Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πόλη, ζούσε μόνο του ένα μικρό γατάκι. Κανείς δεν του έδινε σημασία. Γύρω του περνούσαν άνθρωποι, ποδήλατα, παιδιά έπαιζαν, αλλά κανείς δεν το έβλεπε. Ώρες- ώρες σκεφτόταν πως είναι ΑΟΡΑΤΟ! Αχ... πως θα ήθελε να έχει ένα σπίτι και λίγο φαγητό...

Κρύωνε και πεινούσε και δεν άντεχε άλλο να περπατάει. Κάθισε στην άκρη του πεζοδρομίου και άρχισε να κλαίει (να νιαουρίζει δηλαδή) δυνατά .

Την ώρα εκείνη η Αγγελική γύριζε στο σπίτι της και άκουσε τα κλάματα. Θυμήθηκε την δασκάλα της που τους είπε να φροντίζουν και να ταΐζουν τα ΑΔΕΣΠΟΤΑ ζωάκια....

νιααααρρρρ νιαουυυυ

Έτσι, αποφάσισε να το πάρει στο σπίτι της να το ταΐσει. Του έβαλε νερό και φαγητό και φώναξε τη μαμά της.

- Μαμααα μαμααααα που είσαι;;;;; Έλα να δεις τί βρήκα!!!

- Γύρισες Αγγελική μου; Στην κρεβατοκάμαρα είμαι.

- Πάμε μικρούλη μου και να είσαι φρόνιμος

πεινάς μικρούλη μου;

νιααααααααρρρρρ

Η Αγγελική μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας αγκαλιά το γατάκι, αλλά τότε.......

το γατάκι πήδηξε από την αγκαλιά της και 

ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΗΚΕ ... στο κρεβάτι της μαμάς.....

-  Τι είναι αυτό; τινάχτηκε τρομαγμένη η μαμά.

-  Μαμαααα το βρήκα να κλαίει στο δρόμο και η κυρία μας είπε ότι πρέπει να φροντίζουμε τα ζώα και να τα ταΐζουμε....

Η μαμά την αγκάλιασε και κούνησε το κεφάλι.

Η Αγγελική γεμάτη χαρά έφερε ένα καλάθι με παλιά παιχνίδια του αδερφού της και τα έβαλε στο χαλί δίπλα στο τζάκι. Τότε το γατάκι πήδηξε και χώθηκε στο καλάθι...

Θα σε φωνάζω ΠΗΔΗΧΤΟΥΛΗ είπε η Αγγελική και έβαλαν τα γέλια με τη μαμά της.