Merhaba ben Can. Corona virüs çıktığından beri neler yaşadığımı sizlerle paylaşmak istiyorum. 2019 Aralık gibi Çin’de bir virüs çıktığını duyduğumuzda biraz telaşlanmıştık. Ülkemize gelirse ne yapacağımızı bilmiyorduk ama 2020 Mart ayında ne yazık ki ülkemizde ilk vaka görüldüğü açıklandı. İşte o gün her şey değişti. Biz daha da telaşlandık. Okullarımız kapandı. Okul kapanınca ilk başta arkadaşlarımızla bayram etmiştik. Okul yoktu. Oh miss... Her gün aşağıya inip oyun oynayacağımızı düşünüyordum. Ama bize dışarı çıkma yasağı geldi. Günlerce evde tıkılı kaldık. Okula dönmeyi özledim resmen. Ben okulda arkadaşlar oyun oynayarak derse başlarız sanıyorken bir anda hayatımıza canlı dersler girdi. Arkadaşlarımın yüzünü görmeden bazen seslerini bile duymadan ders dinliyorum.

Hello I am Can. I would like to share what I have experienced since the Corona virus came out. When we heard that a virus broke out in China as of December 2019, we were a little worried. We did not know what to do if it broke out in our country, but in March 2020, it was unfortunately announced that the first case was seen in our country. That day everything changed.

We were even more worried. Our schools are closed. When the school closed, we jumped for joy with our friends at first. There was no school. Oh, great! ... I was thinking we would go out and play games every day. But we got a ban on going out. We were stuck at home for days. I missed going back to school. While I thought we were starting lessons by playing with friends at school, online lessons suddenly entered our lives. I listen to lessons without seeing my friends' faces and sometimes without even hearing their voices.

Bu duruma alışmak oldukça zordu.Çünkü biz insanlar sosyal varlıklarız .Nasıl olur da aylar boyunca okulda geçirdiğimiz eğitim öğretim  sürecini evde ve bilgisayarın başında geçirecektik.Buna acaba alışabilecek miydik?Tahta sıralar,okul bahçesi,zil sesi,kütüphanem yoktu artık.Bu beni çok üzmüstü. Meğer hayatta değer vermediğimiz seyler ne kadar kıymetliymiş. İnsan kaybedince anlıyor. Okulun koridorlarında yürümek, koşmak, selam vermek, gülümsemek ne kadar kıymetliymiş. Hepsini çok özledim.Öğretmenlerimi özlemiştim. En çok da sıra arkadaşım Mustafa'nın benimle uğraşmasını özledim.Biliyordum o da beni özlemisti.Salgınla ilgili  haberleri takip ediyorduk.

It was very difficult to get used to this situation, because we humans are social beings. How could we spend months in school at home and in front of the computer? .

It turns out how precious things we do not value in life are. People understand when they lose. How precious it was to walk in the corridors of the school, run, greet and smile. I missed all of them, I missed my teachers. Most of all, I missed my friend Mustafa dealing with me, I knew he missed me too. We were following the news about your epidemic.

Vakaların artması ile beraber tedbirler de genişliyordu. Okulumuzun  açılmasını hepimiz çok istiyorduk. Evden dışarı çıkmak artık çok zor bir hale gelmişti. Teknoloji ile iç içeydik. Canlı derslerimizde seslerini duyduğumuz öğretmenlerimiz burnumuzda tütüyordu. O kadar özlemiştim ki onlara sarılmak istiyordum. Eğer okullar açılsaydı derste sesimi çıkarmayacaktım. Arkadaşlarımla kavga etmeyecektim …

Sadece biz değil tüm dünyada büyük bir yankı uyandırmıştı bu virüs. Aşı çalışmaları başlamıştı. Herkes bir an önce aşının bulunmasını istiyordu. Herkesin gözü televizyonlardaydı. 

Küçükler bile bunu merak eder olmuştu. Ve artık herkes sevdiklerinin değerini çok acı bir şekilde anlamış oldu. Aslında bu olaya sadece kötü taraftan değil iyi taraftan da bakmamız gerekiyor İnşallah bu süreç hemen biter biz okulumuza , öğretmenlerimize , arkadaşlarımıza kavuşuruz ve bir daha böyle bir olay yaşamayız.

