Η Ελένη και ο Βασίλης είναι δύο καλοί φίλοι. Μένουν στην ίδια γειτονιά και γνωρίζονται από μικρά παιδιά, μιας και οι γονείς τους έχουν πολύ καλές σχέσεις. Πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο και είναι στην ίδια τάξη. 

Τι θα παίξουμε σήμερα το απόγευμα;

Mονόπολη!

Την προηγούμενη Δευτέρα, η διευθύντρια του σχολείου τους μετά την πρωινή προσευχή, παρουσίασε σε όλους τον καινούριο μαθητή που ήρθε στο σχολείο.

"Παιδιά, θα ήθελα να σας γνωρίσω τον Ντιμίτρι.Ήρθε πριν λίγες μέρες στη χώρα μας και δε γνωρίζει καθόλου τη γλώσσα μας. Είναι μαθητής της Ε ΄τάξης. Σας ζητάω να τον βοηθήσετε να προσαρμοστεί στην καινούρια γι' αυτόν πραγματικότητα.

Ο Ντιμίτρι ήταν στο τμήμα της Ελένης και του Βασίλη. Μπήκε στην τάξη διστακτικά και κάθισε στο τελευταίο θρανίο.Το πρόσωπό του ήταν μελαγχολικό. Φαινόταν πραγματικά λυπημένος.

Η Ελένη τον παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού της. Από πού να ήταν άραγε; Για ποιο λόγο αναγκάστηκε να έρθει στην Ελλάδα; Και γιατί έδειχνε τόσο στενοχωρημένος;

Τι συμβαίνει άραγε και είναι στενοχωρημένος;

Η δασκάλα μέσα στην τάξη τούς εξήγησε: o Ντιμίτρι ήρθε στη χώρα μας διότι στη δική του χώρα γίνεται πόλεμος.Θα μιλάτε μαζί του στα αγγλικά για να συννενοείστε. Βοηθήστε τον να αισθανθεί άνετα στο σχολείο μας.

Ο Ντιμίτρι βρίσκεται εδώ,γιατί στη χώρα του γίνεται πόλεμος.

Ο Βασίλης σκέφτηκε τα λόγια της δασκάλας του.Σήκωσε το χέρι του για να μιλήσει:"Κυρία, μπορεί ο Ντιμίτρι να καθίσει δίπλα μου;"

"Φυσικά",απάντησε εκείνη.

Φυσικά!

Κυρία, μπορεί να καθίσει δίπλα μου ο Ντιμίτρι;

Ο Ντιμίτρι αισθάνθηκε άβολα αρχικά αλλά στη συνέχεια δέχθηκε. Ο Βασίλης άρχισε να του μιλάει και να συζητούν για διάφορα θέματα. 

I don't know. Maybe. Yes, why not?

Ντιμίτρι, θέλεις να καθίσεις με τον Βασίλη;

Όταν χτύπησε το κουδούνι, ο Βασίλης με τον Ντιμίτρι άρχισαν να συζητούν και στην παρέα τους μπήκε και η Ελένη. Ο Ντιμίτρι ένιωθε λίγο καλύτερα και πιο άνετα.

Ευχαριστώ για την παρέα.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι που σε έχουμε στο σχολείο μας.

Δυστυχώς, κάποια παιδιά πήγαν κοντά του και άρχισαν να προσπαθούν να τον ενοχλήσουν.

Από πού είσαι; Γιατί είσαι στο σχολείο μας;

Γιατί ήρθες εδώ;

Δεν καταλαβαίνω...

Ευτυχώς ο Βασίλης και η Ελένη κατάλαβαν ότι αυτά τα παιδιά ήθελαν να τον πειράξουν και έτρεξαν δίπλα του για να τον βοηθήσουν.

Αφήστε τον ήσυχο. 

Ευχαριστώ Ελένη!

Η παρέα των παιδιών μεγάλωσε και όλοι, -ες ερχόταν πάντα κοντά του για να τον βοηθήσουν, αν χρειαζόταν κάτι. Ο Ντιμίτρι άρχισε να νιώθει καλύτερα. 

Πολύ χαίρομαι που έχω μια τόσο αγαπημένη τάξη. 

Τα παιδιά θέλησαν να καλέσουν τον Ντιμίτρι στο σπίτι της Ελένης   για να παίξουν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Συγκεκριμένα θα έπαιζαν Μονόπολη. Και ο Ντιμίτρι δέχτηκε με χαρά.

Χαιρόμαστε πολύ που ήρθες να παίξουμε Ντιμίτρι.

Οι δύο νταήδες του σχολείου  έμαθαν για τη συνάντηση των παιδιών και αποφάσισαν να  πάνε να  τους ενοχλήσουν για να διασκεδάσουν.

Τι λες να πετάξουμε πέτρες στα τζάμια και μετά να κρυφτούμε?

Σύμφωνοι! Υπέροχη ιδέα  αυτό θα κάνουμε. Να μάθουν που δεν μας κάνουν παρέα.

Με την πέτρα που πέταξαν έσπασαν το τζάμι και οι τρεις φίλοι τρόμαξαν  πολύ. Είδαν από το παράθυρο  τους ενόχους και βγήκαν έξω....

What was  that?

Είναι τα παιδιά από το σχολείο . Πάμε έξω να δούμε τι συμβαίνει.

Τα παιδιά βρήκαν τους νταήδες κρυμμένους πίσω από τα δέντρα και τους ρώτησαν γιατί το έκαναν αυτό .

Γιατί το κάνατε αυτό?

Ωχ! Μας βρήκαν!!!

Οι νταήδες του σχολείου δεν παραδέχτηκαν αρχικά την ενέργειά τους. Ωστόσο οι τρεις φίλοι δεν θέλησαν να συνεχίσουν την κόντρα και προσκάλεσαν τα αγόρια για παιχνίδι...

Ε...να... εμείς...δεν κάναμε κάτι!

Πώς δεν το κάνατε; Aφού σας είδαμε! Αλλά εμείς δεν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την κόντρα. 

Ελάτε μαζί μας να παίξουμε.