Έναν καιρό και μιά φορά σε μια πόλη εδώ κοντά υπήρχε ένα τσίρκο που διασκέδαζε μεγάλους και  παιδιά!

Μπαλαρίνες, χορευτές, μάγοι,ισορροπιστές κλόουν και ζογκλέρ......όλοι μαζί δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα μοναδική!

Μέσα σε αυτήν την όμορφη παρέα υπήρχε και ένας ζογκλέρ, που επειδή  είχε τον δικό του μοναδικό τρόπο να τους κάνει όλους να ξεσπούν σε χαχανιτά τον έλεγαν "Κύριο Χαχανίτσα!

Εκείνο το απόγευμα για να μην τα πολυλογώ....

το τσίρκο ήταν γεμάτο με ανθρώπους ένα σωρό!

Μεγάλοι και μικροί..... νύφες και γαμπροί...μωρά παππούδες και γιαγιάδες ηταν όλοι εκεί!

Ο Κύριος Χαχανίτσας και αυτήν την φορά περίμενε ανυπόμονα  πίσω από την κλειστή την πόρτα να έρθει η δική του η σειρά!Ανοίγει λοιπόν την πόρτα στα κρυφά και λοξοκοιτά.....

μα χωρίς να καταλάβει πως....

 η πόρτα κλείνει ξαφνικά 

και του ρίχνει μια καλή σπρωξιά!!

Τον χτυπά εν ολίγοις στη μύτη που σε μια στιγμή έγινε  στρουμπουλή...

Κόκκινη και πορτοκαλί....

Και δεν του φτάναν όλα αυτά ένιωσε εντελώς στα ξαφνικά μια περίεργη ζαλάδα σαν να τον πάτησε καμία αγελάδα!...

Μέσα στην παραζάλη την τρελή ακούει να τον καλεί και η ντουντούκα η χρυσή.Είχε έρθει η σειρά του και το  σύνθημα είχε δωθεί! 

 Έπρεπε λοιπόν να βγει εκείνος στη σκηνή.

Χωρίς να έχει άλλη επιλογή βγαίνει λοιπόν μπροστά και αρχίζει τα ζογκλερικά!Έχει ξεχάσει τα μισά και έχει μπερδέψει τα άλλα μισά...

Ο κόσμος τον κοιτά και γελά χωρίς να καταλαβαίνει τι έχει συμβεί πραγματικά...

Και στο τέλος περδικλώνεται ο καψερός και στο  τραμπολίνο!