Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde uzak diyarlarda çok güzel bir orman varmış. Bu ormanın içinde hayvanların ve çok güzel bitkilerin olduğu büyük bir çiftlik varmış. Bu çiftliğin Ali amca adında sevimli mi sevimli bir sahibi varmış.

Ali amca çiftliğindeki bütün hayvanlarla ve bitkilerle tek tek ilgilenir onları sanki çocukları gibi çok severmiş. Ali amcanın canından çok sevdiği bir de torunu Efe varmış. Efe her hafta sonu dedesinin çiftliğine gelir burada dedesi ile çalışırmış.

Yine bir bahar mevsiminde Efe Dedesi'nin çiftliğine gelmiş ve koşarak hemen bahçe de çalışan Dedesi'nin yanına gelerek merakla bahçede toprakları belleyen dedesini izlemeye başlamış.

Efe, dedesini izlerken kenarda duran küçük kutular dikkatini çekmiş. Kutunun içinde küçük küçük anlam veremediği taş gibi bir şeyler varmış. Hemen merakla dedesine seslenmiş: 

-Dedeciğim bu kutunun içindekiler nedir?

Dedesi:

-Efeciğim onlar tohum. Tohumları toprağa ekeceğiz. Tohumlar büyüyecek ve bize domates, salatalık,biber, patlıcan, fasulye verecekler, demiş.

Efe çok şaşırmış çünkü hiçbir şeye benzetemediği kutuların içindeki küçücük şeyler nasıl büyüyecekti. Kafasında bir sürü soru işareti belirmişti. Dedesi onun bu durumu anlamadığını ve çok şaşırdığını fark etti ve gülerek Efe'yi yanına çağırdı. Birlikte toprağın üzerine oturdular ve dedesi Efe'ye tohumun macerasını anlatmaya başladı.

"Efeciğim bak bu taşa benzeyen tohumları toprağın içine özenle koyarız. Sonra onların üzerini toprak ile kapatırız. Toprağın içinde olan o tohumları sularız. Sonra o tohumlar yavaş yavaş büyüyerek önce fide olurlar. Sonra da olgunlaşıp bize meyve sebze verirler", demiş