Bir padişahın yetişkin üç genç kızı varmış. Bir gün vezirin ve vekilin kızları bunları misafir etmiş. Sohbet esnasında "Daha ne zamana kadar evde oyuracaksınız? Yaşlanmanıza az kalmış." demişler.

kızlar,

-Bizim söz hakkımız babamızdır. O ne zaman isterse verecektir, diye cevaplamışlar

Vezirin kızı,

-Babanızın başı devlet işlerine karışmış, siz onun aklından çıkmışsınız. Siz babanıza hatırlatmanız lazım, demiş.

Padişahın büyük kızı:

-Ne yapalım ki babamıza hatırlatalım?

Bu defa vezirin kızı,

-Bu kolay iş... Şimdi ben onun çaresine bakarım, demiş.

Vezir kızı, "Pazardan biri olgun, biri yeni olgunlaşmış ve diğeri de olgunlaşmak üzere olan üç tane kavun alsınlar." diye görevlilere emir vermiş. Bu kavunların her birine birer bıçak saplayıp bir sininin üzerine koyarak padişaha göndermiş. Padişah bu üç kavunun ne demek olduğunu vezirine sormuş.

Vezir,

-Çok olgunlaşmış kavun büyük kıza, yeni olgunlaşan kavun ortanca kıza, olgunlaşmak üzere olan kavun ise küçük kıza işarettir ki onlar evlenmek istiyorlar, diye cevaplamış.

Bu sözden sonra padişah üç tane ok hazırlanması için emir vermiş. Sonra kızlarını huzuruna çağırıp emretmiş, " Gidip kızların her biri bir ok atsın. Hangi kızın oku kimin evin üzerine düşerse o kız, o ailenin oğluna verilecek." demiş. Kızlar oklarını atmışlar. Büyük kızın oku vezirin, ortanca kızın oku vekilin, küçük kızın oku ise şehrin kenarında büyük bir yılan   

deliğinin dibine düşmüş. Padişah büyük kızı vezirin, ortanca kızı vekilin oğluna verip küçük kızının da yılan deliğinin yanında yaşamasını emretmiş.

Sözün özü, küçük kızın başına bir çarşaf verip götürerek yılan deliğinin yanına bırakmışlar. Gecenin bir vaktinde kız bakıp görmüş ki deliğinden bir yılan çıkmış ve bir o tarafa bir bu tarafa gitmiş, birdenbire orada her kerpiçin biri altından, biri gümüşten olan saray gibi bir konak peyda olmuş. Sonra yılan görüntüsünden çıkıp güzel, yakışıklı bir delikanlı olmuş ve kıza,

-Ey kız senin kısmetin ben, benim kısmetim de sensin. Benim adım Şemsi Kamer'dir. Eğer benim sırrımı anana babana söylersen ben de buraları terk ederim. Ne zaman beni bulmak istersen ayağına bir demir çarık  eline de bir  demir baston almalısın. Çarığın altı yırtılıp bastonun ucu aşınınca beni ancak o zaman gelip bulabilirsin, demiş.

Delikanlı bu sözü söyledikten sonra kızı da alıp konağa çıkmışlar. Sabah olunca insanlar çıkıp bakmışlar ki şehrin kenarında garip bir konak peyda olmuş. Herkes şaşıp kalmış.

Birkaç gün sonra padişah kızlarını misafir edip ziyafet vermek için davet etmiş. Büyük kızları oynarken dökülmesi için gömleğinin koluna para doldurmuş. sıra küçük kıza gelince bu hiçbir şey doldurmamış fakat oynarken kolundan mücevherler dökülürmüş. Büyük kızlar bunu görüp hayretler içerisinde kalmışlar.

Akşam olunca padişah, karısıyla birlikte küçük kızı ziyarete gitmişler. Gece sohbet arasında kızdan bu güzel yaşayışın sırrını öğrenmek için haber almış. kız bu sırrı sormamaları için onlara ne kadar yalvarsa da

ana ve babası ısrarla tekrar tekrar sormuşlar. Bu kadar ısrar karşısında kız iyice bunalıp "Benim eşim yakışıklı bir delikanlıdır, gündüzleri yılan olur, geceleri insan." demiş.

