"Bugün çok güzel güneşli bir gün. O kadar mutluyum ki!" dedi Ali. Arkadaşı Hasan'la buluşacağı için içi içine sığmıyordu. Hasan'la buluşacağı saati iple çekiyor, beş dakikada bir annesine saati soruyordu.

    Nihâyet Ali'nin heyecanla beklediği an gelmişti. Arkadaşı Hasan'ı görür görmez koşar adımlarla yanına vardı. Sonrasında Ali sevinçle "Hasan!!!" dedi. Kocaman sarıldı. Sonra Hasan'ın koluna girerek onu parka doğru çekiştirdi.

  Ali daha parka varmadan parkta oynayacakları oyunları düşünüp mutlu oluyordu.

   Ali ve Hasan bir saat kadar parkta yoruluncaya kadar oynadıktan sonra dinlenmek için parktaki küçük gölcüğün yanında buldular kendilerini. 

  Ne kadar mükemmel bir gün geçirdiklerine dair konuşuyorlardı. Birbirlerine şakalar yapıp gülüşüyorlardı. Fakat Ali komik olduğunu düşünerek birden Hasan'ı gölcüğe itti. Ali katıla katıla gülüyordu. Ama bir sorun vardı; Hasan ağlıyordu.

   Hasan Ali'ye dönerek bağırdı ve hiç komik olmadığını söyledi. Ali ise "Sadece şaka yaptım." dedi. Hasan hızlıca ayağa kalktı. Sonrasında ağlayarak arkasına bakmadan evine doğru giden yola yöneldi. 

   Ali çok sinirlenmişti. Hasan'ın neden ağladığını ve kendisine kızmasını asla anlayamıyordu. Ne vardı yani? Hem gayet komikti! Hahaha.

   Yaşanan olayın üzerinden bir hafta geçmişti. Lâkin Hasan ve Ali birbirleriyle konuşmuyor, birbirlerine selam bile vermiyordu. 

  Ali hâlâ herhangi kötü bir davranışta bulunmadığını düşünüyordu. Dolayısıyla Hasan'ın yalandan ağladığını söyleyip kendince kendini haklıyordu. 

    Günlerden bir gün Ali ve babası cuma namazını kılmak için Ayasofya Camii'ne gittiler. Camiiye vardıklarında onları harika bir atmosfer karşılamıştı. Hangi göz bir diğeriyle buluşsa gülümsüyordu. 

   Ayasofya Camii imamı, hutbesiyle Müslümanların gönüllerine hitap ediyordu. Bu esnada Ali'nin aklını Hasan'la yaşamış olduğu olay işgal ediyordu.