemi son yolculuğuna uğurlarken bile yanında olamadık.

Okulumu özledim arkadaşlarımı özlüyorum. Ama bu hastalığın tedavisi olmadan dışarı çıkmak istemiyorum. Keşke babam da işe gitmek zorunda olmasa, bizimle evde olurdu. Babama her akşam eve geldiğinde nasılsın diye soruyorum. Babamın tekrar virüs kapmasından korkuyorum.  İnternette virüsle ilgili haberleri takip ediyorum. Virüsün tedavisi var mı merak ediyorum ve bizi mutlu edecek haberler arıyorum. Meğerse şikayet ettiğim hayatım ne kadar da güzelmiş. 

Bu hastalık bana çok önemli bir şeyi öğretti. Artık hasta, yaşlı ya da engelli olduğu için evden çıkamayanları, yataktan kalkamayanları ve sadece pencereden bakmak zorunda olan insanları daha iyi anlıyorum ve halime şükrediyorum...

                                                                      15 Kasım

Sevgili Günlük Merhaba,

 Korananın ülkemize girdiği 11 Mart 2020 tarihinden bu yana ne çok şey değişti hayatımızda. Yaşamın bir adım dışına çıkmak ne çok şey fark ettiriyormuş insana. Kıymet bilmeyen biz, bir yağmur damlasının verdiği huzuru  anlayamamışız kargaşanın içinde. Hep bir bahane ile kaçtığımız yerlerin özlemi şimdi şimdi devleşiyor içimizde. 

Bir musibet bin nasihatten iyidir derler. Olumsuz bir nedenle evlere kapandığımız bu günlerden, olumlu sonuçlar ve kazanımlar elde ederek çıkmamız umuduyla.

                                                                    15 Aralık

Merhaba, bugün maskesiz dolaşmanın rahatça nefes alabilmenin rahatlığıyla başladım güne. Okuldayım, arkadaşlarımla sarılıp hasret giderdik. Kapalı yerlere, kurslarıma, aktivitelerime rahatça devam ettiğim günler geri geldi. Arkadaşlarımla okul dışında artık vakit geçirebiliyoruz. Çevremdeki herkes çok mutlu...

Bu yazdıklarımı rüyamı aktararak yazabiliyorum maalesef. Yukarıda gördüğüm rüya bir gün gerçekleşir umuduyla yaşıyorum.

Merhaba Sevgili Günlük;                            Ocak 2021

2021 yılına girdik ancak izlediğimiz kadarıyla virüs tablosu git gide artıyor ve hasta sayılarında düşme olmuyordu. Bir yandan okula gitmek istiyoruz diğer yandan virüsün yoğun olmasından dolayı uzaktan eğitime devam ettiğimiz için şanslı olduğumu düşünüyorum. Tüm ailenin de koronavirüs olması sebebiyle tüm günümüzü evde geçiriyoruz. Annem hastaneye tedavi altına alındı maalesef. Sürekli aşı ne zaman gelecek haberleriyle ümitleniyoruz. Umarım bu süreci en kısa sürede atlatırız.

Dear diary,

The virus that has been living with us for a long time has become even more depressing. When I look back, I think about what he did to us. it changed us a lot...The mask, which we are not accustomed to, has become indispensable in our lives. Our daily routines changed in an instant. Our activities such as going to school, walking around comfortably outside, spending time with our friends have been named after distant social life. And then there are the quarantined days, which forced us the most. We spent most of our day dealing with feelings of anxiety, loneliness and unhappiness. 

But you get used to everything. I'm used to the corona. Now I've discovered things that make me happy. I've learned to spend better quality time at home. I listened to new music and tried brand new food. I even built myself a hobby garden. I'm used to living with technology. Now I've learned that it's temporary and I have to stay healthy and happy without losing my life energy.

                                                                          Şubat 2021

Sevgili günlük,

Uzun zamandır bizimle yaşayan virüs, artık daha da bunaltıcı hale geldi. Şöyle bir geriye baktığımda bize neler yaptığını düşünüyorum da; çok değiştirdi bizi çok…

Hiç alışkın olmadığımız maske hayatımızın vazgeçilmezi haline geldi. Günlük rutinlerimiz bir anda değişti. Okula gitmek, dışarda rahatça dolaşmak, arkadaşlarımızla vakit geçirmek gibi etkinliklerimiz mesafeli sosyal hayat adını aldı. Hele bir de karantinalı günler var ki en çok bizi bu günler zorladı. Günümüzün çoğunu kaygı, yalnızlık ve mutsuzluk duygularıyla başa çıkmak için uğraştık. 