Kızın anası tekrar,

-Onun yılan kıyafeti nerede, demiş

Kızı,

-Filan altın tahtın altındadır, demiş.

Kızın anası birden kalkarak yılan kıyafetini yerinden alarak ocağa atmış. Kıyafeti oracıkta yakmış. Bu sırada delikanlı rengi sararmış biçimde içeri girmiş ve yüzünü kıza dönerek:

-Sana demedim mi benim sırrımı ana babana söyleme, diye? Şimdi ayağına demirden çarık giyeceksin ve eline demirden bir baston alacaksın. Çarığın altı yırtılıp bastonun ucu aşınınca beni ancak o zaman gelip bulabilirsin. Hadi Allah'a ısmarladık, diyerek kaybolmuş. 

Bir süre sonra bakmışlar ki o güzel konak da kaybolmuş ve padişahın küçük kızı yine büyük yılanın deliğinin dibinde kalmış.

 Bu olaylardan sonra kız bir demir çarık ve bir demir baston getirtmiş. Çarığı ayağına giyip bastonu da eline alıp sahraya salmış kendini.

Tam yedi sene ülkeleri, şehirleri, sahraları dolanıp Şemsi Kamer'den bir haber alamamış.

Bir gün gelip bir çeşmenin başında oturmuş. Bir de baksa ki çarık yırtılmış, bastonun ucu da aşınmış. Böylece kızın yüreğinde bir ümit uyanmış. Bu durumda bakmış ki birkaç kız su doldurmaya gelmiş. Kız bunlardan kim olduklarını sorunca:

-Biz Şemsi Kamer'in cariyeleriyiz, onu için su götürmeye geldik, diye cevap vermişler. 

Kız mutluluğun yakın olduğunu anlamış. Evlilik yüzüğünü oğlanın su ibriğinin içine atmış.

Şemsi Kamer abdest alırken orada yüzük birden avucuna düşmüş. Bakmış ki kendi karısının yüzüğü...Anlamış ki karısı  araya araya gelip bulmuş. Cariyelerine "Çeşme başında bir kız gördünüz mü?" demiş. Cariyeler, 

-Evet, gördük, diye cevap vermişler.

-Öyleyse gidip onu buraya getirin, demiş

Cariyelerden biri gidip kızı getirmiş. Burada görüşüp anlaşmışlar. Şemsi Kamer kimseye bir şey söylememiş. Kızı yanına almış.

Şemsi Kamer'in anası bunu da bir cariye sanıp bir gün "Git ormandan bana odun getir." demiş. Kız "Odunu ben nasıl toplayacağım?" diyerek ağlamaya başlamış. Bunu ağladığını Şemsi Kamer görüp sebebini sormuş. Kız da durumunu anlatmış. Şemsi Kamer:

-Ağlama, vakit geçiyor, bekle ormana katırları da götür. Orada söyle ki "Şemsi Kamer'in yası vardır, yas odunu götürmeye geldim." dersen o vakit odunlar kendileri toplanacak, diyerek kızı ormana göndermiş.

Kız ormana girince avazı çıktığınca:

-Şemsi Kamer'in yas günüdür! yas odunu götürmeye geldim, diye seslenmiş.

Biraz zaman geçince bakmış ki her taraftan odunlar toplanıp katırlara yüklenmişler.

Odunlar yüklendikten sonra kız, katırların yularından tutup eve getirmiş.

Kız ormana gelince Şemsi Kamer başından geçen bütün olayları anasına anlatmış. Anası bu duruma çok üzülmüş. sonra anası Şemsi Kamer ve gelini için çabucak iki at hazırlatmış. Birine Şemsi Kamer'i ve ötekine de padişahın kızını bindirip kızı  ülkesine göndermiş.

Gelip kızın ana babasıyla görüşmüşler. Tezden düğün edip mutlu yaşamışlar.