Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Κοντορεβυθούλης.  Τον έλεγαν έτσι γιατί ήταν μικρούλης.

Mια μέρα ο Κοντορεβυθούλης πήγε στη φάρμα με τα ζώα του. Φορούσε μια πορτοκαλί μπλούζα και η αγελάδα του τον πέρασε για καρότο.

Άρχισε τότε να τον κυνηγάει για να τον φάει. Ο Κοντορεβυθούλης για να γλιτώσει σκαρφάλωσε πάνω σε ένα ψηλό δέντρο.

Εκείνη την ώρα έκανε την βόλτα του καμαρωτός  ο παπουτσωμένος γάτος. Φορούσε ένα πορτοκαλί κοστούμι και πορτοκαλί γυαλιστερές μπότες.

Η αγελάδα τον πέρασε κι αυτόν για καρότο  και άρχισε να τον κυνηγάει για να τον φάει.

Η αγελάδα  από  τον πολύ  πόνο άρχισε  να  τρέχει  χωρίς  σταματημό  γύρω  γύρω  από τη  φάρμα. Λίγο  πιο  πέρα  ο ψεύτης βοσκός   έβοσκε  τα  πρόβατά του.

Ο ψεύτης  βοσκός  όμως  κρατούσε  στα  χεριά του μια  τσιχλόφουσκα  που  είχε σχήμα καρότου.

Καθώς η αγελάδα έτρεχε είδε στο χέρι του βοσκού την τσιχλόφουσκα που έμοιαζε με καρότο και την άρπαξε για να τη φάει.

Μόλις  η  αγελάδα   έφαγε  την τσιχλόφουσκα  άρχισε σιγά  σιγά να φουσκώνει σαν  μπαλόνι  και  να ανεβαίνει ψηλά  στον  ουρανό.

Έφτασε τόσο ψηλά που πλησίασε τον ήλιο. Ο ήλιος ήταν τόσο καυτός που η μπαλονοαγελάδα έσκασε και άρχισε να πέφτει προς τη γη.

Καθώς  έπεφτε  όμως πιάστηκε  από  ένα κλαδί  της φασολιάς  του  Τζακ. Στάθηκε εκεί αρκετή ώρα όταν ξαφνικά την έπιασε ένας δυνατός λόξυγγας.

Η φασολιά άρχισε να ταρακουνιέται ολόκληρη. Μια και δυο η αγελάδα δεν κατάφερε να κρατήσει την ισορροπία της και έπεσε.

Τότε περνούσε από κει η μαμά κατσίκα με τα κατσικάκια της που έκανε μαθήματα πρώτων βοηθειών και βοήθησε την αγελάδα να σηκωθεί. Η αγελάδα όμως μετά το χτύπημα δεν θυμόταν τίποτα ούτε τα καρότα.

Την άλλη μέρα η αγελάδα έκανε την βόλτα της στον ήλιο πλάι από μια όμορφη λιμνούλα. Η λιμνούλα ήταν γεμάτη νούφαρα και το ασχημόπαπο απολάμβανε το πρωινό του.

Η αγελάδα καλημέρισε το ασχημόπαπο και αφού είδε πως έτρωγε του ζήτησε να δοκιμάσει και αυτή καθώς ήταν πεινασμένη.

Το ασχημόπαπο με μεγάλη χαρά της πρόσφερε από το κολατσιό του αλλά η αγελάδα όσο και αν προσπαθούσε να φάει δεν τα κατάφερνε γιατί δεν είχε ράμφος. Ευχαρίστησε το ασχημόπαπο και συνέχισε το δρόμο της.

Συνέχισε την βόλτα της μέσα στο δάσος όταν ξαφνικά κάτω από ένα πελώριο καταπράσινο δέντρο συνάντησε τον λαγό με τη χελώνα που ετοιμάζονταν να κάνουν έναν αγώνα δρόμου.

Η αγελάδα τους καλημέρισε και προσφέρθηκε να κάνει την έναρξη  του αγώνα και να είναι ο διαιτητής. Ο λαγός και η χελώνα δέχτηκαν με χαρά και ο αγώνας ξεκίνησε.

Όταν ο λαγός έφτασε στη μέση της διαδρομής  κοντά στο σπίτι του σκέφτηκε να ρίξει έναν υπνάκο μέχρι να τον φτάσει η χελώνα. Κούρδισε και το ξυπνητήρι του να χτυπήσει σε μια ώρα και αποκοιμήθηκε.

Όμως το ξυπνητήρι χάλασε δεν χτύπησε και ο λαγός κοιμήθηκε παραπάνω. Η χελώνα με αργό αλλά σταθερό βήμα πέρασε μπροστά από το σπίτι του λαγού και έφτασε στο τέρμα όπου σήκωσε  το σημαιάκι της νίκης.

Η αγελάδα που τους ακολουθούσε σε όλη τη διαδρομή και έκανε το διαιτητή κουράστηκε πολύ και κάθισε λαχανιασμένη κάτω από ένα δεντράκι για να ξεκουραστεί.

Ξαφνικά άκουσε φωνές και σήκωσε το κεφάλι της ψηλά για να δει τι συμβαίνει. Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας είχαν στήσει γερό καβγά. Διαφωνούσαν για το ποιος είναι ο πιο εργατικός.

Τότε η αγελάδα τους είπε να σταματήσουν να μαλώνουν γιατί ο καθένας τους είναι διαφορετικός αλλά η προσφορά τους είναι πολύ σημαντική στον πλανήτη Γη. Όλοι ίσοι όλοι διαφορετικοί αλλά όλοι σημαντικοί φωνάζουν οι ήρωες της παραμυθοσαλάτας με μια φωνή.