Ama insan her şeye alışırmış. Ben de alıştım koronaya. Şimdilerde kendimi mutlu edecek şeyler keşfettim. Evde daha kaliteli vakit geçirmeyi öğrendim. Yeni müzikler dinleyip yepyeni yemekler denedim. Hatta kendime hobi bahçesi bile yaptım. Teknolojiyle yaşamaya alıştım. 

Artık şunu öğrendim günlük: bu durum geçici ve ben yaşam enerjimi yitirmeden sağlıklı ve mutlu kalmalıyım.

                                            13 Şubat 2021

Sevgili e-günlüğüm,

Virüsle yaşamayı artık iyice kanıksadık. Günlüklerim bile elektronik hale döndü. İlk başladığındaki kaygılarımız geride kaldı. Yaz aylarında biter denilen ardına bu Hazirana biteceği düşünülen virüs için okullar tekrar kapandıkça seneye de uzaktan devam edilecekmiş söylentileri dolanmaya başlandı. Bizler uzaktan eğitimle arkadaşlarımızı ve öğretmenlerimizi çok özledik.

15 Şubat, Sevgili Günlük,

   Geçen gün sana içimi dökmüştüm ya. Bu süreçte arkadaşlarımdan ve öğretmenlerimden ayrı kaldığımı ve onları çok özlediğimi yazmıştım. Bugün markete giderken öğretmenim beni aradı.  Tam da onlarla daha çok vakit geçireceğim bir çalışmayı bana sundu :)

''Pandemi Sürecinin Arka Bahçesi' adlı eTwinning projesine katıldığını, benimde katılmak isteyip istemediğimi sordu. İlk duyunca endişeye kapıldım. Nasıl yapacağım? eTwinning projesi nedir? diye sorular takıldı kafama... 

Konuşmanın devamında, öğretmenim proje hakkında hakkında detaylı bilgi verdi. Öğretmenim ,bu serüvende kendisinin de yeni olduğunu ifade ederek beni bir nebze de olsa rahatlattı. 

   Akşam olunca öğretmenimizin organize ettiği çevrimiçi toplantıya  proje ekibi olarak katıldık. Bu toplantı, hem projedeki arkadaşları hem de projeyi daha yakından tanımamı sağladı. Projenin nasıl devam edeceğini merak ediyorum. Ben sana gelişmeler oldukça anlatacağım :)

15 Mart

Sevgili Günlük, 

Sana yeni haberlerle geldim. Projeye biraz daha alışmaya başladım ve etkinliklere katıldım. Katıldığım ilk etkinlikte bitmoji uygulamasıyla kendimi tanıtan bir avatar oluşturdum. Sonrasında canva programını kullanarak logo ve afiş yapmayı deneyimledim. 

Projem, diyorum . Çünkü okul yaşamım boyunca severek katıldığım, tamamen ekip arkadaşlarımla beraber yapacağımız bir projeydi. Öğretmenimin verdiği görevi yerine getirebilmek, onu mahçup etmemek için elimden geleni yapacaktım.

 Projem:), pandeminin karamsarlığından beni bir nebze de olsa kurtarıp, tamamen alışılmadık bir dünyaya götürdü.

                                                   15 Nisan

Sevgili Günlük,

Bugünkü çalışmamız aylardır beklediğim ''Doğa Uyanıyor!'' temalı fotoğraf çekme etkinliğiydi. 

Pandemi dolayısıyla kısıtlamalar az da olsa kalkmıştı. Ertesi gün, ailemle beraber dere kenarına pikniğe gitmiştik. Geçen sene doğum günümde dayımın hediye etmiş olduğu fotoğraf makinesini de yanıma aldım. Ve doğanın eşsiz manzaralarını çekmeye başladım. 

Eve geldiğimde çekmiş olduğum fotoğrafları proje grubuna yolladım. Öğretmenim ve arkadaşlarım çok beğenmişti. Gün boyu fotoğraf çekmekten çok yorulmuştum. Projem :) beni, farklı dünyalara götürse de zaman zaman zorlandığımı hissediyordum.

                                                 15 Mayıs

Sevgili Günlük,

Pandemi başlayalı günler geçmek bilmiyordu. Ne zaman ki ''Pandemi Sürecinin Arka Bahçesi" adlı etwinning projesine başladım, zamanın nasıl akıp geçtiğini fark etmedim. Öylesine keyifli, kaliteli vakitler geçirdim ki kendi kendime ''İyi ki bu projede yer almışım.'' diyorum. 

Projem:) ; bana bu zor süreçte bana ilaç gibi geldi. Yepyeni dostluklar kurma fırsatı bulacaksın!

Teknoloji ile iç içe olacaksın! deseler inanmazdım.