Gençlerimizin Türküler Hakkında Düşüncelerini Bir Araya Getirdik.

Türkü; Anadolu insanının yaşamını, duygu ve düşüncelerini, kültürünü yansıtan en önemli unsurlardandır. Anonim halk edebiyatının ürünü olan türküler Türk kültüründe büyük öneme sahiptir. Zira milletimizin kalbindekileri ezgilere dökülmüş halidir.

                                              Atakan Dinçer

Türkü özümüzdür aslında... yaşadıklarımızı aktarmanın ya da yaşayacaklarımızın, binevi hayallerimizin bir ürünüdür. Üzüntüde sevinçte hislerimzidir türkü. Bize bazen bizi anlatandır. Dinlemekten bıkmayacağımızdır belki; belki de kederinden duymak istemeyeceğimiz...

                Elif Nuran Tabanlı

Türkü, anadoluda yeri eşsiz olan bir değerdir.Günümüze kadar gelen türkü,bir nevi kimliğimizdir.Tüm yaşadıklarımız ve duygularımız ezgilerin arasında saklıdır.Bizler de o ezgileri, saklı hayatları ve yaşanmışlıkları içselleştirir belki de yaşamış kadar oluruz.Türkülerin yaşamımızda her zaman var olmuş ve var olacağının sebebi dünümüzü,bugünümüzü ve de yarınımızı anlatacak olmasıdır.

                                                                                    Ayşe Şanlı

Türkü bizim milletimizin can damarıdır. Bizi yansıtan bizim kimliğimiz olan bir değerdir. Gerek hikayesiyle gerek ezgisiyle çok derin anlamlar içerir. Yaşamımızda dersler almamızı, değerlerimizi, bütün benliğimizi yansıtan en temel yapı taşımızdır. Milletimizi yaşadığı vakte göre en güzel temsil eden sanattır. Türkü bizim milletimizin her şeyidir.

                                                                    Görkem Yuva

Duyguların En Samimi Dili : Türkülerimiz

Ah bu türkülerimiz... Her birinde sanki derinlerde keşfedilmeyi bekleyen bir inci misâli, geçmişten bizlere kalan o aziz yâdigarlarımız saklıdır. Dinlerken kimi zaman içimiz içimize sığmaz, kimi zaman da kendimizi gözlerimizden yaşlar süzülürken, meyus içine düşmüşken buluveririz. Kimi zaman bir anadan dünyaya gelen yolcu; kimi zaman da şikayet etmeden, ayak izi kalmadan giden bir gönül kuşu oluveririz. Belki de geçmişte yaşadığımız o saf, nadide, masum hisler türküleri dinledikçe yeniden canlanır, kurumak üzere olan bir çiçeğe yeniden su verilmesi misâli... İnsanoğlu bu ya; üzüntüsünü, sevincini, acısını, belki de kimselere diyemediklerini müziğe fısıldar. Bir tek müzik anlar onun dilinden, vaziyetinden... Nasıl bir samimiyetle dökmüşse içini müziğe, tesiri tâ bize kadar etki eder. Ah bu türkülerimiz... Bozkırın hudutlarına sığmayan, sığamayan; coşup da tüm gönüllere dokunan  yegâne türkülerimiz...                                                                                 Irmak Ançı

Türküler, bazen bize bizden daha yakındır. Bazen bizdir, bazen karşımızdakidir. Türküler hayatlardan gelen ezgiler olduğu için hayatın şifresi de denebilir. Yüzyıllar boyu aşkımızı, kederimizi, özlemimizi ve hüznümüzü tüm duygularımızı dökmüşüz bu ezgilere. Anadolu'da hâlâ bir yerlerde türkülere konu olacak yaşantılar vardır. Bu şunu gösterir; türküler geçmişten gelen ezgiler değil geçmişimizin, günümüzün ve geleceğimizin yapı taşıdır. Asla eskimezler, yok olmazlar. Türkü söyleyenlerden zarar gelmez derler. Gerçekten de öyledir aslında türkü söyleyenler, türküyü hissedenler ve türküyü yaşayanlar zarar vermez insana. Bu yüzden belki edebileceğiniz en güzel dua " Türkülerle beraber kal, beraber yaşa."Olabilir. O zaman sizler de türkülerle kalın, türkülerle yaşayın.

