Saatlerdir arkadaşlarını bekliyordu. Ona okul çıkışı burada buluşacaklarını söylemişlerdi. Arkadaşlarıyla arası biraz bozuk olsa da bunu kendisine uzatılan bir zeytin dalı olarak görüyordu. Fakat saatlerdir beklemesine rağmen oyun parkında kendisinden başka kimsecikler yoktu. Bir süre sonra kandırıldığını anladı. Hem sinirlenmişti hem de kendini üzgün hissediyordu. Oysaki, aralarını düzeltmek için arkadaşlarının ona bir fırsat yarattığını sanmıştı. Omuzlarını düşürerek ağır adımlarla eve doğru yürüdü. Kendisini zokayı yutmuş gibi hissediyordu. Ta ki karşısından gelen dostlarını görünceye kadar. Yanına geldiler ama onu yoksayıp

kendi aralarında oynamaya başladılar. Murat kendini çok kötü hissediyordu. Dokunsalar ağlayacaktı. Arkadaşları onunla oynamak için değil bekletmek, acı çektirmek için çağırmışlardı. Gözleri dolmuştu ama onların önünde ağlamak daha da küçülmek ve yerin dibine geçmek istemiyordu. O yüzden koşarak uzaklaşmıştı. Sonuçta daha 5. sınıftı arkadaş edinmek için daha çok zamanı vardı. Biliyordu onlar gruptan bir kişi bile gidince dağılırdı. Eninde sonunda onun kıymetini anlayacaklardı. Böyle düşünüyordu. Günlerden cumaydı iki gün beklese yetecekti. Ama günler ona yıllar gibi gelmişti. Günlerden pazartesiydi.