İÇİNDEKİLER:

1.Kahraman ÜNAL-KURAKLIK ..................4-5

2.Aslı TÜRE  - KUM FIRTINASI ....................6-7

3.Gönül ŞAHİN-DEPREM .........................8-9

4.Nazan KARAKOÇ -TSUNAMİ ...................10-11

5.Birkan BAHÇEALTI-FIRTINA ...................12-13

6.NEZİHA OKTAY -SEL ...............................14-15

7.Menevşe MUTLU-TOPRAK KAYMASI ...... 16-17

8.Sema ÖZKAYA - DOLU.................. .........18-19

9.Ayşe G.ÖZCAN - ÇIĞ ......................  ..........20-21

Yaz tatili geldi. Öykü her yaz  olduğu gibi tatil için dedesinin köyüne gitti. Çok heyecenlı ve mutluydu ancak gördükleri karşısında şok oldu. Çünkü köy bu yaz çok farklıydı. Yemyeşil ağaçlar ve çiçekler yerine kurumuş dallar, sararmış yapraklarla karşılaştı. Anneannesinin gözü gibi baktığı çiçekleri sıcaktan ve susuzluktan yok olmuştu. Dereler kurumuş, verimli topraklar kuraklıktan çatlamıştı. Tatil bittiğinde Öykü ilk defa köyünden mutsuz ayrıldı.

Öykü bugün ilk defa erken kalkmıştı.Çok heyecanlıydı.Çünkü öğretmenleri  pikniğe götürecekti.Hep bunun hayalini kurmuştu.Çantası çoktan hazırdı bile.Herkes servisteydi,Öykü de ailesine el salladı ve servise bindi.Piknik alanına doğru gidiyorlardı.Yolda giderken birden Çınar'ın sesi duyuldu.Kum fırtınasının olduğu yeri gösteriyor,heyecanla bağırıyordu.İlk defa kum fırtınası görüyorlardı.Kum fırtınası çok uzakta olmasına rağmen net bir şekilde görülebiliyordu.Piknik yaparken

birbirlerine heyecanla kum fırtınasından bahsetmeye devam ettiler.O gün unutulmaz bir gün olmuştu.

     Öyküler bugün okulda deprem tatbikatı yaptılar. Akşam sofrada okulda yaptıkları tatbikattan bahsetti. Babası "Biz de deprem çantamızı kontrol edelim mi?" dedi ve birlikte tekrar düzenlediler. Öykü  tam yatarken büyük bir sarsıntı başladı. Hemen  yatağından inerek çök kapan tutun pozisyonunu aldı. Deprem biter bitmez herkes üzerine düşen görevi yaptı. Deprem çantalarını alarak güvenli alana doğru yürümeye başladılar. Yolda yaralanmış, korkmuş, nereye gideceğini bilmeyen bir çok kişiyle karşılaştılar. Yardımcı olmaya çalıştılar. Annesi "İyi ki  Felakete Hazır Olalım projesi varmış." dedi. Öykü de keşke herkesin böyle projesi olsaydı, bu kadar korku ve acı yaşanmazdı diye düşündü.

Öykü ve ailesi depremin geçmesinden sonra içeri girdiler.Fakat birden herkesin bağırmaya başladığını duyunca yeniden dışarı çıktılar.İnsanlar "Su geliyor!" diye bağırıyordu.Öykü ve ailesi vakit kaybetmeden apartmanlarının çatısına çıktılar ve yardım gelmesini beklediler.

Öykü ve ailesi tsunamiden AFAD helikopteriyle kurtarıldı ve güvenli bir yerde Kızılay çadırına yerleştiler. Birkaç hafta sonra evlerine dönmek için otobüse bindiler. Öykü o günün fırtınalı olacağını gazeteden öğrenmişti. Fırtınada dışarı çıkmamak gerekiyordu ama çadırda kalmak daha tehlikeliydi. Yolda giderken ağaçlar şiddetli bir şekilde sallanıyordu. Sonra otobüs de sallanmaya başladı. Tam o sırada yol kenarındaki ağaçlardan biri önlerine yıkılıverdi. Ağacın altında kalmaktan kılpayı kurtuldular. Fakat ilerleyemiyorlardı. Kara kara düşünmeye başladılar...

  Öykü ve ailesi tam kurtulduk derken  birden yağmur başladı. Yavaş yavaş yağmur hızlandı. Dere yatağına evler yapıldığı için su taştı. Sel aniden yolları bastı. Evler, insanlar ve bazı hayvanlar sele kapıldı. Selin taşkın suları Öykülerin otobüsüne doğru geliyordu. Öykü'nün annesi AKUT'u aradı. AKUT yoldayken seller çoğaldı. AKUT sonunda geldi. Şişme botla Öykü ve ailesini kurtardılar. Öykü ve ailesini bir otele yerleştirdiler. Annesi, Öykü ve babası çok acıktılar. Selden zarar görenler için çorba dağıttılar. Çorbayı içip oracıkta uyuya kaldılar.