İsmail DEMİR-Güllüce İlkokulu

  Gerinerek uyandı Kağan. Daha uyanır uyanmaz bir terslik olduğunu anlamıştı. Oysa her sabah odasına gelir, penceresini açar kuşların sesiyle annesinin sesi birbirine karışır ,güç bela yataktan kalkardı. 

İsmail DEMİR-Güllüce İlkokulu

Bu sabah annesi de uyuyakaldı sanırım diye düşündü Kağan perdeyi araladı camı açtı. Sanki tüm dünya uykudaydı da kimse uyanamayış gibiydi.

Kuş sesleri yoktu. Dışarıda insanı huzursuz eden derin bir sessizlik vardı. Evet İçine doğmuştu bugün bir terslik var diye söylenerek odasından fırladığı gibi soluğu mutfakta aldı. Annesi mutfak masasında bir şeyler atıştırıyor. Babası televizyon karşısında.

 Kağan,

-Beni neden kahvaltıya çağırmadınız, diye sordu üzülerek.

İkisi de omuz silkti.

-Artık büyüdün kendi ihtiyaçlarını kendin karşılayabilirsin, ben kimseyle uğraşamam, dedi annesi.

Babasının artık işe gitmeyeceğini de öğrenince kalbi sıkışıyor gibi oldu. Şimdi onlara nutuk çekemezdi. Onlar öğretmişti sevgiyi saygıyı aile olmayı.

Nilay YILMAZ-Yavuz Selim İlkokulu

Bu sabah niye böyle olmuşlardı anlam veremedi.

Kapıya doğru yöneldi.

“Nereye gidiyorsun oğlum ?” sesini

duymak istedi ama ne annesi ne babası oralı olmadı.

Eskiden olsa bin tane şey söylerlerdi. Nereye gidiyorsun

kaçta dönersin terleme bla bla bla…

Nilay YILMAZ-Yavuz Selim İlkokulu

   Sokağa attı kendini bir an önce arkadaşı Ali’yi bulmalıydı bütün olanları ona anlatacaktı belki eve döndüğünde her şey normale dönmüş olurdu. Ama ne var ki arkadaşında da durum aynıydı. Yüzüne bakmadan açılan kapıdan yavaşça içeri süzüldü, Ali’nin odasına doğru hızla yürüdü. Ali bilgisayar başında oyun oynamaktan gözleri kan çanağı olmuş Kağan’ı pek dinleyecek gibi değildi. Umutsuzca oradan da ayrıldı. Meğer ne büyük bir nimetmiş göz göze iletişim kurmak diye iç geçirdi. Yeniden sokağa çıktı her evde her yerde manzara aynıydı. Eve dönmekten başka çaresi yoktu.

Şeyma ÇINAR-Sarımehmetli Ortaokulu

Kendini yapayalnız hissediyordu. Aklına dedesi geldi sahi dedesi neden evde yoktu. Ona danışırsa her şey hallolurdu. Eve koşarak gitti. Bir an önce dedesini bulmalıydı. Annesine dedesini sordu, 

- Deden artık bizimle yaşamıyor cevabını almayı hiç beklemiyordu. 

Şeyma ÇINAR-Sarımehmetli Ortaokulu

Neler oluyordu sanki zaman farklı işliyordu. Bütün bunlar ne ara olmuştu. Dedesi köye taşınmış. Yalnızca hafta sonları Kağan'ı görmek için geliyormuş. Kağan biran önce hafta sonu olsun istiyordu. Bu süreçte anladı ki;

Dünya artık eskisi gibi değildi. İnsanlar gülmeyi unutmuş, bencilleşmiş, yalnızlaşmış, sabırları kalmamış her şeyi hemen elde edip hemen sıkılan insanlar olup çıkıvermişlerdi. 

Soner YILMAZ-Sarımehmetli İlkokulu

Daha da kötüsü böyle bir zamanda, hiçbir şey hiç kimsenin umrunda değildi. Kimse kimseye selam vermiyor, görünmek istemezcesine kabuğuna bürünüyor sadece karın tokluğuna çalışmak zorunda oldukları işlerine gidip gelmek için evlerinden çıkıyordu. 

Soner YILMAZ-Sarımehmetli İlkokulu

Pencereden dışarıyı izleyen zavallı Kağan dedesinin sesiyle irkildi.

- Niçin daldın evladım.

- Ah dede şu koca evrende senin yaşadığın döneme denk gelmek isterdim. Hani sen hep anlatıyorsun ya çocukluğunu, aileni niye biz böyle olduk dede?

- Ah evladım insanlar değerlerini unuttu. Birbirleriyle iletişim kurmayı bıraktı bir seferlik ihmaller, bir kerelikten ne olacak diye unutulan adetler, gelenekler... Kimse ne olduğunu fark edemeden bu hale geldiler.Kağan’ın evde konuştuğu hatta dünyada konuştuğu tek insan dedesiydi. 

Mehtap TAŞ-Sarımehmetli Ortaokulu

Daha 10 yaşındaydı ama her şeyin farkındaydı. İnsanoğlu kötüye gitmişti ve buna ancak dedesi ve kendisi dur diyebilirdi. Geçmişe gitmenin bir yolunu bulmalıydı. Ancak o zaman insanları bu hale getiren nedenleri ortadan kaldırır, onun da dedesinin anlattığı zamandaki gibi arkadaşları olur, ailesiyle zaman geçirir ve gerçekten mutluluk neydi onu tadabilirdi. 

Mehtap TAŞ-Sarımehmetli Ortaokulu

Fahrettin TÜRKMEN-Sarımehmetli İlkokulu

  Zamanda yolculuk yapmanın yolunu ancak dedesinin kütüphanesindeki kitaplarda bulabilirdi. Annesi kitapların tozuyla uğraşmak istemediği için -gerçi çok da sorumluluk aldığı yoktu kimsenin- onları evin altındaki bodruma kaldırmışlardı. Dedesi başta bu duruma itiraz etmiş ama saygı da kalmadığı için sesini çıkaramamıştı. Daha fazla kalbi kırılsın istemiyordu. Dede dünyadaki son yaşlıydı. Çünkü kimse çocuk sahibi olmak istemiyor, sorumluluk almak istemiyordu.

     Oda öldükten sonra geçmiş, tarihin tozlu raflarında kalacak ve insanoğlu eskiden nasıldı kimse bilmeyecekti. Kağan'ı dedesi büyütmüştü ve inanıyordu ki bu çocuk bu tarihin akışını değiştirecekti. Bildiği bütün güzellikleri, değerleri Kağan'a öğretmişti. Zamanı geldiğinde torunu dünyayı kurtaracaktı.

Fahrettin TÜRKMEN-Sarımehmetli İlkokulu