With the increase in cases, the measures were also expanding. We all wanted our school to open. Getting out of the house was now very difficult. We were intertwined with technology. Our teachers, whose voices we heard in our online lessons, pined for us. I missed it so much that I wanted to hug them. If the schools were opened, I would not speak up in the lesson. I was not going to fight with my friends…This virus had a great repercussion not only on us but all over the world. Vaccination studies had begun. Everyone wanted the vaccine to be found as soon as possible. Everyone's eyes were on the TVs.Even the little ones wondered about this. And now everyone understands the value of their loved ones very painfully. In fact, we need to look at this not only from the bad side, but also from the good side. I hope this process will end immediately, we will meet our school, our teachers, our friends and we will not experience such a disease again.

Ve bütün düşüncelerimin yanı sıra farkına vardığım birçok şey oldu. Örneğin özgürlük ne kadar kıymetli bir şeymiş ve tabi ki sağlık da aynı şekilde. Yaşım çok küçük olmasına rağmen belki de ömrüm boyunca öğrenemeyeceğim duyguları üç beş ayda öğrenmiş oldum. Bu iyi bir şey mi bilmiyorum; ama şunu çok iyi biliyorum ki bir daha asla böyle bir şey yaşamak istemiyorum ve hiç kimse yaşasın istemem. Son olarak şu an bunları yazmanın bile beni son derece üzdüğünü söyleyebilirim. 

And besides all my thoughts, there have been many things that I have noticed. For example, how precious a thing freedom was and of course the same in health. Although I was very young, I learned in three to five months the emotions that I could not possibly have learned in my lifetime. I don't know if this is a good thing, but I know very well that I never want to experience something like this again and I don't want anyone to live. I can say that even writing these now saddens me immensely.

Bu durum oldukça can sıkıcı bir hal almaya başladı. Artık hepimiz okula dönüp eski yaşamımıza devam etmek istiyoruz. Ama ne yazık ki bu durum hayatımızda kalıcı gibi duruyor. Bugünleri de atlatacağımıza inanıyorum. Aslında neredeyse bu duruma alıştım sayılır. Evde kendime yapacak yeni hobiler edindim hem de internete ihtiyaç duymadan. Eskiden sabahtan akşama kadar internette vakit geçirmek istiyordum. Ne kadar yanlış düşündüğümü anlıyorum.

This situation started to get quite annoying. Now we all want to go back to school and continue our old life. But unfortunately, this situation seems to be permanent in our lives. I believe we will get through these days too. Actually, I almost got used to this situation. I acquired new hobbies to do at home without the need for the internet. I used to want to spend time on the internet from morning till night. I understand how wrong I was thinking.

Evde geçirdiğim süre boyunca aileme daha çok önem verdim ve daha çok bahçe işleri, yemek pişirme, bilgilendirme ve spor oyunları gibi aktiviteler yaptım. Hala bu salgının sona ermesini umuyorum ve okula gelebileceğim, sınıf arkadaşlarımı görebileceğim ve pandemi dönemiyle ilgili düşüncelerimizi paylaşabileceğim.

Aynı zamanda uzmanların Covid-19'a karşı aşı yapmakla ilgilenmesinden de çok memnunum. Onlara normale dönebileceğimize dair tüm umudumu koydum.

Bu süre zarfında geleceğimi düşünmeye başladım. Şarkı söylemek, resim yapmak, futbol gibi farklı tutkuları şekillendirmeye başladım. Pandeminin geleceğim için bir güç direği olduğunu ama aynı zamanda arkadaşlarımla ilişkim üzerinde kırılgan bir köprü olduğunu düşünüyorum.

During my time at home, I gave more importance to my family and doing more activities such as gardening, cooking, informative and sports games. I still hope that this pandemic will end and I will be able to come to school, to see my classmates and share our thoughts about the pandemic period.  

At the same time, I am very glad that the specialists are interested in making a vaccine against Covid-19.  I put all my hope in them that we will be able to return to normal.  

During this time, I began to think about my future.  I began to shape different passions such as singing, drawing and football.  I consider that the pandemic is a pillar of strength for my future but at the same time a fragile bridge over my relationship with friends.