Jeniffer Moore-Mallinos'a ait olan "Down Sendromlu Bir Arkadaşım Var" kitabı esas alınmıştır.

Sizin hiç özel bir arkadaşınız var mı?

Benim var! Onun adı Zeynep. Zeynep benim en iyi arkadaşım. Onunla geçen yaz kampta tanıştık. Bu kamp, gündüz gidip akşam uyumak için eve döndüğünüz yaz kamplarından biri. Kendimi bildim bileli yazları hep bu kampa giderim, ama geçen yazki en iyi vakit geçirdiğim kamptı; çünkü Zeynep'le o zaman tanıştık.

Geçen yazki kamp her zaman olduğu gibi başladı. Kampçılar (orada çocuklara kampçı deniyor) gruplara bölündü: bir küçük çocuklar grubu, bir orta grup ve bir de büyük çocuklar grubu. Ben orta gruptaydım, çünkü bu grup yedi, sekiz ya da dokuz yaşındaki çocuklardan oluşuyordu. Ben sekiz yaşındaydım. 

Her grubun bir kamp lideri vardı. Benim grubumun lideri Sakine Hanım'dı. Sakine Hanım harika birisiydi! Her gün bize eğlenceli şeyler yaptırırdı; örneğin, göl kenarından balık tutmaya ya da gölde yüzmeye gitmek gibi. Bazen sahilde voleybol ya da elim sende oyunu oynuyorduk ve her Cuma günü sanat ve el işi çalışmamız oluyordu. Ayrıca, şimdiye kadar ilk kez geçen yaz, tüm kampçıların, hatta küçüklerin bile katıldığı bir yetenek gösterisi yapıldı!

Kampın ilk haftası biterken, Sakine Hanım grubumuza Zeynep adında yeni bir kampçının katılacağını söyledi. Sakine Hanım ayrıca, Zeynep'in kendisini rahat hissedebilmesi için yardımımıza ihtiyacı olduğunu söyledi. Zeynep kuralları öğrenirken ve çevreyi tanırken içimizden birinin onun yakın arkadaşı olmasını istedi.

Sakine Hanım, Zeynep'in yakın arkadaşı olmak isteyip istemediğini sorduğunda, çok heyecanlandım! Grubumuzdaki en deneyimli kampçı bendim: bu nedenle, Sakine Hanım bu işi en iyi benim yapabileceğimi düşünmüş.  

Sakine Hanım, Zeynep vaktinin çoğunu benimle geçirecek olsa da, tüm kampçıların sabırlı ve anlayışlı olmalarını beklediğini, çünkü Zeynep'in Down sendromu olduğunu söyledi. Yani bu, bizim yaptığımız etkinliklerin bazılarında, özellikle de yetenek gösterisinde Zeynep'in fazladan yardıma ihtiyacı olacağı anlamına geliyordu.

   Hepimiz biraz çekinmiştik. Bunun  nedeni, galiba Down sendromu hakkında çok bilgimizin olmamasıydı. Çocuklardan biri, Zeynep'ten bize Down sendromunun bulaşacağından korkuyordu ve onun bizimle kalmasının çok iyi bir fikir olmadığını düşünüyordu. Bir başkası ise Zeynep'in bizim kampımıza değil de özel bir kampa gitmesi gerektiğini, çünkü fazladan yardıma ihtiyacı olabileceğini düşünüyordu.

Sakine Hanım kampımızın Zeynep de dahil tüm çocuklara açık olduğunu söyledi. Sonra bize Down sendromu olan bir kişinin fazladan bir genle doğduğunu açıkladı. Bunun ne demek olduğunu sorduğumuzda ise, hepimizin genlerinin olduğunu, genlerimizin bedenlerimizin içindeki küçücük maddecikler ve bizi biz yapan şeyler olduğunu anlattı.