Güneşli bir günde Sevda en yakın arkadaşı Zuzu ile buluşmak için ormanın derinliklerine doğru yol almıştı. 

Bir yandan irili ufaklı taşların bulunduğu yolu izliyor, diğer yandan yüksek ve alçak seslerin içinde bulunduğu kuş cıvıltılarını dinliyordu.

Yürümeye devam ederken biri hızlı biri yavaş koşan iki köpek gördü. Biraz onların yanında vakit geçirip sevdikten sonra yürümeye devam etti. Aslında arkadaşı ile buluşacağı yer yakındı ama o gün Sevda'ya o yol çok uzak gelmişti.

Nihayet Zuzu'nun yanına varan Sevda "Zuzu seni çok özledim." diyerek ona sarıldı. Zuzu da ona aynı şekilde karşılık verdi.

Zuzu seni çok özledim!

Daha sonra Zuzu'nun arkasındaki kişileri fark etti. Zuzu'ya doğru eğilerek varla yok arası bir ses ile "Zuzu'cum  bu güzel insanlar da kim?" diye sordu. 

Zuzu'cum bu güzel insanlar da kim?

Zuzu "Bunlar benim kuzenlerim." diyerek onları yanına çağırdı. Sevda onlara bakarken aslında benzediklerini fark etti. Arkadaki ve  öndeki kişiler kardeş gibi gözüküyordu sadece biri kısa biri uzun idi. 

Bunlar benim kuzenlerim.

İsimleri Gece ve Gündüz idi. Gece kilolu Gündüz zayıf Gece soğuk Gündüz ise daha sıcak bir insana benziyordu. 

Hep beraber kaynaştıktan sonra lunaparkın içine girdiler, bu sırada tanıdıkları birkaç kişi de dışarı çıkıyordu. İçeri girdikten sonra ilerideki insanları fark eden Gündüz "Burası çok kalabalık ben daha ıssız olur diye bekliyordum." diyerek arkadaşlarına yakındı. 

Burası çok kalabalık ben daha ıssız olur diye bekliyordum.

Sevda ise "Öyle deme Gündüz ben insanları severim baksana çok iyiler ben kötü olarak görmüyorum" dedi. Onu onaylayan Gündüz'le birlikte oyuncakların olduğu bölüme geldiler.

Öyle deme Gündüz ben insanları severim baksana çok iyiler ben kötü olarak görmüyorum.

Zuzu "Hadi salıncağa binelim." dedi herkes onaylayan mırıltılar çıkararak onu takip etti. Salıncakların başında biri ihtiyar diğeri genç iki adam gördüler.

Hadi salıncağa binelim.