Bir varmış bir yokmuş. 

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çok eski zamanlarda, kasabanın birinde yaşayan Ziya isminde zengin bir adam varmış. Bu zengin adamın iki oğlu varmış.

 Ziya artık çok yaşlanmış ve hayatı boyunca biriktirdiği para ve malları oğullarına vermeye karar vermiş.

Günlerden bir gün Ziya çocuklarını aramış ve evine çağırmış.

Çocukların hepsi ertesi gün babalarının evine gelmiş. 

Ziya üç oğlunu da yanına almış ve konuşmaya başlamış

“Çocuklar, artık çok yaşlandım. Bu yüzden bu güne kadar yaptığım serveti aranızda bölüştürmeye karar verdim” demiş. 

“Tarlalarını, arsalarını ve evde ki değerli eşyalarını iki çocuğuna eşit bir şekilde paylaştırmış.

Sonra bir an durmuş ve “Ama bir kucak dolusu altınım daha var. Bu altınları beni en çok seven çocuğumun almasını istiyorum” demiş. 

Büyük oğlu “O zaman o altınlar benim hakkım.” demiş. 

Küçük oğlu ağabeyinin sözlerine çok kızmış ve “Sen neyden bahsediyorsun? Babam, yaşlandığını söylüyor ve sen onun altınlarını istiyorsun” demiş.

Bu sözler üzerine iki kardeş evlerine gitmişler. Bir kaç gün sonra babaları oğullarını tekrar aramış ve çok hasta olduğunu, gelip ona bakmaları gerektiğini söylemiş.

İki kardeşte babalarının bu durumuna çok üzülmüş. Büyük oğul “Babamın durumuna çok üzüldüm ama benim çok işim var, karımın da çok işi var biz gidemeyiz” demiş. Küçük oğul ağabeyinin bahanelerine çok üzülmüş ve hemen eşinin yanına gitmiş.

Bütün olanları karısına anlatmış. Karısı” Ne diye burada duruyoruz, hemen babanın yanına gidelim, onun bize ihtiyacı var” demiş. Küçük oğul “Haklısın, ama bizim çok küçük çocuklarımız var, senin için zor olmayacak mı?” diye sormuş. Karısı zor olmayacağını, ikisi birlik olursa her şeyin altından kalkabileceğini söylemiş ve hemen babalarının evine gitmiş.

Baba kapıyı açtığında küçük oğlunu kapının önünde görünce çok şaşırmış ve hemen içeri almış. Oğul babanın hasta olmadığını görünce “Baba, neyin var? İyi misin?” diye sormuş.