This book was created and published on StoryJumper™

©2010 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Ormanda öyle bir sıcak vardı ki 

akan pınarın suyu bile terliyordu. 

Ağaçlar serinlemek için yapraklarını 

yelpaze gibi kullanıyor, çoğu 

hayvansa buldukları gölgeliklerde 

miskince uyukluyordu. O saatlerde 

orman, genellikle sessizdi. Kuşlar 

bile cıvıldamaya üşeniyorlardı.

Yine o saatlerde yaz sıcağının 

bunaltıcılığını, bir melodi bozuyordu. 

Boyutlarına rağmen ormanın 

derinliklerine kadar ulaşmayı başaran 

minik bir keman sesiydi bu. Bu melodi 

ağustos böceğinin kemanından 

geliyordu. Elbette her hayvanın hoşuna 

gitmiyordu ağustos böceğinin kemanı. 

Bezgin hayvanlar kemanın sesinin 

uykularını bölmesinden rahatsız 

oluyordu.

Ağustos böceği, ormanın ve orman sakinlerinin 

tepkilerinden habersiz, yeteneklerinin sınırlarını 

zorlamakla meşguldü. Ağustos böceği sanatında 

kendini geliştirmek için çok çalışıyordu. Çalıştığı 

parçaların hakkından geldiğinde, başarmanın 

mutluluğunu yaşıyordu.

Ormanın kendine özgü sesi içinde süzülen kemana 

aldırmadan, sırtındaki yükle, bir o yana bir bu yana 

koşturan karınca göründü sonra: “Yaza 

aldanmamalı, kış da gelecek. Karakış bastırdığında 

yeter mi bu yiyecek?” diyerek, yuvasına erzak 

taşıyordu. 

Günün ilk ışıklarıyla 

işe koyuluyor, hava 

kararıncaya dek 

çalışıyordu. Ağustos 

böceğine olan 

sevgisiyse onu bir 

kaşık suda boğacak 

kadardı. Ona ve 

kemanına sinir 

oluyor, “Sabah 

akşam gıygıy da 

gıygıy!” diye 

söyleniyordu.

Günlerden bir gün ağustos böceği, neşe ile 

keman çalarken, uzaktan sırtında yükle 

yalpalaya yalpalaya karıncanın geldiğini gördü. 

Kemanı bırakıp selam verdi ama karınca onu 

görmezden geldi. 

Ağustos böceği: “Karınca 

kardeş, gel biraz soluklan. 

Neşeni yerine getirecek 

şarkılar çalayım sana!” diye 

seslendi. Karınca ise öfkeyle 

cevap verdi: “Bu yazın bir de 

kışı var. O zaman da karnın zil 

çalar.”   Ağustos böceği şaşkın, 

karıncanın arkasından bir süre 

baktıktan sonra yeniden 

kemanını alıp neşeli şarkılarını 

sürdürdü.Yaz boyunca ağustos 

böceğinin tüm davetlerini geri 

çevirdi karınca. Sadece geri 

çevirmekle kalmadı, çoğunlukla 

tersledi onu.

Gece gündüzü, 

gündüz geceyi 

kovaladı, günler 

geçti ve yaz, ormanı 

yavaş yavaş terk etti. 

Ağustos böceği, 

serinleyen havada 

karnını doyurmak 

için, sonbahardan 

dökülenlerle idare 

ediyordu. 

Havalar serinledikçe, sanatını yuvasında icra 

etmeyi daha çok tercih ediyordu. Artık neşeli 

şarkılardan başka, sakin, hatta hüzünlü 

parçalara yer vermekteydi. Karıncaysa güneşi 

gördüğü günlerde yuvasından çıkıyor, erzak 

toplamaya devam ediyordu.

Sonra toprağa yılın ilk karı düştü. Ardından bir 

tane ve bir tane daha… Kar, gürültüsüz patırtısız 

ama bir o kadar da acımasız çoğaldıkça 

çoğalıyordu. 

Orman sakinleri çoktan yuvalarına çekilmişti. 

Kimileri, kış geçene kadar gözlerini açmak 

niyetinde değildi. Gündüzleri bile ormanda çok az 

hayvan görülüyordu.

Ağustos böceğiyse, iyice 

azalan yiyeceğini idareli 

kullanabilmek için 

gününün çoğunu 

uyuyarak geçiriyordu. 

Kemanını nadiren, neşeli 

parçalarıysa hiç denecek 

kadar az çalıyordu.

Bir süre sonra karıncanın dediği 

gerçekleşti. Ağustos böceğinin evinde 

hiç yiyecek kalmadı. Açlığın tüm 

enerjisini yiyip bitirmesine fırsat 

vermeden, en yakın komşusu olan 

karıncanın yuvasının yolunu tuttu. 

Kendisini misafir ederse, bu iyiliğini 

karşılıksız bırakmamak niyetiyle kemanını 

yanına almayı da ihmal etmedi.

Sırtında kemanı, karıncanın kapısını çaldı. 

Karınca, karşısında solgun ve bitkin ağustos 

böceğini görünce, kocaman bir kahkaha 

patlattı. Yazın tüm yorgunluğu, sadece bu 

sahnenin yaşanmasına bile değerdi. Ağustos 

böceğinin ağzını açmasına fırsat vermeden 

azarlayarak, “Bütün yaz çaldın saz, şimdi de 

oyna biraz.” diyerek kapıyı sertçe çarptı. 

Ağustos böceği kapının ardından konuştu: 

“Karınca kardeş, çok kabasın! Ben yazın o 

kadar uğraştım, bir sürü yeni beste yaptım, 

karşılığı açlıktan ölmek mi olmalı? Sen 

paylaşırdın yemeğini, ben çalardım sazımı, 

beraber oynardık…”

Ağustos böceği yüzüne çarpılan kapı 

yüzünden canı sıkılmış halde yola düştü. 

Karıncanın sözü kulağında çınlamaktaydı, 

“Bütün yaz çaldın saz, şimdi de oyna biraz… 

Saz… saz… saaaaz… oyna biraz… oyna 

biraz… oyna… oyna… oyna… OYNAAAA…” 

Karıncanın bu kabalığına anlam veremiyor, 

içi içini yiyordu. “BÜTÜN YAAAAAZ…” Kışı 

tek başına yuvasında geçiren karınca 

sıkılmaz mı? Tamam, mevsimi aşacak kadar 

erzağı topladı ama iş bu kadarla biter mi? 

Yiyip içip yatmakla koca kış geçer mi?

You've previewed 17 of 26 pages.

To read more: