Offfff ne sıkıcı şu beklemek. Ben ne zaman çıkacağım bu yumurtadan? Henüz zamanı gelmedi biliyorum ve sabırsızlıkla bekliyorum. Kulağıma gelen bazı sesler var. Nerden geliyor bu sesler hiç bilmiyorum. Anne ve babama ait değil biliyorum. Bazen çoğalıyor, bazen de azalıyor. Bu seslerden pek hoşlanmadım açıkçası, beni biraz rahatsız ediyor. Ama yine de çok heyecanlıyım. 

    Heyyyyyy, bekle beni hayat ben geliyorum!

    Okuduğunuz girişten de anladığınız gibi kitabımızın kahramanı minik bir papağan. Yuvası Ankara’ da Anıtkabir'de. Peki hangi ağacın üstünde biliyor musunuz? Evet evet en güzel, en ulu ağacın üstünde.
Burası geceleri sessiz oluyor ama gündüzleri trafik ve insan kalabalığından dolayı gürültülü. Anlaşılan bizim ufaklık da bu sesleri duyuyor.

    Kendiyle birlikte üç kardeş, dünyaya gelmeyi beklerken yumurtalardan biri çatladı, ikisi çatladı derken, bizim ufaklık hala yumurtasındaydı.

    Şu kardeşleri de ne gürültücülerdi. Bir bırakmıyorlar ki bizim ufaklık rahat rahat kırıp çıksın  şu yumurtadan.

Ve en sonunda yumurtayı kırmayı başarmıştı bizim ufaklık. Üç kardeş anne ve babalarının yanında mutlu ve güvende. Annesi kendisine Pafi adını vermişti. Abileri ise Doli ve Duli.

      Üç kardeş uçmayı çok iyi öğrenmiş daldan dala uçuyorlar, oyunlar oynuyorlardı. Doğdukları yer ne kadar da  güzeldi. Ağaçlar, çiçekler dünya ne güzel bir yerdi. Yumurtada iken duyduğu seslerin de kime ait olduklarını öğrenmişti. Onlara insan deniliyordu. İnsanların kanatları yoktu hep yerde yürüyorlardı. Arkasından duman çıkaran tekerlekli, araba denilen araçlara biniyorlardı.

    Hayat sadece oyundan ibaret değildi tabii. Babaları bir gün tüm kardeşleri yanına çağırıp onlara okula gitme zamanlarının geldiğini söyledi. 

-Okul mu? O da ne?

       Okul da ilk gün, ne çok kuş vardı. Burada  kendi türlerinin haricinde başka  birçok türde arkadaş edinmişlerdi. Öğretmenleri Bilge Baykuş’tu. Bilge Baykuş kendilerine öyle çok şey anlatıyordu ki Pafi bu öğrendikleri karşısında hayrete düşüyordu. Dünya çok büyük bir yer olmalıydı. 

    Bilge Baykuş; bir okul gezisine gideceklerini ve bu gezisi için ailelerinden gerekli izinleri aldıklarını söyledi. Tüm çocuklar çok heyecanlıydılar. Acaba nereye gideceklerdi?

     İlk olarak çok büyük bir suyun olduğu yere geldiler buraya insanlar Eymir Gölü diyorlarmış. Çok susamışlardı hemen bu sudan içmek için kondular. Pafi yere konunca yerde doğaya ait olmayan hatta çevreye zarar verdiğini öğrendiği atıkları gördü. Bilge Baykuş öğrencilerine çevre kirliliğini anlattı. Bu kirlilik devam ederse birçok canlının hayatını kaybedeceğini, aç kalacağını söyledi. Neyse ki Eymir Gölü koruma altında olduğu için bu atıklardan çok yoktu. Peki, kim yapıyordu bu kirliği?

    O kadar çok uçmuşlardı ki karınları çok acıkmıştı. Bilge Baykuş onları bir çok çocuğun bahçesinde oynadığı   bir okula getirdi. Burada çok lezzetli meyveleri olan bir ağaca kondular. Bu elmalardan bolca yediler.

    Pafi bahçede yer alan binanın kapısında ki yazıyı okudu. DSİ İlkokulu yazıyordu. İnsanların da okulları varmış. Onlarda burada eğitim alıyorlarmış. Sonra birden zil çaldı ve çocuklar binanın içine girdiler. Onlar içeri girince bayağı sessizlik olmuştu. Çocuklar okul bahçesinin çitlerine kuşlar için yemlikler koymuşlardı. İçleri çok lezzetli çeşit çeşit tahıllarla doluydu. Şu insan yavruları ne kadar iyiydi. Keşke çevreye de zarar veren insanlar olmasaydı.

