Bir zamanlar sık ağaçlı bir orman vardı. bu ormanda birçok hayvan yaşıyordu. Geyik menekşe ile zürafa nazlı iyi arkadaştılar. nazlı çok uzun bir zürafaydı. menekşe ile nazlı o gün buluşmuşlardı. sakin bir yere gitmeye karar verdiler. gürültü ve dedikodu istemiyorlardı. geyik menekşe "bir havuz biliyorum. orası çok sakindir. gidip havuzda oynayalım" dedi. nazlı kabul etti.

menekşe ile nazlı giderken bir bahçe gördüler. ağaçlarda taze meyveler vardı. yaprakları da yemyeşildi. boyu uzun olan zürafa bunlardan yedi. ayrıca koparıp geyiğe de verdi. böylece karınlarını doyurdular. Ondan sonra havuzun yanına gittiler. güzelce banyo yapacak, eğleneceklerdi. yıkanmak çok zevkli şeydi. kürklerini çıkardıklar ve havuza girdiler.  

Fakat bahçenin koruyucusu bir köpek vardı. Adı Karabaş idi. Karabaş, Geyik Menekşe ile zürafa nazlıyı fark etmişti. meyveleri ve yaprakları. yediklerini görmüştü. karabaş onları yavaş adımlarla takip etti. zaman zaman ağaçların arkasına saklandı. menekşe ve nazlı havuzda eğleniyorlardı. "Oh, oh! su ne kadar güzelmiş"! diyorlar. bu sırada Karabaş koştu. onların kürklerini alıp kaçtı.

menekşe ve nazlı iyice yıkanmışlardı. Yeteri kadar eğlenmişlerdi. "artık" dediler. havuzdan çıktılar. kürklerini çıkardıkları yere geldiler. bir de ne görsünler! geyik menekşe "hey! kim aldı giysilerimizi?" diye bağırdı. zürafa nazlı da "hiç hoş bir şaka değil!" dedi. birlikte kürklerini aramaya başladılar. bu sırada karabaş ortaya çıktı.