Κάποτε, στην άκρη ενός δάσους, ζούσε με τη μαμά του ένα κοριτσάκι και επειδή πάντα φορούσε ένα κόκκινο σκουφάκι τη φώναζαν Κοκκινοσκουφίτσα.

«Η γιαγιά σου είναι άρρωστη, Κοκκινοσκουφίτσα μου. Πήγαινε να τη δεις και πάρε να της δώσεις αυτό το καλαθάκι που ετοίμασα», είπε η μητέρα της. 

Η Κοκκινοσκουφίτσα ξεκίνησε χαρούμενη για το σπίτι της γιαγιάς της που ήταν στην άλλη άκρη του δάσους.  

Ξάφνου, ενώ μάζευε λουλούδια για τη γιαγιά της…

Σήκωσε τα μάτια της και σάστισε! Δεν ήξερε πού ακριβώς βρισκότανε…Νόμιζε πως είχε χαθεί, καθώς τίποτα δεν θύμιζε το δρόμο του δάσους που ήξερε. 

Τα δέντρα είχανε κοπεί και στη θέση τους είχαν χτιστεί πολλά πολλά σπίτια. 

Σαστισμένη όπως ήταν και ψάχνοντας ποιόν δρόμο να ακολουθήσει, είδε το λύκο να κλαίει. 

«Τι σου συμβαίνει, καλέ μου λύκε και είσαι τόσο λυπημένος;»,  τον ρώτησε γεμάτη απορία.

«Δε βρίσκω πουθενά τους φίλους μου, την αρκούδα και το τσακάλι». 

«Σήμερα θα ξεκινούσε το μεγάλο μας ταξίδι για τη Μεσόγειο, εκεί που θα συναντούσαμε τη φώκια και όλοι μαζί θα ανταμώναμε στη Ζάκυνθο με τη χελώνα».