    Pafi’nin yanına kendi okulundan olmayan bir serçe geldi. Adı Bıcırık’mış ona bu ismi daha uçmayı yeni yeni öğrenirken, yuvadan düştüğünde kendisini alıp bakan, onu besleyen büyüten ve sonra bu bahçeye bırakan, bu okulda çalışan bir insan vermiş.  Bıcırık'ta hep bu bahçede takılıyormuş.  

       Bıcırık çok eğlenceli bir arkadaştı. Onunla arkadaşlık etmek çok güzeldi. Tanışıp birbirlerine adreslerini verdiler. Sonra akşam hava kararmak üzereyken yuvalarına dönmüşlerdi.

       Aylar geçmiş tüm yavrular artık bir yetişkin olmuştu. Bir gün Bıcırık Pafi’nin yanına gelmiş ve kendisine bir konuda yardımcı olup olamayacağını sormuştu. Pafi seve seve dedi. Peki, ne yapacaklardı?    

      O lezzetli  elmaların olduğu bahçeye geldiler. Bahçede renk renk kuş yuvaları vardı. Bıcırık’ın insan annesi  kuşlar için kuş yuvaları yapmış ve ağaçların üstüne asamıyormuş. Astıkları da ağaçların alçak dalların da kalıyormuş. Bu kuş yuvaları atık malzemelerden yapılmış çok ağır değilmiş ama Bıcırık küçük bir serçe olduğu için gücü hafif de olsa bu yuvaları alıp ağaca asmaya yetmiyormuş.  

      Oysa Pafi çok güçlü bir kuştu onun için bu yuvaları kaldırmak hiç zor değildi. Zil çaldı ve bahçe birden sessizliğe büründü. İnsanlar içerde iken Pafi, çok çevik bir hareketle bir yuvayı gagasıyla kaptığı gibi büyük bir çam ağacının tepesine, güvenli bir yere bıraktı. Bu şekilde bütün yuvaları yerleştirmişti.

    Bıcırık’ta yerleştirmesine yardımcı olmuştu. Yorulmuşlardı ama çok mutluydular. Artık ağaçlarda bir sürü yeni yuvalar vardı. Pafi için bu yuvalar küçüktü ama serçeler yuvaları görünce çok sevmişlerdi.

    Bıcırık, kendisine yardımcı olan onu sevip, besleyen, büyüten kişiye yardım etmişti. İnsan annesi  yuvaları ağaçta görünce kim bilir ne kadar sevinecekti?

Güzel bir sabah, Pafi  büyük bir sevinçle yine okula gidiyordu.Okul sayesinde bir sürü arkadaşı olmuştu.Bilmediği pek çok şeyi öğretmeni Bilge Baykuş'tan öğrenmişti.Bu yüzden okulu çok seviyordu.Büyük bir mutlulukla sınıfa girdi.O gün okula yeni bir arkadaş gelmişti.

Bilge Baykuş:

-Yeni arkadaşınızla tanışmak ister misiniz?Artık bizimle olacak ,dedi.Yeni arkadaşını tanıyacak olmak Pafi'yi heyecanlandırmıştı.

-Merhabalar,benim adım Pırıl,ben bir kırlangıç kuşuyum.Ailemle birlikte uzak ülkelerden geldik.Bir süre burada kalacağız.Sizlerle tanıştığım için çok mutluyum,dedi.

   Sınıfta herkes ona hoş geldin dedi.Pırıl'ın gelişi en çok bizim Pafi'yi sevindirmişti.

Dersler tamamlanmış ,okul çıkış saati gelmişti. Pafi ,Pırıl'a isterse  birlikte gidebileceklerini söylemişti. İki yeni arkadaş evlerine gitmek üzere yola koyuldular.Bir yandan da Pafi ve Pırıl sohbet edip birbirlerini daha iyi tanımaya çalışıyorlardı. Birden ağaçların arasından gelen bir ses duydular. Birbirlerine şaşkın şaşkın bakarak ne olduğunu anlamaya çalıştılar.Bu bir köpek yavrusuydu.Çok kötü gözüküyordu.Açlıktan ve yorgunluktan kıpırdayacak hali kalmamıştı.

Yanına gidip nasıl yardım edebileceklerini sordular.Minik köpek yavrusu:

-Yolumu kaybettim.Annem bir yere ayrılma,ben birazdan geleceğim demişti.Ben sıkılınca biraz dolaşayım dedim.Sanırım çok uzaklaşmışım.Bir daha yuvamı bulamadım.Bana yardım eder misiniz?dedi.

