«Γιαζίκ! Γιαζίκ!» η μάνα πηγαινοερχόταν σα δαιμονισμένη μεσ΄ στο σπίτι. Έπιανε μ’ απόγνωση το καταϊδρωμένο της μέτωπο, χτυπούσε με πόνο ψυχής τα χέρια της κι ενώνονταν οι ροζιασμένες της παλάμες σε στάση προσευχής. «Η Παναγιά κι ο Χριστός! Μονάχα αυτοί! Τα παιδιά, τα παιδιά μου, όλου του κόσμου τα παιδιά! Παναγιά μου, τα παιδιά !»

Περίμενε μ΄'αγωνία μήνυμα  απ’τον άντρα της, τον Αδάμ, η μάνα Αγγελική και το μήνυμα έφτασε. Ξεθεωμένος απ’την τρεχάλα ο Κωστής ανεβαίνει τρέμοντας τα σκαλιά : « Κυρά, ο αφέντης κι οι άλλοι, δεν προφταίνουν να’ρθουν. Σεις, οι κυράδες, μαζώχτε τα παιδία και πάρτε τα κάρα για τη θάλασσα. Οι διαολεμένοι φτάνουν. Νωρίς το χάραμα θα’ναι στα Σώκια!!! »

Ήταν απόγευμα. Το μήνυμα απλώθηκε παντού. Τότε έγινε το θαύμα : η Αγγελική σταμάτησε τις φωνές και τα κλάματα, ορθώθηκε στα πόδια της, ήταν πια αυτή στην θέση του Αδάμ, αυτή μάνα και πατέρας των παιδιών της κι όλα περίμεναν απ’αυτήν. Η μάνα θα’ταν η σωτηρία ή ο χαμός τους.

Η γιαγιά μου η αγαπημένη, η Μαρία, η Μαρίτσα, έκλαιγε κάθε φορά που θυμόταν τη νύχτα εκείνη και πιο πολύ, όταν εκεί, στην αποβάθρα της Σμύρνης, της τσαλαπάτησαν το Μαριουλάκι και μαζί μ’αυτό όλα της τα παιδικά και εφηβικά χρόνια ή μάλλον όλη της τη ζωή.