Γεια σας είμαι ο Μιχάλης και αυτή είναι η ιστορία μου για το πως κατέληξα με έναν παπαγάλο και ένα ελάφι για κατοικίδια .

              Το χαμένο λάμα

Όλα ξεκίνησαν όταν το λάμα μου δηλαδή η Μυρτώ εξαφανίστηκε. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί μόλις είχαμε μετακόμιση στο χωριό και η Μυρτώ δεν θα μπορούσε να βρει τον δρόμο προς στο γυρισμό. Τότε αποφάσισα να πάω ολομόναχος να την βρω οι γονείς μου έλειπαν σε ταξίδι κι εγώ εμένα με την γιαγιά μου. Η γιαγιά μου ήταν λίγο υπναρού οπότε δεν θα είχε παρει χαμπάρι ότι θα είχα φύγει από το σπίτι. Την επόμενη ήμερα το πρωί είχα παρει την τσάντα μου και τον χάρτη μου και ξεκίνησα τον δρόμο μου προς το  λάμα . Μεταξύ μας δεν είχα ιδέα που πήγαινα οπότε ξεκίνησα από την αρχή, πήγα στους γείτονες μου και ρώτησα μήπως είχαν δει 

 κανένα λάμα εδώ τριγύρω. Κανένας τους δεν είχε δει τίποτα στεναχωρημένος έφευγα από το ένα σπίτι στο άλλο. Όμως δεν είχα πάει σε όλα τα σπίτια της γειτονίας έμενε ακόμα ένα σκοτεινό στοιχειωμένο όπως το έλεγα εγώ σπίτι . Με είχε κοπεί η ανάσα μόλις 

συνιδιτοποιησα ότι έπρεπε

 να πάω και σε αυτό. 

Μπαίνοντας στο δρομάκι του σπιτιού με έσφιγγε το στομάχι μου από τον φόβο . Ανέβηκα τα σκαλοπάτια που έτριζαν και με μια ανάσα χτύπησα το κουδούνι. Όμως όταν άνοιξε η πόρτα είδα μια καλοσυνάτη κυρία με έναν κόκκινο φιόγκο στο κεφάλι της και ένα μακρύ άσπρο φόρεμα, με χαιρέτησε και με ρώτησε αν θέλω σοκολατένια μπισκότα και ότι αν μπορούσε να με βοηθήσει . Φυσικά δέχτηκα τα μπισκότα και την ρώτησα αν είχε δει ένα άσπρο λάμα εδώ τριγύρω. Μόλις τέλειωσα η κυρία  σκέφτηκε και μετά είπε ότι είχε δει ένα άσπρο λάμα να φεύγει τρέχοντας  προς το δάσος Μικτον επίσης μου είπε ότι ήταν 3 η  

ώρα τα μεσάνυχτα και  έτσι όπως γυρνούσε από

το νοσοκομείο γιατί είναι γιατρός είδε την Μυρτώ. Μόλις το άκουσα αυτό χάρηκα πάρα πολύ στην συνέχεια ευχαρίστησα  την κυριά και έβαλα στόχο να φτάσω μέχρι και την κορυφή του βουνού για να την βρω. Βλέπετε το βουνό Μικτον είναι το μεγαλύτερο βουνό της περιοχής , ήταν δύσκολο να βρω ένα τόσο δα μικρό λάμα σε ένα τεράστιο και πανύψηλο βουνο. Είχα φτάσει ακριβός κάτω από το βουνο και ξαφνικά μόλις πήγα να βάλω το πόδι μου στο χόρτο του βουνού ξέσπασε μια τρομερή καταιγίδα     σκέφτηκα να γυρίσω πίσω και να πάω  

 την επόμενη ήμερα αλλά δεν μου περνούσε από το μυαλο που θα βρισκόταν η Μυρτώ, μπορεί να την έτρωγαν λύκοι η κατι χειρότερο να πέθαινε από το κρυο. Και όπως καταλάβατε όταν μου πέρασαν αυτές οι σκέψεις από το μυαλό  συνέχισα με την κατεγηδα πάνω από το κεφάλι κεφαλή μου . Είχα κουραστεί τόσο πολύ που δεν ένιωθα τα πόδια μου και για να μην με λέτε τεμπέλη έκανα 10 χιλιόμετρα δρόμο με τα πόδια! Η κατεγηδα σταμάτησε αλλά αντί να βγάλει Ηλιό έβγαλε χιόνι πολύ χιόνι και έτσι έχασα το δρόμο μου . Βράδιασε οπότε έπρεπε να πάω κάπου να κοιμηθώ . Και αυτό το κάπου ήταν μια μεγάλη και βαθύ σπηλιά, μπήκα μέσα και έβγαλα τον φακό από την τσάντα για 

  να βλέπω καλύτερα έστρωσα το μπουφάν μου κάτω και ξάπλωσα  ευτυχώς είχε λιγότερο κρύο μέσα στην σπηλιά. Σκεπτόμενος με όλα αυτά  που θα μπορούσαν να γίνουν στην Μυρτώ δεν έκλεισα μάτι . ΚΡΑΚ ! . Ξαφνικά πετάχτηκα όρθιος πήρα τον φακό τον άναψα και πήγα πιο βαθιά εκεί είδα ένα πουλάκι συγκικρημενα ένα παπαγαλάκι χρωματιστό να κλαίει ασταμάτητά το κοίταξα καλύτερα και είδα πως είχε χτυπήσει το δεξί του ποδαράκι . Στεναχωρημένος το έβαλα μέσα στο μπουφάν και έσκισα την μπλούζα μου για να το χρησιμοποιήσω σαν γάζα για το ποδαράκι του παπαγάλου . Ο παπαγάλος μόλις με είδε δεν είπε κουβέντα αλλά εγώ συνέχεια τον ρωτούσα και άνοιγα

   συζητήσεις λες και θα μου απαντούσε αλλά τέλος πάντων .Μετά από ώρα τον ρώτησα αν θέλει να τον ονομάσω έγνεψε το κεφαλή του λίγο προς τα δεξιά. Και έτσι κατάλαβα πως ήθελε ,το σκέφτηκα πολύ σοβαρά και το βρήκα το κατάλληλο όνομα τον λένε Μήτσο και μόλις του ανακύνωσα πως θα τον λένε  άρχισε να φωνάζει συνέχεια και συνέχεια <<Μήτσος Μήτσος>> , <<Μήτσος, Μήτσος>>

Την επόμενη ημέρα ακριβός μόλις ξημέρωσε ξυπνήσαμε και οι δυο . Ελπίζοντας πως θα βρω την Μυρτώ. Το χιόνι είχε λιώσει έτσι θα μπορούσα να βρω τον δρόμο μου αλλά είχα απομακρυνθεί τόσο πολύ από το χωματόδρομο που θα μου έπερνε εβδομάδες