łóczkowe ludki

przyszły raz do mnie, 

a miś malutki 

spytał przytomnie:

Czy dzieci w lasach

błądzą z rodziną,

jak w dawnych czasach

marzną i giną?

‒ Czy przez granicę

niosą choroby,

mają wszawicę,

groźne mikroby?

‒ Jak kogoś martwią

choroby stale,

rzekł miś z kokardką,

to ma szpitale.

‒ Kiedy na dworze

chłód, pod kołderką

spać dziecko może

ze mną, tancerką.

‒ I ze mną, ze mną,

zewsząd się niosło,

nic to, że ciemno,

mokro pod sosną.

Ja im odrzekłem:

szanowne ludki,

od bycia z dzieckiem

jest miś malutki.

Powiedzcie dzieciom,

co żyją w cieple,

żeby przybyszom

pomogły lepiej.

Niech kąt do spania

zrobią wygodny,

stare ubrania

zniosą i kołdry.

Owieczka z boku

odpowiedziała,

że wolny pokój

jej pani miała.

Misie rzuciły

się gwarantować,

że kącik miły

będą szykować.

Ludkowie mali

rzekli, że sami

z lumpeksu stali 

się uchodźcami.

Plastuś z Niebogą

nadto mówili,

że pomóc mogą

dawniej przybyli:

‒ Choć mało mamy

wśród nich bogaczy,

datki zbieramy

od tych tułaczy.

A mały Joszke,

komputerowiec,

zrobił tę książkę,

niech świat się dowie.

Ludek zaś Grzesiek,

co ma pompony,

sam będzie w lesie

szukać zgubionych.

Lis z żoną Aidą,

bywalcy lasu,

wnet ich odnajdą,

nie tracąc czasu.

Alf ich sprowadzi,

będą chronieni

i dzieciom radzi,

podczas jesieni.

‒ Wszystkich zaproście,

odrzekła Mimi,

gdy przyjdą goście,

spod lasu z nimi.

W opinii Emmy,

utworzyć skrytki

dla nich możemy,

by pomóc wszystkim.

‒ Zgoda, rzekł Łasuch,

muszą schowani,

być ludzie z lasu

przed sąsiadami.

‒ Więc bierzmy zaraz

się do roboty,

zawołał Taras,

budujmy skłoty!

‒ Na zimę skłoty

będą za zimne,

rzekła Dorothy,

zimne i dymne.

‒ Tam, gdzie śpią koty,

odrzekł kot Piecuch,

skrytki, nie skłoty,

róbmy przy piecu.

Rzekł szczur: za drogą,

w ostatnim domu,

ktoś pod podłogą 

żył po kryjomu.

‒ Przedtem zaś w wannie

w getcie spać musiał,

na kwarantannie,

dodała Lusia.

‒ I w wannie u mnie

spać mogą dzieci,

odrzekła dumnie,

koteczka Becik.

‒ Lecz kwarantanny

przestrzegać pora,

rzekł kot bez wanny,

za to w buciorach.

‒ Cóż kwarantanna,

wszyscy ją przejdą,

odparła Hanna,

zanim odejdą.

Do tego maski,

dystans, rąk mycie,

jak myśli Hatti,

ratują życie.

‒ Gdy chore będzie,

to leczyć trzeba

dzieciątko wszędzie,

rzekł jej kolega.

Ruda Aldona

zaś obwieściła,

że nawet w schronach

będzie leczyła.

‒ Zebrać potrzeba

dużo zapasów,

odrzekła Eba,

dla ludzi z lasu.

Robić zapasy

chciał też Kapturek,

bo idą czasy

bardziej ponure.

‒ Czasy czasami,

rzekł chłopak z procą,

kto żyje z nami,

żyje z pomocą.

‒ Wesołe z nami

jest towarzystwo,

rzekła Alani,

cieszy nas wszystko.

‒ My w naszym własnym

żyjemy świecie,

rzekł elf Uszasty,

o nim nie wiecie.

Patrząc na boki,

na leśne dzieci

elf Czworooki,

czekał w sekrecie.

Elfie chciał sprawić,

by od małego,

umiały bawić 

się w chowanego.

Królik ciekawy

był gościa tego,

co chciałby bawić

się w gonionego.

Krówka Łaciata

może nauczyć

dziewczęta splatać

włosy za uszy.

Zaś klacz Srokata

rzekła, że chętnie 

z dziećmi polata

po łące leśnej.

Krasnal Mikołaj

z żoną ciasteczkiem 

dzieci dokoła

ugoszczą, z mleczkiem.

A leśne ludki

im opowiedzą

wierszyk króciutki,

ciastka też zjedzą.

‒ No to już mamy

program działania,

rzekł do zebranych

miś Miodomaniak.

Krecik tak cieszył 

się z tej narady,

że się wystroił

jak do parady.

Beczała Nina

piosnkę radosną,

że każda zima,

kończy się wiosną.

I myszka biała

przy tym tańczyła.

‒ Ta myszka mała 

mnie obudziła.

KONIEC