Günlerden bir gün; uzak bir ulkede iki guvercin yasardı.Bunlardan birinin adı; Gezgin,digeri ise Oynak idi.  Ormanın en guvenli ve görkemli yerine yuva yapmıslardı. Ne var ki bir gün Gezgin yuvasından uzaklasmak istedi. Bu istegini Oynak 'a soyle anlattı.

-Sevgili Oynak ne zamandır buralardayız, daha ne kadar burda kalacagiz? Surekli ayni yerleri dolasmaktan sıkıldım yeni yerler gormek istiyorum artık!

Öynak arkadasi Gezgin 'i dinledikten sonra soyle dedi:

-Sevgili dostum ben de senin gibi maviliklere ucmak istiyorum dogru diyorsun ama bizim icin guvenli bir bolge sart.Kuvvetli bir ruzgar ya da yırtıcı bir hayvan bizim icin cok buyuk tehlike demektir.

Gezgin tekrar soz aldı:

- Benim de cekincelerim var fakat cefa cekmeden sefa surulmez. Tecrubelerim ve yasanmisligim var yol boyunca bu bilgilerimle hayatta kalabilirim, dedi.

Oynak Gezgin 'in kararlılıgini gordu.

-Sevgili Arkadasim Gezgin biliyorsun yol cok tehlikeli yanimizda diger arkadaslarimiz olunca beraber konusuruz bu konuyu. Akil akildan ustundur.

Oynak 'ın bu sozleri Gezgin i vazgecirmeye yetmedi,hazirligini yapip arkadasiyla vedalastiktan sonra yola koyuldu.

Yuksek daglara dogru yol almaya basladı. Denizleri vadileri gecip durmak bilmiyordu.

 Bir gün, bir vadiye ulaştı. Cennet gibi bir vadiydi.. Ağaçlar yemyeşil, rengarenk çiçekler, şırıl şırıl akan dereler.. Hava mis gibi kokuyordu. Bu vadide konaklamalıydı Gezgin güvercin. Nihayet dinlenmek için bir ağaca konup o eşsiz güzelliği izliyordu..Aniden bir gök gürültüsü koptu. Gezgin irkildi. İlk defa böyle şiddetli bir gök gürültüsünü duyuyordu. Sonra kuvvetli bir rüzgar geldi yağmurla birlikte. Gök gürlüyor, şimşekler ardı ardına çakıyordu.. Şükür ki, konduğu ağacın gövdesi iriydi. Hemen ağacın kovuğuna saklanıverdi. O an hemen aklına kendi yuvası ve arkadaşı Oynak geldi.

Kendi kendine iç geçirdi:
– “Ah! Ah! İnsanın kendi evi gibisi var mı? Keşke ben de yuvamda olsaydım, en azından güvende olurdum.” dedi.

Nihayet uzun gece sona erdi, gün ağardı.. Kuşlar yuvalarından çıkıp ötmeye başladı, çiçekler açmaya başladı.. Gezgin de yorgun, argın ağacın kovuğundan çıktı. Gece boyu gök gürültüsünden, şimşeklerden uyuyamamış. Korkudan tüm gücünü kaybetmiş.

Yorgun kanatlarını çırparak uçmaya başlamış.. Artık öğlene yaklaşmıştı ki, kendisine doğru gelen bir tehlikeyi fark etti.

 Gezgin’in bir an korkudan gözleri karardı, ölümü hissetti. O an bütün hayatı film şeridi gibi geldi gözlerinin önüne.. Evi, yuvası, ailesi, arkadaşı Oynak.. Derin bir pişmanlık duyuyordu. Garip bir şey oldu o sıra. Tavşancıl kuşu belirdi ortada. O da Gezgin’i avlamak için hamle yaptı. Tavşancıl ile Şahin belli ki avı paylaşamadılar, birbirlerine düştüler. Gezgin bu durumu fırsat bilerek oradan uzaklaşıp kendini güvenli bir yere bıraktı.

Sabaha kadar aç, susuz orada gizlendi. Nihayet sabah olmuştu, her yer aydınlanmıştı. Doğa ana yine her zamanki güzelliğini alabildiğine sergiliyordu.

Gezgin mırıldandı; “Oh be, hayatta olmak, bu güzellikleri yaşamak ne güzel şey!”

Başından geçenleri çabucak unutmuştu. Yine bulutların üstünde uçmaya başladı. Maviliklerin üstünde uçarken adeta raks ediyordu! Uçtu, uçtu, uçtu.. Uçmaktan yorulmuş, karnı da çok acıkmıştı. Bir ses duydu, kendi familyasından olan bir kuşun sesiydi. Çimenliklerin arasında ötüyor, arada yem yiyordu. Süzülerek hemen yanına kondu, yemleri yemeye başladı. O kadar acıkmıştı ki, gözleri çimenlerin arasındaki tuzağı görmeyip faka bastı.

Boylece bu vadiden gitmeye karar verdi. Oynak ile evine donmeye karar verdi. Oynak ile kavustukları anda onun degerini daha da iyi anladi ve mutlu mesut yasadilar.