За авторот

1950 – Во Марибор умре Воранц Прежихов (вистниското име му е Ловро Кухар), словенечки писател и револуционер. Во своите дела се претставува како сугестивен сликар на животот на словенечкото село. Познати негови дела се романот „Пожганица“, „Добердоб“ и „Јамница“, збирката новели “Самоникнати“ и расказите за младинци „Момина солза“. Роден е во Подгора, во Корушка, на 10 август 1893 година.

Пеколот 

Момина солза, Прежихов Воранц

На крајот од полето имаше темен залив наречен Пекол. Пеколот бил толку пуст и непријатен што човек кој случајно влегол ќе добие срцев удар. Тревата во заливот не беше, бог знае колку бујна, но беше особено сочна и стоката со задоволство ќе пасеше во неа. Момчето се плашеше од местото откако знаеше за себе. Самата помисла на името го преплаши. 

 Еден ден таткото на момчето му наредил да ја однесе стоката на пасиште во пеколот. Тоа му била страшна задача со оглед на тоа што имал неполни шест години и почнал да плаче. Кога го виде тоа, татко му се сврте кон него и го избрка, велејќи: „Па, нема ѓаволи во тој пекол“. Ајде да одиме на пасење.

Мајка му се сожалила и почнала да го теши.„Види, се плаши од пеколот“, му рекла на својот татко. Со голема трема се стутка на дното на пеколот и не му беше дозволено да се движи. Кога не можел да издржи да плаче, почнал да бега од заливот. Дошол на местото каде што орале татко му и мајка му. - Што ти се случило? - се прашуваше неговиот татко. - Изгубив стока, цел добиток ...

Таткото истрча кон пеколот, од дното на заливот виде добиток. Сфаќајќи ја причината за својата лага, се налутил, го фатил за коса и го турнал преку работ, а тој се тркалал по падината. Долго трепереше и не можеше да се смири. Сиромав и очаен го чекаше крајот на пасиштето. 

Тој веќе не бил принуден да води говеда во заливот што го исполнувал со ужас и страв.