RAMAZAN AYI’NDA KÜÇÜK BİR İYİLİK

    Ahmet’in ailesinde tatlı bir telaş vardı. Yarın Ramazan Ayının birinci günüydü. Babası alış veriş yaparken, annesi sahur ve iftar hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyordu. Ahmet ve kardeşi Ali ise heyecanla evi süslüyorlardı. Böylece zaman ilerleyip yatma vakti gelmişti. Ahmet yatarken annesine;

    Annesi de ;

    Ahmet gece annesinin sesiyle uyanmaya çalıştı.   Sanki yatak kendisine sarılmış onu bırakmak istemiyordu. Ahmet zorlukla gözlerini açtı. O anda davulcunun sesiyle yataktan fırladı. Balkonda uzun uzun davulcuyu seyrederken mutfaktan gelen kokularla koşarak sofraya oturdu.

    Ahmet ve ailesi neşe içerisinde sahurlarını yaptılar. Ezanın okunmasıyla birlikte sabah namazlarını kılıp derin bir uykuya daldılar.

    Ahmet sabah gelen okul servisine bindi. Cam kenarında etrafı seyretmeye başladı. Yol kenarında kağıt toplayan bir çocuk dikkatini çekti. İyice bakınca onun okulda devamsızlığı olan arkadaşı Bilal olduğunu fark etti. Ahmet okula vardığında dalgın ve düşünceliydi. Arkadaşının bu hali bütün gün gözünün önünden gitmedi. Arkadaşı için bir şeyler yapmalıydı.

  Okul dönüşü servisten inip düşünceli bir şekilde eve doğru yürürken Bilal’i kağıt topladığı el arabasını iterken gördü. Küçücük bedeniyle Bilal ne kadar da zorlanıyordu. Ahmet hemen arkadaşının yanına koştu ve el arabasının ucundan tutarak arkadaşına yardım etti. Arkadaşını gören Bilal, kocaman bir gülümsemeyle ona karşılık verdi. Ahmet Bilal’in neden okula devamsızlık yaptığını şimdi anlamıştı. Biraz sohbet ettiklerinde Bilal, okulu çok sevdiğini ancak ailesine destek olmak için çalışmak zorunda olduğunu anlattı. Eve geç kaldığını söyleyen Bilal, Ahmet’e teşekkür ederek hızla yanından ayrıldı. 

Olan biteni öğrenen Ahmet vakit kaybetmeden durumu ertesi gün öğretmeniyle ve arkadaşları ile paylaştı. Arkadaşları ve öğretmeni bu duruma çok üzüldü.Hemen bir şeyler yapmak gerektiğini düşündüler. Öğretmeni Ahmet’e duyarlı davranışından dolayı teşekkür etti. 

Daha sonra Bilal’in durumunu okul müdürüyle paylaşan öğretmen bir çözüm arayışı içine girdi.Bilal’in ailesiyle hızlıca iletişime geçildi. Maddi sıkıntılar çeken bir aile olduğu farkedilince gerekli yerlere başvuru yaptılar. Okulunu seven ve okumak isteyen Bilal’e eğitim hayatı boyunca maddi ve manevi destek sağlandı. Ailesine de geçimlerini sağlayabilmeleri için okul yakınlarında bir iş bulundu.  

Artık Bilal de eğitim hayatına devam edebilecekti. Arkadaşları bu haberi duyar duymaz sevinçten havalara uçtular. Duyduklarına inanamayan Ahmet bu kadar kısa sürede yaşanan gelişmeler karşısında şaşkınlığa düştü, hem de çok sevindi. Okuldaki ilk gününde arkadaşına bir sürpriz hazırlamalıydı. Bu fikrini sınıf arkadaşları ve öğretmeniyle paylaştı. Arkadaşları bu fikri çok beğendiler.

Sınıfı rengârenk balonlarla süslediler ve büyük bir pasta yaptırdılar. Bilal’e çok güzel bir karşılama hazırladılar. Bilal okula döndüğü ilk gün arkadaşlarının sürprizi karşısında sevinç gözyaşlarına boğuldu. Bu kadar kendisini seven ve düşünen arkadaşlarına sürprizlerinden dolayı teşekkür etti. 

Aradan yıllar geçmişti. Ahmet bir gün doktora gittiğinde tanıdık birine rastladı. Bu yıllar önce kağıt toplayan arkadaşı Bilal değil miydi? Gözlerinin içi gülüyordu.Evet evet bu Bilal’di. Bilal ise Ahmet’i görür görmez tanımıştı. Onu gördüğüne çok sevinmişti. İki arkadaş  hasret giderdiler. Bilal yaşadığı hiçbir şeyi unutmamıştı, öğretmeni ve arkadaşlarına minnettardı. Mesleğini çok seviyordu ve zor durumda olan kim varsa yardım etmeye çalışıyordu.

   O sırada Ahmet’in aklından ise 'hayatta yapılan küçük iyiliklerin büyük mutluluklar getirebileceğinin en büyük örneği Bilal olmalı' diye geçiyordu.