Dede ve Ninelerimizin Oyunlarıyla Miraslarımıza Kavuşuyoruz eTwinning Projemiz İçin Hazırladığımız Elektronik Hikaye Kitabımız

PROJE ORTAKLARI

Asuman Sevinç GÖREN Aylin ÖZAÇIK

        (kurucu) (kurucu)

Hanife TURGUT İmran AKTAŞ

        (üye) (üye)

Saliha ALBAYRAK Seyhan ÇELİK

    (üye) (üye)

 Şeyma ERGEL     Yasemin BAL

            (üye)                    (üye)      

1.Paragraf:Aylin ÖZAÇIK-Göbül İlkokulu/Balıkesir

2.Paragraf:Asuman Sevinç GÖREN-Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

3.Paragraf:Hanife TURGUT-Kavaklı İlkokulu/Trabzon

4.Paragraf:İmran AKTAŞ-Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

5.Paragraf:Saliha ALBAYRAK -Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

6.Paragraf:Seyhan ÇELİK -Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

7.Paragraf:Şeyma ERGEL -Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

8.Paragraf:Yasemin BAL -Yıldızlı Anaokulu/Trabzon

                         ESKİMEYEN OYUNLAR

Deniz 6 yaşında bir çocuktu. Balıkesir’de yaşıyordu. Deniz' in en sevdiği şey bisiklete binmek, oyun oynamak ya da resim yapmak değildi. En sevdiği şey internette oyun oynamak ve videolar izlemekti. Ailesi onu bu konuda uyarmasına rağmen gece geç saatlere kadar oyun oynuyordu. Annesi onu her sabah uyandırmakta zorlanıyordu. Uyanamadığı için okula geç kalıyordu.  

                                                                      Aylin  ÖZAÇIK/ Göbül İlkokulu  

                                                                                    Balıkkesir

Deniz'in okuldaki  arkadaşlık ilişkilerinde kendini dışlanmış hissetmesi öğretmeninin dikkatini çekiyordu. Öğretmeni bu durumu görüşmek için Deniz’in ailesini okula davet etti. Ailesi Deniz'in evde sürekli tablette oyun oynadığını, sokak oyunlarını bilmediğini ve oyun arkadaşlarının olmadığını söyledi. Ailesi Deniz’in dijital oyunlara olan bağımlılığını azaltmak ve bunu gerçek hayatta sosyalleşmeye dönüştürmek için öğretmeniyle görüştü. Yaptıkları görüşmelerde akıllarına güzel bir fikir geldi.

                                                 Asuman Sevinç GÖREN/YILDIZLI ANAOKULU

                                                             Trabzon

Deniz'in dedesi Trabzon'da yaşıyordu. Annesi ve babası tatilde Deniz'i dedesinin yanına götürmeye karar verdi. Dedesinin köyünde internet çekmiyordu. Deniz istese de orada bilgisayar ve tablet kullanamayacaktı. Tatil zamanı geldi ve Deniz ailesi ile birlikte Trabzon'a dedesinin yanına gitti. Dedesi çok sevindi. Deniz dedesiyle kucaklaştıktan sonra hemen tabletini istedi. Annesi tableti ve bilgisayarı Balıkesir'de bırakmıştı. Deniz çok üzüldü."Ben nasıl oyun oynayacağım, burada zaman nasıl geçecek? "dedi. Sonra aklına telefon geldi. Hemen annesinin ve babasının telefonunu istedi. Dedesi “Burada internet çekmiyor güzel kızım.” dedi. 
                                                      Hanife TURGUT/KAVAKLI İLKOKULU                                                                              Trabzon

Deniz o an ne yapacağını bilemedi. İnternet ve tablet olmadan nasıl vakit geçer diye düşündü. Trabzon'a geldiği için çok sevinmişti ama tabletinin olmaması moralini bozmuştu. Ertesi gün dedesiyle beraber bir akrabalarını ziyarete gittiler. Deniz, sokakta çocukların eğlendiklerini ve çok mutlu olduklarını gördü. Üstelik hiçbirinin elinde tablet yoktu. Çocuklar onun daha önce görmediği oyunları oynuyorlardı. Bazı oyunlara  dede ve nineler de eşlik ediyordu. Deniz onları kenardan izlemeye başladı. 

                                                           İmran AKTAŞ/YILDIZLI ANAOKULU

                                                                                  Trabzon