Ήταν μία συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα. Οι ακτίνες του ήλιου ακουμπούσαν τη θάλασσα, και αυτή ήταν σαν να φορούσε το πιο αστραφτερό της φόρεμα. Το μόνο που το τσαλακώνεται ανά διαστήματα, ήταν ένα μικρό δελφίνι που έπαιζε πάντα με τα κύματα και με τις γυαλάδες της θάλασσας.

    Το σταχτί κορμί του γυάλιζε στον ήλιο και η σβελτάδα του ήταν αξιοπερίεργη! Και αυτό γιατί του έλειπε το ένα πτερύγιο. Όλο το κοπάδι το γνώριζε αυτό και το νοιαζόταν πολύ!

    Η μάνα του ανησυχούσε πολύ για αυτό. Όσο κι αν τα άλλα δελφίνια την καθησύχαζαν, αυτή ήξερε ότι η ζωηράδα του θα τους έβαζε σε μπελάδες!

    Άδικα προσπαθούσαν οι γεροντότεροι να του εξηγήσουν τους κινδύνους που υπήρχαν σε θάλασσα και στεριά. "Έχει τόσα παράξενα και θαυμαστά ο κόσμος", του έλεγαν.

    Κάποτε όμως το μικρό μας δελφίνι χόρτασε τη θάλασσα και ήθελε να γνωρίσει και τη στεριά. Μέρες ολόκληρες πάλευε να διώξει την καινούργια του επιθυμία. Είχε ακούσει τόσες φορές τα άλλα δελφίνια να λένε, "η στεριά είναι άλλος κόσμος, δεν είναι για μας. Εκεί βασιλεύει ένα παντοδύναμο πλάσμα, ο άνθρωπος".

Όταν το κοπάδι έφυγε αρκετά μπροστά, το μικρό μας δελφίνι, όρμησε σαν τρελό για τη στεριά. Κρύφτηκε πίσω από ένα βράχο.

    Και μία μέρα δεν άντεξε άλλο. Εκεί που κολυμπούσε με ολόκληρο το κοπάδι αντίκρισε μία ακτή. Προσποιήθηκε πως κουράστηκε και έμεινε επίτηδες πίσω.    

    Τότε έβγαλε το κεφάλι του από το νερό. Τι όμορφη που ήταν η στεριά! Οι βαρκούλες κόκκινες, γαλάζιες, γκρι πλατσούριζαν στα νερά. "Τι ήσυχα που είναι όλα", μουρμούρισε. Ξεθάρρεψε, άφησε το σώμα του ελεύθερο και ένα κύμα το έβγαλε έξω στην ακτή. "Η μητέρα μου, δεν θα ξέρει καλά", σκέφτηκε το δελφίνι και ένα πιο δυνατό κύμα το έσπρωξε ακόμα πιο πέρα στην άμμο. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν τριγύρω στην ακτή φαίνονταν ακίνδυνοι. Ξαφνικά ζαλίστηκε...

    Ήθελε να γυρίσει και πάλι πίσω στη θάλασσα, μα δεν μπορούσε. Τότε τρόμαξε, σκέφτηκε τη μητέρα του και η καρδιά του χτύπησε δυνατά.