BÜTÜN ÇOÇUKLARA ...

HAZIRLAYAN:

DUYGUSEL GÜNGÖR 

Bir ilkbahar akşamı  çoban ve sürüsü, mor tepeli otlaklardan dönüyordu. Gün boyu otlayan sürü biraz yorulmuştu. Yamaçtaki zeytinlikle dinlenirken, dişi keçilerden biri yavrulamıştı.

Simsiyah kulaklı çok sevimli  bir oğlaktı bu .Ama sürüdeki diğer yavrulardan biraz farklı doğmuştu .Çoban ,bacakalarındaki güçsüzlüğü hemen fark etti .Onu kucağına aldı. Ön bacakları tutmuyordu ,bu haliyle yürümesi imkansızdı.

Çoban o günden sonra yürüyemeyen oğlağı heybesinde taşıdı. Hızla büyüyen yavrular otlakta koşup oynuyordu. Oğlağın  yaptığı inatçı keçi taklidine gülüyor ,birlikte çok eğleniyorlardı.

Bazı günler çoban onlara kaval çalıyordu. Küçük oğlak kavalın sesiyle hüzünleniyor, arkadaşları gibi sıçrayıp oynamayı hayal ediyordu.

Çoban bir gün sürüsü otlarken ,küçük oğlağa bakarak yere bir şeyler çiziyor, uzun uzun düşünüyordu. Sonra yamaçtaki fındık ağacından dallar kesti. Onları eğip büktü ,sepet gibi örmeye başladı. Küçük oğlak meraklı gözlerle onu izliyordu.

Ertesi sabah çoban ,sürü ağılda uyurken, küçük oğlağı kucağına alıp avluya çıkardı. Ona ağaç dallarından değişik bir bisiklet yapmıştı. Oğlağı bisiklete bindirdi ve yavaşça arkasından itti. Küçük oğlak şaşkındı. Ne  yapacağını bilmiyordu.