Κάποτε σε μια πολιτεία που λεγόταν Φρουτένια ζούσαν αγαπημένα τα φρούτα.

Κάθε πρωί ερχόταν στη Φρουτένια ένας καλοσυνάτος κηπουρός που αφού τα καλημέριζε, έμενε μαζί τους όλη μέρα.

Τους μιλούσε, τα φρόντιζε, έπαιζε μαζί τους.

Κι αυτά μεγάλωναν μέρα με τη μέρα. Γίνονταν όλο και πιο νόστιμα, πιο ζουμερά, πιο όμορφα.

Συχνά ο κηπουρός μάζευε τα πιο ωραία φρούτα στο καλάθι του και τα μοίραζε στο διπλανό χωριό.

Οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι τον περίμεναν με λαχτάρα γιατί τους άρεσαν πολύ τα φρούτα.

Τα παιδιά ήταν οι καλύτεροι μαθητές στο σχολείο, ήξεραν όλα τα γράμματα και τους αριθμούς, έκαναν ωραίες ζωγραφιές, έπαιζαν ακούραστα τα πιο όμορφα παιχνίδια.

Οι μεγάλοι ήταν δυνατοί, εργάζονταν χωρίς να κουράζονται και έκαναν σπορ.

Όλοι ήταν χαρούμενοι, ευτυχισμένοι και ήταν πολύ όμορφοι με ροδαλά μάγουλα.

Μια μέρα δίπλα στην Φρουτένια, φτιάχτηκε μια άλλη πολιτεία η Γλυκένια.

Εκεί ζούσαν τα γλυκά.

Κάθε μέρα το ξωτικό ο Γλυκατζής, τα φρόντιζε, τους έβαζε σιρόπια, τρούφες, τα στόλιζε.

Συχνά έβαζε γλυκά στο καλάθι του και τα μοίραζε στο χωριό.

Οι άνθρωποι, ακόμα και ο κηπουρός, τώρα πια προτιμούσαν τα γλυκά. Όσο τα έτρωγαν όλο και πιο πολλά ήθελαν. Είχαν ξεχάσει τα φρούτα.

Οι μέρες περνούσαν και τα παιδιά άρχισαν να μην θέλουν να πάνε στο σχολείο. Δεν μπορούσαν να διαβάσουν, ή ξεχνούσαν τα μαθήματά τους, έπαιζαν λιγότερο γιατί κουράζονταν εύκολα και γκρίνιαζαν συνέχεια.Οι μεγάλοι μάλωναν μεταξύ τους, δε μπορούσαν και δεν είχαν διάθεση να κάνουν σπορ και λαχάνιαζαν μετά από μερικά βήματα. Άρχισαν μικροί και μεγάλοι να αρρωσταίνουν, το χρώμα τους έγινε γκρίζο και δεν ήταν πια χαρούμενοι. Δεν ήξεραν τι έφταιγε.

Στην Φρουτένια, τα φρούτα ξεχασμένα, σάπιζαν αφού κανείς δεν τα φρόντιζε και δεν τα αγαπούσε.

Τα φρούτα ήταν πολύ λυπημένα και περίμεναν κάθε μέρα τον κηπουρό να έρθει στην πολιτεία τους.

Ο ήλιος που όλα τα βλέπει, είπε στα φρούτα τι συνέβαινε και πως οι άνθρωποι δεν ήταν καθόλου καλά.

Αυτά αποφάσισαν τότε να αναλάβουν δράση. Έφτιαξαν μια επιτροπή και την έστειλαν στο χωριό. Τα φρούτα περνώντας μέσα από τους δρόμους κάλεσαν τους ανθρώπους στην πλατεία.

Εκεί μίλησαν σε όλους και τους θύμισαν πόσο υγιεινά είναι τα φρούτα.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν το λάθος τους και απαγόρευσαν στο ξωτικό να ξαναέρθει στο χωριό τους και να τους φέρει γλυκά.

Επιτέλους, όλα μπήκαν στη θέση τους. Οι άνθρωποι χαρούμενοι και δυνατοί, τα φρούτα ευτυχισμένα και ο κηπουρός συνέχισε τη δουλειά του.

Το ξωτικό ο Γλυκατζής, αφού τώρα δεν είχε δουλειά παράτησε τα γλυκά, που τώρα πια σάπιζαν, και έγινε βοηθός του κηπουρού.

Έφτιαχνε υγιεινές μαρμελάδες και κομπόστες για όλους.