BİTMESİN BU MASAL eTwinning PROJESİ

KASIM AYI KARIŞIK TAKIM 1 ORTAK ÜRÜNÜ

"TENCERECİK MASALI"

Pireler berber iken, kimse tıraş olmazmış. Taş ne kadar kaynasa da yine aş olmazmış. Alında bıyık bitmez, çenede kaş olmazmış. Kim demiş ki seçilen pirinçte taş olmazmış. Kaya gölge etmesin, deniz yatsın kumsala, rüzgâra yol verin ki; haber salsın dört bir yana. Konuşanlar çok ise, dinleyen yok demektir. Var ise dinleyenler başlayalım masala…Az gidelim uz gidelim,dere tepe düz gidelim,Bitmesin Bu Masal diye, herkese dinletelim.

Nur 15tşkal

Sema TÜRKMEN BÜYÜKKEÇECİ

15 TEMMUZ ŞEHİTLER KIZ ANADOLU LİSESİ

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ülkenin birinde çok fakir bir köyde en az o köy halkı kadar fakir bir ana ile kızı birlikte yaşarlarmış. Öyle fakirlermiş ki evlerinin çatısı oyuk oyuk. Camları kırık dökükmüş. Rüzgâr bir camdan çıkar öbür camdan çıkarmış. Akşamları sofra kurduklarında, kuru ekmek belki birazcık katık olurmuş. Bunun dışında hiçbir şeyleri yokmuş. Bir tanecik koyunları hariç. Kapılarında bekleyen, onun yününü kırptıkları, sütünü aldıkları bir tanecik koyuncazları varmış bu anayla kızın. Ana o koyunun yününü kırpar, eğirir yün yapar, kızı da pazara götürür satarmış. Kazandıkları para ile bir somun ekmek, bazen de katık olsun diye peynir alıp getirirmiş.

Recep

Aysun GÜVENÇ

AŞAĞI MAHMUTLAR OO

Yine günlerden bir gün ana yünleri kırpmış, yumak yumak ipler yapıp sepete koymuş. Sepeti kızına vermiş. Kızı sepeti almış pazara ipleri satmaya götürmüş. Kız pazarda ipliklerim var… yünlerim var… diye akşama kadar bağırmış. Kimsecikler gelip almamış. Kız tam ümidi kesmiş eve dönecekken yaşlı bir adam gelip “kızım ver bakayım iplerin hepsini” demiş. Cebinden epeyce bir para çıkarıp kıza vermiş. Kız parayı görünce çok mutlu olmuş. Annesinin sipariş ettikleri ekmekleri alıp, evine gidecekmiş. Ekmekçinin yanına gelmiş, tam parayı ekmekçiye uzatacakken ekmek tezgahının yanında öyle bir şey var ki, gözünü ondan alamıyor.

Tamer

Şeyma ALTINTAŞ 

Dede Korkut imam hatip ortaokulu

Güzel mi güzel, şirin mi şirin, parlak mı parlak bir tencerecik. Minicik tatlı mı tatlı bir tencere… kız tencereye bakınca iç geçirmiş. Bizim hiç böyle tenceremiz olmadı ki! Keşke keşke bu tencere bizim olsa demiş. Kız bir ekmek tezgâhına bakmış bir tencereciğe, bir ekmek tezgâhına bakmış bir tencereciğe, bir ekmek tezgâhına bakmış… dönmüş tencereciğe doğru yürümüş. Cebindeki bütün parayı vererek tencereciği almış ve güle oynaya evin yolunu tutmuş. Kucağındaki tencereciği seve seve evin kapısına varmış. İçeriye girince kızın annesi tencereyi görünce şaşırıp kalmış. “Kızım bu da ne? ben sana ekmek al diye iplikleri verdim. Ne yaptın iplikleri?” demiş. 

Targül

Nadilə Heydərova

Surac Abbasov adına Yeniyol kənd tam orta məktəbi

“Anne ben iplikleri sattım ama işte bu elimde gördüğün tencereyi çok sevdim. Baksana bunda ne güzel yemekler yaparız” demiş. Annesi “ kızım sen iyi misin? Tencereye koyacağımız yemeği nerden bulacağız, bütün parayı tencereye vermişsin” demiş. Annesi epey bir sinirlenmiş, kızmış. Laf saymaktan bitkin düşmüş. Ne yapayım, ne yapayım derken tencereyi almış dışarı atmış. Tencere bir tarafa, kapak bir tarafa yuvarlanmış. Kız bu duruma çok üzülmüş. Yatarken hep tencereyi hayal etmiş. Acaba tencereciğe ne oldu diye gözüne uyku 

girmemiş. Üzüntüden ve açlıktan bir zaman sonra uyuya kalmış. Biz kızımızı ve annesini bir tarafa bırakalım bakalım tencereciğin başına neler gelmiş?

Cemre

Elif NARGÜL

ERENLER ORTAOKULU