Pafi ve Pırıl çok üzüldüler

Ne yapabileceklerini düşündüler.Pafi:

-Benim adım Pafi,bu da arkadaşım Pırıl.Senin için su ve yiyecek bulmaya çalışacağız.Minik köpek yavrusu:

-Benim adım da Poli,sizinle tanıştığım için çok mutlu oldum.Ne kadar iyisiniz! Çok teşekkür ederim,dedi.

Pafi :

Tanıdığım Aybüke adında bir kız çocuğu var.Büyük bir çiftlikte yaşıyor.Aybüke ve arkadaşları sokak hayvanlarını korumak için küçük kulübeler yaptılar. Bunların içine her gün  yiyecek ve su koyuyorlar.Kediler ve köpekler buraya gelip beslenme ve barınma ihtiyaçlarını karşılıyorlar. Çiftlik buraya çok yakın. İsterseniz seni oraya götürürüz,dedi.

Pafi,Pırıl ve Poli birlikte yola çıktılar.Çiftlik gerçekten çok uzak değildi.Yolda sohbet ettiler.Poli bir yandan da annesini düşünüyordu.Acaba tekrar onu görebilecek miydi?Öte yandan bu iyi kalpli arkadaşlarla karşılaştığı için de çok mutluydu.

Çiftliğe varınca Poli yiyeceklerden doyuncaya kadar yedi ve suyunu içti.Artık kendisini daha iyi hissediyordu.Poli:

-Pafi,Pırıl ,sizin sayenizde açlıktan ve susuzluktan kurtuldum.Çok ama çok teşekkür ederim,dedi.

O sırada Aybüke geldi.Aybüke, tam bir hayvan dosttuydu. Arkadaşlarıyla sokaklarda belli noktalara hayvanların yemeleri için yiyecek ve  içmeleri için su kapları koyduklarından bahsetti. Poli'ye bu civardaki tüm köpekleri tanıdığını ,onlar yardımıyla annesini kolaylıkla bulabileceklerini söyledi.Poli bu habere çok sevinmişti.

Tam o sırada bir havlama sesi duyuldu.Bu ses Poli 'nin yakından tanıdığı bir sesti. Annesinin sesiydi.Hemen annesinin yanına koştu ve bir daha ondan izinsiz bir yere gitmeyeceğini söyledi.

Pafi için bugün gerçekten çok hareketli geçmişti.Yeni arkadaşlar edinmiş,zor durumda olan birine yardım etmişti.Bundan duyduğu mutlulukla yaşadıklarını bir an önce ailesiyle paylaşma isteğiyle arkadaşlarından ayrılıp evinin yolunu tuttu.

Güneşli ve sıcak bir bahar günü Pafi ve arkadaşları erkenden okula gittiler. Bilge Baykuş onları bekliyordu. "Bugün size bir sürprizim var!!" diye heyecanla bağırdı. Pafi ve arkadaşları merak içindeydiler. Acaba Bilge Baykuş'un sürprizi neydi??

"Sizi  bugün güzel bir geziye çıkaracağım. Gittiğimiz yeri çok seveceksiniz. Orada istediğiniz gibi özgürce uçacak hem de pek çok arkadaş edineceksiniz. Manyas kuş cennetine gidiyoruz sevgili kuşlarım." dedi Bilge Baykuş.

Pafi ve arkadaşları dağlar, yollar , ovalar boyunca uçtular, uçtular... Sonunda Manyas Kuş Cennetine vardılar.

Bir ağacın altında soluklandılar. Etrafta uçan , öten değişik renkte ve çeşitte yüzlerce hatta binlerce kuş vardı. Burası cennet olmalıydı.

Az sonra gökyüzünden bir martı kuşu süzülerek Pafi ve arkadaşlarının yanına indi. Onları selamladı ve kendini tanıttı." Merhaba arkadaşlar kuş cennetine hoş geldiniz. Benim adım Karbeyaz. Ailemle birlikte burada yaşıyorum." dedi

Bir süre sonra acıktılar. Ve bir böğürtlen çalısındaki sulu ve tatlı böğürtlenlerle karınlarını doyurdular.

Pafi ve arkadaşları hayatlarında ilk defa böğürtlen yemişlerdi. Tadını çok sevdiler ve doya doya yediler.

