Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ένα δάσος φοβερό σαν ζωγραφιά, ζούσαν πολλά μικρά και μεγάλα ζώα.

Σκιουράκια εργατικά κι ακούραστα, μια αλεπού που κάνει ότι τα ξέρει όλα, μια έξυπνη ελαφίνα, ένα σκαντζοχοιράκι που τους βοηθάει όλους, ένας αστείος λαγός, ένα φίδι φιλικό, το τσακάλι ο αρχηγός, μια σοφή κουκουβάγια, ένας μοναχικός γέρος λύκος, μια σκανταλιάρα νυφίτσα και άλλες, πολλές κουτσομπόλες ακρίδες, μια οικογένεια αρκούδων που τους αρέσουν οι βόλτες, ένας αετός που κάνει τον αστυνόμο και πολλά πουλιά καλλιτέχνες.

Έλεγαν τραγούδια κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο...

Ξαφνικά ο καιρός άρχισε να χαλάει. Ξέσπασε καταιγίδα, τα ζώα έτρεξαν στις φωλιές τους. Αστραπές, βροντές και δυνατός άνεμος κουνούσε τα κλαδιά των δέντρων. Τα ζώα κοιμήθηκαν και το πρωί με μεγάλη έκπληξη είδαν παντού χιόνι.

Οι μέρες περνούσαν, το χιόνι δεν έλιωνε και δεν μπορούσαν να βρουν φαγητό.

 Όχι όλα, τα σκιουράκια και οι νυφίτσες είχαν πολύ φαγητό. Το είχαν κρύψει σε μια σπηλιά.

Οι κουτσομπόλες ακρίδες πήγαν στη σπηλιά εκείνη και είπαν στα σκιουράκια και στις νυφίτσες «Τα μάθατε, τα μάθατε; Τα άλλα ζώα δεν έχουν φαγητό και πεινάνε».

Η Νίνα, μια καλόκαρδη νυφίτσα, που λυπήθηκε από τα νέα που άκουσε, είπε «Να τους δώσουμε εμείς φαγητό που έχουμε τόσο, κρίμα είναι να πεινάνε».

Ο Άλκης ο σκίουρος απάντησε θυμωμένος «Να μην τους δώσουμε, εμείς κουραστήκαμε όλο το καλοκαίρι να μαζεύουμε τροφές»

«Δεν πειράζει που κουραστήκαμε, έτσι κι αλλιώς ο χειμώνας ήρθε νωρίτερα. Θα χαθούν αν δεν τους δώσουνε, δε νοιάζεστε;», είπε η Νίνα.

«Ας φρόντιζαν να μαζέψουν κι εκείνοι. Εδω πέρα δε χωράς, να πας στα άλλα ζώα που τα λυπάσαι και να μη φας ούτε εσύ», είπε ο Άλκης και μαζί του συμφώνησαν πολλά σκιουράκια και πολλές νυφίτσες.

Η Νίνα πήγε να πάρει λίγο φαγητό να τους πάει και την έδιωξαν με το ζόρι, χωρίς να προλαβει να παρει τίποτα. Περπάτησε μέσα στο χιόνι και έφτασε στη σπηλιά των ζώων που πεινούσαν. 

Τους τα διηγήθηκε όλα, αυτά την άκουγαν με αγωνία.

Ο μπαμπάς αρκούδος λέει στο τσακάλι τον αρχηγό «Τι θα κάνουμε με το φαγητό, πρέπει να ταΐσουμε τα παιδιά μας! Είσαι ο αρχηγός, βρες μια λύση».

Το τσακάλι σκεφτόταν και δε μιλούσε.

Πετάγεται η αλεπού και λέει «Να κλέψουμε φαγητό από τους άλλους!» Ο μπαμπάς αρκούδος και ο αετός συμφώνησαν. 

Η ελαφίνα είπε «Είναι κακό να κλέβεις» και το σκιουράκι «Δεν μπορεί, θα υπάρχει άλλη λύση».

Η κουκουβάγια γούρλωσε τα μεγάλα της μάτια και είπε «Υπάρχει κι άλλος τρόπος, να τους ζητήσουμε τρόφιμα και για αντάλλαγμα να τους δώσουμε βοήθεια στις

δουλειές και να τους προστατεύουμε...ας το προσπαθήσουμε. Δε χρειάζεται να κλέψουμε αλλά να τους πείσουμε να μας δώσουν».

«Όχι, δε θα μας δώσουν!», «Είναι εγωιστές!», «Δεν νοιάζονται», φώναζαν κάποια ζώα.

Τελικά, ήθελαν δεν ήθελαν, συμφώνησαν να κλέψουν φαγητό. Αρχηγός στην επιχείρηση «κλέψιμο φαγητού» ήταν η αλεπού. Ο αετός θα στεκόταν ψηλά σε ένα δέντρο για να βλέπει και να τους οδηγεί. 

Ήταν νύχτα, εκεί που περπατούσαν στο σκοτάδι και είχαν φτάσει σχεδόν έξω από τη σπηλιά έπεσαν μέσα σε μια μεγάλη τρύπα που είχαν σκάψει τα σκιουράκια. 

Ο αετός πέταξε γρήγορα να ειδοποιήσει τα ζώα που είχαν μείνει πίσω να έρθουν για βοήθεια.

Βγαίνουν έξω οι νυφίτσες και τα σκιουράκια και λένε «Σας πιάσαμε στα πράσα!»

Ο αετός δίνει το σύνθημα για την έναρξη της επιχείρησης «Κουτσολοβροχή». Τότε, εμφανίζεται σμήνος πουλιών και γεμίζει κουτσουλιές τις νυφίτσες και τα σκιουράκια. Οι πολλές κουτσουλιές θόλωσαν την όρασή τους και επικράτησε αναστάτωση σε όλο το δάσος.

Τα υπόλοιπα ζώα βρήκαν την ευκαιρία να κλέψουν το φαγητό που είχαν μαζέψει οι νυφίτσες και τα σκιουράκια με τόσο κόπο.

«Τα καταφέραμε, τα καταφέραμε!» φώναζαν όλες οι κουτσομπόλες ακρίδες μαζί και όλα τα ζώα του δάσους χειροκροτούσαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που είχαν καταφέρει.

«Ευτυχώς δε θα ξαναπεινάσουμε» είπαν τα ελάφια.