Merhaba arkadaşlar ben çınar ağacı. Ne kadar havalı değil mi çınar ağacı olmak? Her yönden insanlara yararım dokunuyor. Mesela; Gölgemde oturup piknikler yapılıyor, gövdemle mobilyalar, masalar yapılıyor, yapraklarım türlü hastalıklara şifa oluyor. Bunlar benim maddi faydalarımdır. Bunların yanında; uzun yıllar yaşamamla sabrı, güçlülüğü, geçmişe bağlılığı, kolay kolay yok olmamayı, harcanmamayı ve daha birçoğunu ifade eden manevi faydalarım da var.

   Her ağacın, ağaç olmadan önce olduğu gibi bende bir çiçektim. Şimdi size çiçek olduğum dönemi anlatıcam.

         DALIN UCUNDA ÇİÇEĞİM

    Bundan taaa 615 620 yıl önceydi. Sultan 1.Beyazıd vefatettikten sonra fetret dönemindeydik. Ben ise Bursa'nın sakin bir köyünde baharın yaklaşmasıyla birlikte yeşermeye başlayan o çınar ağacının dallarının içinde sabırsızlıkla dışarı çıkıp çiçek olmayı bekliyordum. Gün geçtikçe diğer arkadaşlarım birer birer dalların en uç noktalarına doğru ilerleyip sonunda ince yeşil dallardan geçerek dışarıya çıkıyorlardı. Dışarıya çıkmayı gerçekten çok istiyordum. Çünkü ben küçükken çınar ağacının köklerinin her gün bize anlattığı o ulu çınar olmak istiyordum. Hangi çınar mı? Osman Bey'in rüyasında gördüğü o ulu çınar.

   Köklerin anlattığına göre Osman Bey rüyasında bir ayın koynuna girdiğini ve aynı anda göbeğinden bir çınar ağacının çıktığını; o ağacın gölgesinin dünyayı kapladığını, gölgesinin altında dağların olduğunu, o dağların dibinden suların çıktığını, o sulardan kiminin su içtiğini, kiminin bahçesini suladığını, kiminin de çeşmeler akıttığını görmüş. Osman Bey uyandığında bu rüyasını Şeyh Edebali'ye anlatınca; Şeyh Edebali, Osman Bey'e ve soyundan gelenlere büyük bir devlet kuracağını,öyle bir devlet ki herkesin gölgesine alacağını söylemiş. 

İşte ben o rüyadaki tüm dünyayı gölgesi altına alan çınar olmak istedim. Çınar, ihtişamlı ve uzun ömürlü bir ağaçtır. Bu haliyle maziyi istikbale bağlar, insanlara sabırla yaşamayı öğretir.

Osman Bey uyandığında bu rüyasını Şeyh Edebali'ye anlatınca; Şeyh Edebali, Osman Bey'e ve soyundan gelenlere büyük bir devlet kuracağını,öyle bir devlet ki herkesin gölgesine alacağını söylemiş. İşte ben o rüyadaki tüm dünyayı gölgesi altına alan çınar olmak istedim. Çınar, ihtişamlı ve uzun ömürlü bir ağaçtır. Bu haliyle maziyi istikbale bağlar, insanlara sabırla yaşamayı öğretir.

 Beraber yaşamanın ve birbirine yararlı olmanın zevkini verir. Osmanlı devleti de ulu bir çınar görünümünde, ihtişamlı ve uzun ömürlü bir devlettir. Bu çınar kökleriyle, ayaklarıyla ve kollarıyla geleceği kucaklamıştır. Ve bu çınar, onlarca milletle birlikte yaşamanın ve onlara yaptığı hayırlı hizmetlerin verdiği zevk ve heyecan ile yaşadı asırlarca...  

Sonunda bir gün ince yeşil dallara yaklaştım. Yanımda bir sürü arkadaşım da vardı. Yeşil dalların ucuna doğru giderken birden yanımdaki arkadaşlarımla birleşip ceviz büyüklüğünde bir top olduk. Evet gerçekten bir sürü arkadaşımla birleşip bir top olmuştuk. Dışarıdan bakınca etrafımız dikenli gibi görünüyordu ama aslında etrafımız tüyle kaplı ve çok yumuşak bir dokumuz vardı.