                                                                                                    Ali Kerim Kaplan

Türküler, bazen uzaklaşıp da göremediğimiz kendimizi, en yakınımıza gelip de anlatan öğretmenlerdir bir nevi. Türküler; yaşayışımızı, özümüzü ve en nihayetinde bizi bize anlatır. Türküler toplum hafızasını daima sulayan, ilhamının hayat olduğu, bir menba gibidir. Şüphesiz dağlarda, kırlarda yüzlerce yıldır, binlerce ağızda gezen türkülerimiz tarihin canlı şahitleridir. Öyle ki türkülerimiz olmasa ya da genç kuşaklara aktarılamasa iki arada bir derede kalıp acından ölen Zeynep'i kim hatırlayabilirdi? Türkülerimiz olmasaydı nerede kalırdı ayrılıklara şahit olan o incir ağacının hüzünlü hikayesi.  Budur işte türkü dedikleri: bir gönülde açan, yavaşça tüm gönüllere sıçrayan muhteşem hikayelerin kaybolmayan senedi.

                                                                                    Barış Dedecan

Türküler gerek hikayeleri gerek musikileri ile insanların yüreğine dokunan parçalardır, bir hareketin bir bakışın anlatamadıklarını, yürekten gelen sesi, gözden akan yaşı, ağızdan çıkan feryadı öyle bir içtenlikle anlatır ki bir bakmışız o acıya, o sevince ortak olmuşuz. Ruhumuzu ortadan ikiye ayıran bir coşkuyla biz de eşlik etmeye, kendimizden parçalar bulmaya başlamışız. İşte bu yüzden varlığımızdan beri yanımıza yoldaş olan analarımızı, babalarımızı büyüten türkülerimiz hala daha vazgeçemediklerimizdendir.

                                                                                    Almira Bilben

Türkü; Türk toplumunda önemli bir yer edinmiştir. "Bir anne sütü kadar temiz, bir arkadaş kadar candandır." bizim türkülerimiz. Bundan sebeple de bir anne feryadında, bir vatan gurbetinde, bir aşığın sazının tellerinde çınlamıştır ezgileri. Türkülerimiz, tiyatro açısından da insanların kendi duygularını yansıtabilmeleri açısından da önem taşır. O eşsiz duyguları yaşayan insandır. İnsan ise derin duygularını en az onun kadar derin bir sanat dalı olan tiyatro ve türküler ile birleştirir.

                                                                        Beyza Nur Özen

Yaşar Kemal’in de dediği gibi “Türküler tıpkı kırk bin yıl su altında kalmış, yıkanmış, cilalanmış çakıl taşı gibidir.” Türküler hiç bir zaman önemini yitirmemiştir ve canlılığını korumuştur . Günümüze kadar farklı kültürle birleşip ayrılsa da kendine has özellikleriyle ön plana çıkmaktadır. Kültürel değerlerin en önemli yapı taşıdır çünkü. Nesilden nesile miras niteliğinde hiç bir zaman kaybetmeyecektir .

                                                                        Berfin Aksu

Eskişehir Yöresinden Bir Türkünün Hikayesi

Kırım savaşından sonra Osmanlı borçlarını zamanında ödeyemeyeceğini açıklayınca Osmanlı maliye sistemine de güvenmeyen alacaklılar Ülkede toplanan vergileri kendi kurdukları bir teşkilat Duyunu Umumiye vasıtasıyla toplamak istediler. Artık vergileri Osmanlı memurları değil alacaklı ülkelerin kurduğu şirketin Reji memurları toplayacaktı. Osmanlı köylüsü ürettiği tüm tütün, tuz ve alkolü Rejinin belirlediği fiyattan reji idaresine vermek zorundaydı. Köylü Rejiden izinsiz kendi içeceği tütünü bile saklayamıyordu. Köylü kendi içeceği tütünü önce rejiye 3 kuruşa verir sonra 10 kuruşa geri alırdı. Bir köyden başka bir köye izinsiz tütün ve tuz taşımanın cezası çok ağırdı.