Saat oldukça geç olmuştu. Güneş batmak üzereydi. Bilge Baykuş artık evlerine dönmek için yola çıkma zamanının geldiğini söyledi. Karbeyaz ile çok güzel zaman geçirmişlerdi. Onu çok sevmişlerdi. Pafi vedalaşırken üzüldüğünü farketti.

Vakit kaybetmeden yola koyuldular. Dağların , ovaların , göllerin üzerinden uçtular , uçtular...Sonunda evlerine vardılar. Hepsi çok yorulmuşlardı. Pafi yuvasında yatağına yattığında çok güzel bir gün geçirdiğini düşündü. Yeni yerler keşfetmiş. Yeni arkadaşlarla tanışmıştı. Yüzünde mutlu bir tebessümle tatlı rüyalara daldı...

Ormanda güzel bir gündü. Pafi'nin komşuları serçe ailesi yumurtaların başında yavruların çıkmasını bekliyordu. Pafi' de heyecanlanmıştı. O da onlarla birlikte merak içindeydi.

Nihayet heyecanlı bekleyiş sona ermişti. Yavrular yumurtadan çıktılar. Pamuk serçe anne, Bulut  Serçe ise baba olmuştu. Yavrulardan birinin rengi diğerlerinden farklıydı. Adını Maviş koydular.

Pamuk ve Bulut yavrularını özenle ve sevgiyle beslediler. Hızlıca büyümeleri için ellerinden geleni yaptılar. Maviş kardeşlerinden farklı olarak  daha meraklı ve afacandı. Anne ve babasına sürekli olarak ne zaman uçacaklarını soruyordu.

Mavitüy sürekli olarak şöyle diyordu: " Ben artık büyüdüm. Uçmak , gezmek ve yeni arkadaşlar bulmak istiyorum. Bütün gün yuvada durmaktan çok sıkıldım." Anne ve babası ise ona sabırlı olmasını söylüyorlardı.

Bir akşamüstü Pamuk ve Bulut yuvaya döndüklerinde bir de ne görsünler Mavitüy  ortalarda yoktu. Telaş içinde her yeri aramaya başladılar. Ama ne yazık ki hiçbir yerde bulamadılar. O sırada  yakında olan Pafi'den yardım istediler. Pafi hemen yanlarına uçtu.

Pafi' de arama çalışmalarına katıldı. Hava kararmak üzereydi. Ama Mavitüy hiçbir yerde yoktu. Bunun üzerine Bilge Baykuş'tan yardım istemeye karar verdiler. Hemen Bilge Baykuş'un yanına uçtular.

Bilge Baykuş'un yanına gittiler ve durumu anlattılar."Mavitüy'ü bulmak için tek umudumuz sensin." dediler. Bilge Baykuş onları sakinleştirdi." Korkmayın, uzaklaşmış olamaz. Yakınlarda arayalım." dedi.

Birlikte yuvanın olduğu ağaca geldiler. Her yeri bir kez daha dikkatle aradılar. Sonunda dalların arasında sıkışmış olan Mavitüy'ü gördüler. Zavallı Mavitüy uçmak isterken ağaçtan düşmüş ve dalların arasında sıkıştığı için çıkamamıştı.

Uzun uğraşlar sonucu nihayet Mavitüy' ü dalların arasından kurtarmayı başardılar. Sevgili yavrularına kavuşmuşlardı. Mavitüy' de hem korkmuş hem de acıkmıştı. Kendi başına uçmaya kalktığı için pişman olmuştu. Bilge Baykuş'ta ona " Büyüklerinin sözünden çıkma. Her şeyin bir zamanı var. Büyümek için acele etme." dedi. Mavitüy bundan sonra büyüklerini dinleyeceğine söz verdi.

Herkes mutluydu. Serçe ailesi sonunda yine bir araya gelmişti. Pafi ve Bilge Baykuş' da komşularına yardım etmenin verdiği mutlulukla evlerine döndüler.

Pafi, genellikle hafta sonları çevre gezileri yapardı. Yine bir gün gezmeye çıktığında karıncaların   hararetle bir şeyler konuştuklarına şahit oldu. Meraklandı ve yanlarına gitti. 

- Arkadaşlar merhaba. Sesinizi duyunca merak ettim, Sizleri çok sıkıntılı gördüm. Yardımcı olabilir miyim?

-Evet ,sıkıntımız çok büyük. Görmüyor musun , şu çevremizin halini?

İnsanlar pikniğe geldikten sonra maalesef  çöplerini toplamadan gidiyorlar. Bu durum bizleri çok üzüyor. Böyle devam ederse hepimiz için kötü olacak.