Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde kocaman,  şirin mi şirin bir köy varmış. Köy kocamanmış ama köyün en dışındaki meyve ağaçları bahçesi dışında kalan tüm toprakları çok verimsizmiş.

Bu köyde yaşayan çocuklar haliyle meyve nedir bilmezlermiş ta ki Yiğit ve Poyraz o köyün dışındaki meyve bahçesini görene kadar.

Yiğit ve Poyraz'ın Karabaş adındaki köpekleri bir gün kaybolmuş. Çocuklarda köpeği ararken şans eseri o güzel meyve bahçesi ile tanışmış.

''Aaaaa buradaki ağaçlarda ne böyle burası bizim köy olamaz!'' deyip şaşkın bir şekilde koşarak köye gitmişler. Köydeki tüm çocukları yanlarına alıp bu güzel bahçeyi abarta abarta anlatmışlar.

Sonra tüm çocuklar bir anda bahçenin etrafına koşup bahçivanın topladığı meyve sepetlerine bakakalmışlar.

Poyraz bir anda bahçivanına: 

-Bahçıvan amca bu sepettekiler de ne? diye sormuş.

Bahçıvan da;

-Bunlar meyve çocuklar. bakın! bu kırmızı olanlar kiraz, bu sarı olanlar kayısı, bu büyük kırmızılar şeftali ve yeşil olanlar ise erik.

Çocukların hepsi bir ağızdan ''tatlarına bakabilir miyiz?'' Diye bağırmışlar. Tabi bu sesi duyan çiftlik sahibi hemen ''orada ne oluyor?'' diye bağırarak gelmiş.

Bahçıvan;

-çocuklar meyvelerin tadına bakmak istiyorlar efendim diyor.

Çiftlik sahibi;

-bağırarak ''olmaz hemen buradan gidin'' diye bağırıp çocukları kovalamış.

Yiğit ve Poyraz dışındaki tüm çocuklar korkudan bir daha oraya gitmemişler. Yiğit ve Poyraz ise her gün gidip orada hayal kuruyorlarmış. Derken zaman su gibi akıp gitmiş. Kış gelmiş ve herkes evine çekilmiş.