Φλεβάρης 2017

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο

    Γίνεται μέσα σε μια μέρα το άσπρο να γίνει μαύρο;

    Η λιακάδα να γίνει μπόρα;

    Η χαρά να γίνει στεναγμός;

    Κι όμως αγαπημένο μου ημερολόγιο. Κι όμως…

    Σηκώθηκα διστακτικά αλλά με μια μεγάλη χαρά κρυμμένη στα μάτια μου. Οι πεταλούδες άρχισαν να φτερουγίζουν στο στομάχι μου και να στήνουν έναν τρελό χορό! Δεν το περίμενα. Καθώς πήγαινα να πάρω το βραβείο μου ένιωσα πάνω μου κάποια βλέμματα ειρωνικά και περίεργα. Σίγουρα ήταν του Μηνά και της παρέας του. Ποτέ δεν με είδαν με καλό μάτι και δεν χάνουν την ευκαιρία κάθε φορά που με συναντούν να με κοροϊδεύουν.  Δεν το περίμενα αυτό όπως και άλλοι δεν το περίμεναν από μένα. Πήρα το βραβείο με τρεμάμενα χέρια και ανυπομονούσα να πάω στο σπίτι να πω τα νέα στη μαμά και στο μπαμπά.

    Κατά τη διάρκεια της διαδρομής η μια σκέψη διαδεχόταν την άλλη.

    Ποτέ δεν του άρεσε καμιά μου ζωγραφιά. Συνέχεια μου έρχεται στο μυαλό η φωνή του: « Είσαι ένας τεμπέλης και άχρηστος!»

    ΄Οσο πλησίαζα στο σπίτι η αγωνία μου ολοένα και μεγάλωνε.

    Για πότε έφτασα ούτε καν το κατάλαβα. Ανέβηκα με βαριά βήματα τα τρία σκαλάκια του σπιτιού.

    Ο λίγος ενθουσιασμός όμως που υπήρχε με μιας εξαφανίστηκε όταν άκουσα φωνές  έξω από την πόρτα. Διστακτικά την άνοιξα. Ο πατέρας μου και η μητέρα φαίνονταν αναστατωμένοι. Το άγριο βλέμμα του πατέρα μου έπεσε πάνω μου.

    Το έδαφος χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Έφυγα βιαστικά και πήγα στο κρησφύγετό μου. Χώθηκα κάτω από το κρεβάτι. Μόνο εκεί ένιωθα ασφάλεια. Ήταν το μυστικό μου μέρος. Κάθε φορά που αισθανόμουν μόνος εκεί κρυβόμουν. Κάθε φορά που άκουγα τη φράση «είσαι άχρηστος» εκεί κρυβόμουν κι αναρωτιόμουν γιατί. Απανωτά δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια μου, να καίνε τα μαγουλάκια μου και ένα πελώριο γιατί στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου.

    Τελικά ο λίγος καιρός έγινε περισσότερος. Πέρασαν ώρες, μέρες, βδομάδες και ο πατέρας μου άφαντος. Περίμενα κάθε φορά που γύριζα από το σχολείο να τον δω. Δεν με ένοιαζε αν θα με μάλωνε πάλι, ούτε και αν δεν θα μου μιλούσε. Αρκεί που θα τον έβλεπα.

    Οι μέρες περνούσαν και κατάλαβα πως είχε φύγει οριστικά.

3 Μαρτίου 2017

Αγαπημένο μου ημερολόγιο…

Όλο το βράδυ είχα μια έντονη ανησυχία. Κάτι περίεργοι ψίθυροι με ανάγκασαν να σηκωθώ από το κρεβάτι. Μάλλον η μαμά μου μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον . Λες να ήταν ο μπαμπάς; Οι πεταλούδες ξαναξεθάρρεψαν!

Βγήκα από το δωμάτιό μου με διστακτικά βήματα  και την πλησίασα. Μόλις με είδε έκλεισε το τηλέφωνο, με πήρε στην αγκαλιά της και μου είπε:

Αγόρι μου όπως κατάλαβες ο πατέρας σου δεν θα ξαναγυρίσει στο σπίτι. Ίσως τελικά να είναι καλύτερα έτσι. Γι’ αυτό λοιπόν μίλησα με τον παππού στο χωριό και μου πρότεινε να πάμε να μείνουμε μαζί του  για λίγο διάστημα μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Άλλωστε και αυτός έχει ανάγκη από λίγη συντροφιά αφού η γιαγιά έχει φύγει κι έγινε αστέρι στον ουρανό.