KÜÇÜK MEYVEYİM

Dışarıdaydım artık. Dalların içinde değil dalların ucundaydım. Hayallerime biraz daha yaklaşmıştım. Olmak istediğim ulu çınarın dallarının ucundaydım. Hava çok güzeldi. Bursa'nın bu küçük güzel köyünün ahalisi gelip bizim bulunduğumuz dalların altında gölgeleniyor, piknik yapıyor ve çocukları da oyun oynuyorlardı. Bu manzara o kadar hoştu ki; çocukların neşe içinde oynayacağı, insanların dinleneceği, sırtını yaslayacağı ve bir devletin tarihini anlatacak ulu bir çınar olma hayalim yeniden canlandı.   

Bursa nın bu küçük güzel köyünün ahalisi gelip bizim bulunduğumuz dalların altında gölgeleniyor piknik yapıyor çocuklarda oyun oynuyorlardı bu manzara o kadar güzel diki beni neşelendiriyordu günler sonra yeşil bir meyve olmaya başladım yanımdaki arkadaşlarımdan bazılarını kopardılar o kadar korkmuştum ki ama yavaş yavaş alışmaya başladım bir gün herkes neşeyle güneşin doğuşunu izlerken sesler duymaya başladım 

O an korkmaya başlamıştım bu ses kuşların sesiydı kuşlar arkadaşlarımdan bazılarını götürdü ben kıl payı kurtulmuştum arkadaşlarımı kaybettiğim için çok üzgündüm yavaş yavaş sararmaya yağmurlar yağmaya başladı yazın bittiğini son baharında  başladığını anladım yapraklar dökülmeye arkadaşlarımda uçup başka yerlere gitmeye başladılar 

Günler sonra bende uçmaya hazırlandım ve dolu sırasında düşerek kuzey doğuya doğru rüzgarla beraber uçmaya başladım ağaçlardan  yüksekte süzülüyordum elma ağaçları kiraz ağaçlarını gördüm yolda bir kuşla karşılaştım konuştum dertleştim kuş yolunu kaybetmiş ve ailesini arıyordu 

BEN BİR TOHUM OLDUM

                                                                       Uçmama yardımcı olan tüylerimin çoğusu kaybolmuştu uçmaya gücüm yetmiyordu yavaş yavaş yere yaklaşıyordum kuşla vedalaştıktan sonra bir yere düştüm canım çok yanmıştı. Şimdi farklı bir yerdeydim.  Burası Bursa``

ya göre daha soğuktu. Ama alışmam çok uzun sürmedi. Ama burada tek başıma ve karanlık olduğu için korkuyordum. Farklı farklı sesler duyuyor ama nereden geldiğini bilmiyordum. Ayak seslerine benziyordu. Her an üzerime basacaklar diye endişeleniyordum.

                                                                                 Buraya geldiğimden bir gün geçmişti. Yanıma yaklaşan birisi vardı, sesler gittikçe artıyordu. Arttıkça da tedirginleşmeye başlamıştım. Bir anda yanıma solucanın geldiğini fark ettim. Solucandan önce korkmaya başladım ama konuştukça cana yakın ve arkadaş canlısı olduğunu gördüm. Solucanı çok sevmiştim. Solucanın bizden çok farklı hareketleri vardı. Hem de bizden çok şanslıydı. 

 Çünkü o toprağın üzerine çıkabiliyordu. Bir gün solucana toprağın üzer nasıl diye sordum. Oda bana toprağın üzerini anlattı. Solucan anlattıkça benim heyecanım daha da artıyordu. Toprağın üzerine çıkmayı sabırsızlıkla bekliyordum...

   Buraya geldiğimden beri tam bir hafta geçmişti. Burada çok sıkılmıştım. Arkadaşlarım gibi bende toprağın üzerine çıkmak istiyordum. Burada günler yağmurlu geçiyordu.