Yaşlı kadın evinde yapayalnız yaşıyordu. 

Bir başına ve kimsesizdi. Çocukları vardı elbet, ancak her biri başka şehirlere dağılmış ve kendi hayatlarına dalmışlardı.

Evi hep karanlıktı. Işıktan ve sesten hoşlanmaz, camları ve perdeleri sıkı sıkıya kapatırdı. Bedeni gibi ruhu da karanlıkta kalmıştı. Sürekli mutsuz hissediyordu.

Bir gün kapı çaldı. Bir de baktı ki oğlu gelmiş. Yanında da küçük bir kız çocuğu.

Önemli bir işi çıktığı için kızını babaannesine bırakmak istemiş meğerse.

Yaşlı kadın istemeye istemeye kabul etmişti bu durumu. Yalnızlığa ve karanlığa bu kadar alıştıktan sonra neşe dolu bu küçük kız ona korkutucu gelmişti doğrusu. Ne yapabilirdi ki? Mecbur birkaç gün katlanacağım diye düşündü.

Ancak küçük kız hiç yerinde durmuyordu. Sürekli sorular soruyor, ninesini sürekli lafa tutuyordu. Gürültü yaptığı yetmezmiş gibi pencereleri açıyor, pencerenin önüne bulgur taneleri koyup kuşları besliyordu.

Küçük kız yaşlı ninesine sürekli sarılıp öpmek istiyordu. Böylesine saf bir sevgiyi uzun yıllar önce unutan nine önce bu durumu garipsedi. Kız konuştukça gürültü yapıyor diye ona kızıyor, onunla konuşmuyordu.

Birkaç gün sonra artık bu masum çocuk karşısında kalbi yumuşamaya başlamıştı. Eski güzel günlerini hatırladı.

Eski günlere dönünce aklına gençliği hatta çocukluğu gelmişti. Meğer çok neşeliymiş eskiden, gülmeyi çok severmiş. Yıllar önce unuttuğu kalbini küçük torunu ona tekrar hatırlatmıştı.