Το νέο έπεσε σαν κεραυνός στην ψυχή μου. Όχι δεν θέλω να φύγω από δω! Φοβάμαι να πάω εκεί. Δεν ξέρω κανέναν! Ούτε καν τον παππού μου δεν θυμάμαι καλά καλά. Θα με θέλει άραγε; Πώς θα αφήσω το φίλο μου; Πώς θα είναι τα παιδιά στο νέο μου σχολείο; Όχι δεν θέλω να πάω! Δε θέλω να είμαι ξένος ανάμεσα σε ξένους!

Μπορώ όμως να κάνω αλλιώς;

5 Μαρτίου 2017

Ολόκληρο νοικοκυριό μαζέψαμε τελικά. Τα ρούχα μου σε μια βαλιτσούλα, τα παιχνίδια και τα βιβλία μου σε ένα σακίδιο. Τα υπόλοιπα τα πακετάραμε σε κούτες. Τα φορτώσαμε στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε για το χωριό .

Ποτέ αγαπημένο μου ημερολόγιο δεν είχα ξαναπάει στο χωριό του παππού μου. Πάντα άκουγα ιστορίες από τη μαμά για το σπίτι στο χωριό, τη μεγάλη αυλή, τη φλαμουριά με την ξύλινη κούνια, το λοφάκι που ανέβαινε με τους φίλους της για παιχνίδι όταν ήταν μικρή.

Θα δεις! Θα σου αρέσει πολύ εκεί Ισίδωρε. Θα έχεις το δικό σου δωμάτιο, αυλή για να παίζεις, καινούριο σχολείο, τον παππού, θα κάνεις καινούριους φίλους…

- Φίλους; Μα εγώ δεν γνωρίζω κανένα εκεί. Θα είμαι μόνος μου! Κανείς δεν θα με θέλει εκεί όπως ούτε κι εδώ. Φοβάμαι μαμά!

- Μη φοβάσαι παλικαράκι μου. Κάθε αρχή είναι δύσκολη. Όμως να δεις που όλα θα πάνε καλά. Θα είμαι εγώ πάντα δίπλα σου.

-Και αν εκεί δεν θα με πλησιάζει κανένα παιδί; Και αν μου φερθούν άσχημα;

Γιατί να σου φερθούν άσχημα; Τα παιδιά στο χωριό να δεις που θα σε αγκαλιάσουν και θα σε αγαπήσουν.

Τα λόγια της δεν με ησύχασαν καθόλου, όσο κι αν προσπάθησαν. Όλα μου φαίνονται βουνό! Γιατί να πρέπει να μετακομίσουμε; Γιατί να πρέπει να αρχίσουμε και πάλι από την αρχή;

Το ταξίδι μου φάνηκε ατέλειωτο.

6 Μαρτίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο…

Πρώτη μέρα στο χωριό.

 Όλες αυτές οι σκέψεις που με βασάνιζαν, αμέσως σβήστηκαν από το μυαλό μου μόλις αντίκρισα τον παππού Γεράσιμο. Μόνο όταν είδα το χαμόγελό του και τα τρεμάμενα χέρια του που περίμεναν να μ΄αγκαλιάσουν αισθάνθηκα κάπως σίγουρος και ένιωσα ηρεμία. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως γίνεται όλο το άγχος μου να καταφέρει να το διαγράψει με μιας από το πρόσωπό μου μονάχα με το βλέμμα του.

    Έτσι αποκαλούσε ο παππούς μου τα δέντρα του, αυτά που ο ίδιος είχε φυτέψει.

    Έτρεξα κάτω από το παραθύρι, άνοιξα μια μικρή λακουβίτσα με τα χέρια μου, έβαλα μέσα απαλά το σποράκι, το σκέπασα γλυκά με λίγο χωματάκι και το πότισα. Έστρεψα τα μάτια μου στον ουρανό, τα έκλεισα και έμεινα εκεί για κάμποση ώρα.

    -Θεέ μου σε παρακαλώ στείλε ξανά τον πατέρα μου κοντά μου. Υπόσχομαι να μην στεναχωρήσω ποτέ ξανά και βοήθησέ μας εμένα και τη μανούλα μου να κάνουμε μια καινούρια αρχή εδώ.

    Μόλις τα άνοιξα ένα δάκρυ κύλησε και έπεσε εκεί που κοιμόταν ο σπόρος.

    10 Μαρτίου

     Αγαπημένο μου ημερολόγιο….

    Δεν θέλω να ξαναπάω σ΄ αυτό το σχολείο. Όλοι με κοιτούν περίεργα. Κανείς δεν μου δίνει σημασία. Νομίζω πως μ΄αποφεύγουν. Προχθές με πλησίασαν δυο παιδιά. Με κοίταξαν με ένα περίεργο βλέμμα. Τρόμαξα και από αμηχανία κάνοντας γρήγορα βήματα έτρεξα και πήγα και κρύφτηκα πίσω από ένα θάμνο. Τι να θέλουν άραγε από μένα; Δεν τους έκανα δα και τίποτα κακό.