Okul Eylül için bir vazgeçilmezdi. Öğretmenleri tarafından hep övgüler alırdı, bu onun ders çalışma isteğini her geçen gün arttırıyordu. Henüz ikinci sınıf öğrencisi olmasına rağmen başarılarıyla ismini duyurmayı başaran ufak tefek tatlı bir kızdı Eylül.

School was indispensable to Eylül. The fact that she was always praised by her teachers increased her desire to study day by day. Although she was still a 2nd grade at primary school, she was a pretty girl who managed to make a name for herself with her successes. 

Düzenli bir hayatı olan Eylül’ün, annesinden babasının daha uzakta bir yere tayin olduğu haberini almasıyla üzüntülü günleri başladı. Yeni bir eve taşınmaları, okulunu değiştirmesi gerekiyordu. Kısacası buradaki düzeni tamamen bozulmuştu. Ağlamaktan başka bir şey yapamadı. Kalın camlı gözlüğünden süzülen gözyaşları etrafı görmesini engelliyordu. Annesi gözlüklerini temizlemesine yardım etti hemen. Ona hayatındaki her şeyin yoluna gireceğini, yeni hayatını da seveceğini söyledi acısını azaltmak adına. Ama bunlar işe yaramadı.

The sad days for Eylül, who has a regular life, began when she received the news from her mom that her dad was assigned to a farther place. They had to move to a new house, change her school. In brief, the order here was completely broken. Eylül couldn't do anything but cry. Tears were streaming down her thick glasses, preventing her from seeing her surroundings. Her mother immediately helped her clean glasses. She told her that everything in life would be alright, and that she would love her new life as well, in order to lessen her pain. But these didn't work.

Taşınmaları gereken gün geldiğinde sevdikleriyle vedalaştılar. Yolculuk boyunca hüzünlü gözlerle etrafını seyretti Eylül. Arkadaşlarının ona hatıra kalması için verdiği hediyeler aklına geldiğinde ufak bir gülümsemeyle onları incelemeye koyuldu. O hediyelerde meşgulken yeni evlerinde gelmişlerdi bile.

When the day to move came, they said goodbye to their loved ones. Eylül watched her surroundings with sad eyes throughout the journey. Thinking of the gifts her friends had given her to keep as keepsakes, she observed them with a small smile. While she was busy with the gifts, they had already arrived at their new home.

Kocaman binaları şaşkınlıkla izledi. Daha sonra eşyaları yerleştirmeye başladılar. Akşam yemeği için de yakın bir restorana gittiler. Hepsi için çok yorucu bir gündü. Eylül yeni okulu hakkında düşünürken uykuya daldı.

She watched the huge buildings in amazement. Then they started to place the items. They went to a nearby restaurant for dinner. It was a very tiring day for all of them. While Eylül was thinking about her new school, she fell asleep.