Azerbaycandan çıktım yola

Kardeş ülkeme geliyorum

Saygılarımı sunuyorum

Lale , sümbül biçerekten

Sıcak kahve içerekten

Turanıma koşuyorum

Sizleri çok seviyorum

Geldim de ne göreyim bu dillere destan güzellikte ülkenin dillere destan saygılı insanları vardır diye anlatırdı ninem... ama bir de ne göreyim kendisi tatlı mı tatlı fakat hareketleri ve dili bir o kadar acı bir kiz varmış.

Çok güzel bir köyde , çok çalışkan ve bir o kadar da tatlı bir kız yaşarmış. Kızımızın ismi Nazlı'ymış.

Nazlı, bu güzel köyün ortaokulunda birinci sınıf öğrencisi olarak okuyormuş. Tatlılığının yanında, bu kızımızın kötü bir de huyu varmış: Saygısızlık.

Nazlı bir gün, arkadaşına bağırmış ve onunla dalga geçmiş. Arkadaşı çok üzülmüş bu duruma. Üstelik, bu Nazlı'nın ilk saygısızlığı da değilmiş. 

    Nazlı, yalnızca insanlara karşı saygısız davranmıyor, etrafındaki eşyalara, bitkilere, hayvanlara karşı da kötü tavırlar sergiliyordu. Kitaplarını hor kullanıyor, gereksiz yere karalıyor, tüm hıncını kitap ve defterlerden çıkarıyormuş. Evdeki tatlı kediciğine bile annesinin görmediği yerlerde zarar veriyor, canını acıtıyormuş. Kedicik, "Ne olur Naz akşama kadar senin okuldan gelmeni bekledim, seninle oynamak istedim. Bana zarar verme! Neden böyle davranıyorsun? " dediğinde Nazlı bunları duymuyor, adeta mutlu oluyordu.

Okul yolu üzerindeki açan çiçekleri koparıyor, yere atıp üzerine basıyormuş. Bir gün okula giderken ağaçtaki kuşun yuvasını yere düşürmüş.

   Anne kuş, Nazlı'nın omzuna konup kulağına, "Bir gün sen de anne olacaksın, o zaman hatanı anlayacaksın , Ne olur yavrularımı incitme." demiş. Bu sırada Nazlı'nın yüreğine bir pişmanlık girmiş.

 Herkes okuldan ayrılınca öğretmen ile Nazlı baş başa kalmış. Öğretmen, Nazlı’dan yanına oturmasını istemiş ve demiş ki : Nazlıcığım bugün nasılsın? Sanki biraz durgun gibiydin, demiş. Nazlı öğretmeninin bu dikkatine hayran kalmış ve gözlerinden yaşlar akmaya başlamış.

Nasıl anladınız öğretmenim, diyebilmiş. öğretmeni gülümseyerek 

Anlarım tabi güzel kızım öğretmenler de tıpkı anne babalar gibi gözlerinden anlar öğrencilerini demiş. Nazlı öğretmenine sarılmış. Özür dilerim öğretmenim. Ben bugün düşündüm de ne kadar haksızlık etmişim çevremdeki herkese ve her şeye. Arkadaşlarıma çiçeklere kuşlara doğaya . Özür dilerim demiş.

Öğretmeni Nazlı'ya sarılmış ve aferin güzel kızıma demiş. Şunu hiçbir zaman unutma: Herkes hata yapar ama önemli olan hatalarından ders almak , onu telafi edebilmek ve tekrarlamamaktir demiş.

Nazlı o günden sonra saygısızlık ettiği herkesten ve her şeyden özür dilemiş.  Artık çevresine karşı daha saygılı bir çocuk olmuş.

          MASALIMIZIN AZERİCESİ

Beş Kəlimə Bir Nağılla Dəyərlərimiz.

                          Hörmət

Azərbaycandan yola çıxdım.

Qardaş ölkəmə gəlirəm.

Sizə hörmətim sonsuzdur.

Lalə,sünbül biçmişəm.

İsti bir çay içmişəm.

Turanıma gəlirəm mən.

Sizləri çox sevirəm mən.

Gəldim nə görsəm yaxşıdır.Bu dillərə dastan olan ölkənin dillərə dastan olan hörmətli insanları vardır deyə nənəm hər zaman mənə söyləyərdi.Amma bir də nə görsəm yaxşıdır özü şipşirin lakin şirin olduğu qədər hərəkətləri kobud olan bir qız var.

Çox gözəl bir kənddə,çox çalışqan və bir o qədər də şirin bir qız varmış.Qızımızın adı Nazlı imiş.Nazlı birinci sinifdə oxuyurdu.Şirinliyi ile yanaşı Nazlının çox pis xasiyyəti də vardı.Hörmətsizlik.

Bir gün Nazlı dostunun üstüne möhkəm qışqırmış ,onu lağa qoymuşdur.Dostu isə bundan çox pis olmuşdu.Üstəlik bu olanlar Nazlının ilk hörmətsizliyi deyildi.

Nazlı yalnız insanlara qarşı deyil, ətrafındakı əşyalara, bitkilərə, heyvanlara qarşı da kobud davranış sərgiləyirdi. Kitab ve dəftərini gərək olmadan qarşılayır bütün hirsini kitab və dəftərlərindən çıxarırmış. Balaca pişik,,Nə olar Nazlı,axşama qədər sənin məktəbdən gəlməyini gözləmişəm,səninlə oynamaq istəyirəm.Mənə zərər vermə!Niye belə davranırsan?,,dediyində sanki Nazlı onu dinləmir,daha da xoşbəxt olurdu. 

Məktəb yolundakı çiçəkləri qoparır,yerə atıb taptalayirdi.Bir gün dərsə gedərkən ağacda yuva qurmuş quşun da yuvasını yere salmışdı.Amma quş Nazlının çiyninə qoyaraq onun qulağına bele söyləmişdi,,Bir gün sən də ana olacaqsan,öz səhvini anlayacaqsan.Ne olar körpələrimi incitmə,,Bu zaman Nazlı peşmançılıq hissi duymuşdu.

Hər kəs məktəbdən gedincə Nazlı və müəlliməsi baş başa qalmış.Müəlliməsi Nazliya demiş,, Nazlı bu gün necəsən?Sanki kefsizsən.Nazli müəlliməsinin diqqətinə heyran qalmış,gözlərindən yaş süzülmüşdü.

Nece bildiniz ,muellimə?Müəllimler de ana atalar kimi şagirdlərini gözlərindən anlayırlar.Nazli müəlliməsinin boynuna sarılır.Üzr istəyirəm , müəllim.Bu gün çox düşündüm.Mən ətrafımdakı hər kese ve her şeye çox haqsızlıq etmişəm.Dostlarima, quşlara, çiçeklere,bitkilərə ,təbiətə...Üzr istəyirəm...

Müəlliməsi Nazlını qucaqlayaraq,,Afərin mənim gözəl qızıma,,deyir.Bunu heç zaman unutma:,,Hər kəs səhv edə bilər,lakin vacib olan odur ki,o öz səhvini anlasın,bir daha təkrarlamasın.

O gündən sonra Nazlı hörmətsizlik etdiyi hər kəsdən və hər şeydən üzr istədi.Ətrafindakilara qarşı daha nəzakətli və diqqətli oldu.