Τι και αν κλείσαν τα σχολεία;

 Μεις δεν χάσαμε στιγμή!

Μέσω της τεχνολογίας, νιώθαμε όλοι μαζί!!!

Σίγουρα δεν ήταν το ίδιο...

'Έλειπε η αγκαλιά...

μα δεν χάθηκε η ελπίδα, 

πως θα έρθει η χαρά!

Πέρασαν μέρες, εβδομάδες,

χρόνια μοιάζαν στην καρδιά,

μα σιγόκαιγε η ελπίδα,

μας κρατούσε συντροφιά.

Κλαδιά γίναν τα όνειρα μας, 

και 'μείς γίναμε πουλιά, 

φτερουγίζαμε στα δέντρα, 

μοιάζαν όλα σαν παλιά...

και ήρθε κι η τεχνολογία, 

σαν ακοίμητος φρουρός,

με ασπίδα ηλιαχτίδα, 

επιστήμη στο πλευρό.

Και έτσι γύρισε η Ελπίδα,

ζεσταθήκαν οι καρδιές.

και το μέλλον ατενίζουν, 

τις επόμενες χαρές!

Κι η τεχνολογία μαζί μας,

στρατιώτης και φρουρός, 

άνοιξε ξανά τους δρόμους

των ονείρων των παιδιών!!!