Adalet: Hakkın (doğrunun)  üstün tutulması, hakkın gözetilmesi,  haklıya hakkının verilmesi  ve hukuk kurallarına uyulması  anlamına gelir. 

Ahlak: İnsan davranışlarına kaynaklık etme, davranışların sebeplerini açıklama, sosyal hayatı düzenleme, iyiye rehberlik etme, kötüden koruma gibi hususlarda temel ölçüt olarak kabul edilmektedir. 

Aile: Aile, çocuklar için; iyi eğitim alma, iyi bir meslek sahibi olmanın yanında “iyi insan olma” nın hedef haline getirildiği yerdir.

Alçakgönüllülük: Alçak gönüllülük, yaptıklarıyla büyüklenmemek, kendini onlarla bir ve aynı düzeyde görmektir.

Barış: Uyum, karşılıklı anlayış ve hoşgörü ile oluşturulan ortam. 

Çevre bilinci: Çevre bilinci bireylerin ve toplumların çevre ile dengeli bir şekilde ilişkilerde bulunabilmesi için sahip olması gereken davranış, tutum ve düşünce şeklidir. 

Çalışkanlık: Çalışkan olma durumu, faaliyet. 

Dayanışma: Amaç ve çıkarları bir olanların oluşturdukları çalışma ortaklığı, teşrikimesai. 

Dürüstlük: Dürüstlük; insanın söz ve davranışlarıyla, niyet ve inancında iyilikten ve güzellikten yana olmasıdır, doğruluk.

Empati: Bir kişinin kendisini karşısındaki kişinin yerine koyarak olaylara onun bakış açısıyla bakması, o kişinin duygularını ve düşüncelerini doğru olarak anlaması, hissetmesi ve bu durumu ona iletmesi sürecine denir. 

Eşitlik: Eşitlik, yasalar karşısında, toplumsal ve siyasal haklar bakımından insanlar arasında ayrım bulunmaması, eşit olunması durumu, denklik, müsavat, muadelet anlamlarına gelir.

Farkındalık: Farkında olma durumu.

Güven: Korku, çekinme ve kuşku duymadan inanma ve bağlanma duygusu, itimat. 

Hoşgörü: Her şeyi anlayışla karşılayarak olabildiği kadar hoş görme durumu, müsamaha, tolerans. 

Huzur: Dirlik, baş dinçliği, gönül rahatlığı, rahatlık, erinç.

Kültürel mirasa sahip çıkma: Bir milletin geçmişini ve kültürünü bozamdan gelecek nesillere aktarabilmesi.

Merhamet: Bir kimsenin veya bir başka canlının karşılaştığı kötü durumdan dolayı duyulan üzüntü, acıma.

Özgürlük: Her türlü dış etkiden bağımsız olarak insanın kendi iradesine, kendi düşüncesine dayanarak karar vermesi durumu, hürriyet.

Öz denetim: Daha önemli bir amaca ulaşabilmek için kişinin tepkilerini, davranışlarını veya başka amaca yönelme eğilimini denetleyip kısıtlaması, otokontrol.