Epokę piśmienną naszego języka otwiera Bulla gnieźnieńska z 1136 r. Był to dokument papieski znoszący zwierzchność arcybiskupstwa magdeburskiego nad polskim Kościołem. Pierwsze zdanie w naszym języku pojawiło się w Księdze henrykowskiej z XIII wieku, opisującej dzieje opactwa cystersów w podwrocławskim Henrykowie. Wypowiada je Boguchwał, który widząc żonę zmęczoną mieleniem zboża na żarnach, proponuje:  ,”Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj”. Znaczy to: „,daj, niech ja pomielę, a ty odpoczywaj”.

Z kolei najstarszym utworem poetyckim jest Bogurodzica.  Ówczesna polszczyzna daleka była od tej, którą znamy dziś. Badacze dzielą historię naszego języka na dobry: staropolską. średniopolską, nowopolską i współczesną.