GÖNÜL TOPTAŞ  ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

ESRA ULUSOY ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

BİLGEN İYİSOY ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

FATMA TAŞYÜREK ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

GÖKÇEN SULTAN ERÇİN ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

SERKAN BAŞER ÖĞRENCİLERİ VE AVATARLARI

https://docs.google.com/spreadsheets/d/1XbFYjHFVKeY7iEFRJ43J-QUzyriIXTQFJ92wQQlBBVI/edit#gid=0

https://docs.google.com/document/d/11WfZjZshN8MWAGC4GsXbYbPRxGARjAQN93_-rF57SXg/edit

https://docs.google.com/document/d/1kycBVxdPYr8RYUqWgp6hKAL0CqTK_9i7MiPNzQk9QKo/edit

https://docs.google.com/presentation/d/1158y7k9KU-6XI1UoXYqABlg9KRw1kEamXYz5NmpelBM/edit#slide=id.p

https://padlet.com/siddetinolmadigibirdunya/fn1yikoh9n7qress

https://www.youtube.com/watch?v=6a6HgIhvbeU

https://youtu.be/eEZabuUrG-E

https://youtu.be/swOe4_HvZ7o

https://www.youtube.com/watch?v=kgRTkJe3C1c

https://youtu.be/TX1ygOo5hrg

https://youtu.be/h8oU9uVXaoM

https://docs.google.com/document/d/1K6MpncMOnW2jZ4t5HaOEVCJr1nC09Rp8YNnjLwwlP3k/edit

https://docs.google.com/document/d/1BwNB8EQuqIGXinmIKbePezaeY1cwPo6p4jyhPoPI7X8/edit

https://docs.google.com/forms/d/16l9ky-EHTyU2ZLN-rLjKB5_IVsUzTyzN0YT8CPKQ4CU/edit

https://docs.google.com/document/d/1O6PA8n_xwHYkkmH1JQFHQ2obDMXTUSzvVHhsWeIkGQA/edit

https://docs.google.com/forms/d/1tCx5g_1r3HjHbFkhomnvnDuo_7fvNrkI1LAOtiV-TKE/edit

https://docs.google.com/document/d/1Fu8uZARTMF5eTa5vhdP9MBBbXMb7CRwbrPz_Lzmq4NA/edit

https://docs.google.com/document/d/1Z6PnS0D3WpHCfg0K8gDxWXIXzHZ0q6iKWyD4fHo3btY/edit

SLOGANLARIMIZ

https://docs.google.com/document/d/18juzuf9HFjCwjoG45-UDsuQM-xk2LQS7lsNHLJ-NpFc/edit

https://padlet.com/mayatarih10a/rq2nw43cry5vz95m

https://youtu.be/QpJyLm7qClk

https://www.youtube.com/watch?v=A8PMkLp-tcY

https://www.youtube.com/watch?v=191adT8uoRQ

https://www.youtube.com/watch?v=p_XLsBq0W4I

https://youtu.be/LFMbIaPQ62s

https://youtu.be/5atVIAys1qY

https://docs.google.com/forms/d/12xmvaLm4ou3Yv7c0vHQ7DcLEEg8ZBQ8DtRmsrFTB240/edit

https://docs.google.com/document/d/1DYTb0p_2elAGYM-XonUdiMcNQL3RDL5ELCcKHp_OsQI/edit

https://docs.google.com/spreadsheets/d/1jM7ghflxZE79Gr6HMNXHaOpkRrgYBugE0mTCCJsIKIs/edit#gid=0

https://www.canva.com/design/DAE0pmI3LEU/share/preview?token=FMYE-U9ozjk1wnuywqvcWQ&role=EDITOR&utm_content=DAE0pmI3LEU&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

https://www.canva.com/design/DAE0pg3mLp4/share/preview?token=zIejOoG7v0X2ykoPr3K9XA&role=EDITOR&utm_content=DAE0pg3mLp4&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

https://www.canva.com/design/DAE0YhtH08E/share/preview?token=auUmdDzIvNb3HuEneOrc5A&role=EDITOR&utm_content=DAE0YhtH08E&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

https://www.canva.com/design/DAE0Yut7PHU/share/preview?token=IYsiYFv9sU8Aj2AM90Mdow&role=EDITOR&utm_content=DAE0Yut7PHU&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

https://www.canva.com/design/DAE0dqVWgPg/share/preview?token=QvBSVaA8fHk1Wc4JJxFZVQ&role=EDITOR&utm_content=DAE0dqVWgPg&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

https://www.canva.com/design/DAE2AcFqMOI/share/preview?token=txmVZDhptVSUzgS8GxH3xw&role=EDITOR&utm_content=DAE2AcFqMOI&utm_campaign=designshare&utm_medium=link&utm_source=sharebutton

BEN KADINIM

  Ben Fadime. İki ay önce eşim Ragıp’tan ayrılmaya karar verdim. Ama Ragıp bunu hala kabullenemedi.Bu kararı almamın üzerinden iki ay geçmesine rağmen Ragıp’tan hala beni ve çocuklarımın hayatını tehdit eden mesajlar almaya devam ediyorum. Ancak hala polise gidemiyorum çünkü ailemin bana vereceği tepkiden çok korkuyorum. 

Soğuk bir kış gününde çocuklarımla beraber alışverişe çıkmak için alışveriş merkezine gidiyorduk. Arkamızda bir karartı görmeme rağmen çocuklarımı korkutmamak için yoluma devam ettim.Alışveriş merkezine yaklaşıyorduk ancak karartı bize daha da yaklaşıyordu.Önce biraz hızlandık ancak işim çok zorluydu.Çünkü henüz yaşları çok küçük olan çocuklarıma bir şey belli etmemeye çalışıyordum. Tam sağa sapacakken bir anda her yer karardı. 

(Çağan efe g.-Nadide hayat g.) 

Kendi kafamın içinde defalarca kez Ragıp ile karşılaşma senaryoları kurmuş ve olacak sonuçları düşünmüştüm. Şimdiyse zihnimden geçen binlerce soru ve şu anımı anlatan tek soru kulaklarımı uğuldatıyordu. 

Kendimi nasıl savunacaktım? 

Şimdiyse sorularıma birer cevap niteliğinde Ragıp tam karşımda duruyordu. Ellerim koruma içgüdüsü ile çocuklarımın üzerinde dolaştı ve onları kendime doğru çektim. Şimdi işte karanlık karşımda ve belki de birazdan zihnimin her yerinde olacaktı. 

Ragıp'ın kan çanağına dönmüş hareleri içime ılık ılık korku yayarken, hızlanan nefesimi kontrol altına almaya çalışıyor her ne kadar da bunu gerçekleştiremesem de çocuklarıma korktuğumu belli etmemeye çalışıyordum. 

Zira şu anda onlar da benden farksız bir halde hızlı nefesler eşliğinde titriyorlardı.

Adımlarım ufak ufak geriye doğru kaçarken Ragıp'ın sesi az insanın bulunduğu sokakta duyuldu. 

"Nereye kaçıyorsun sen? Hem de çocuklarımı benden uzak tutarak? Ne hakkın var lan?" Sona doğru artan sesi ile beraber dudaklarımı kıpırdatamadım. Onun için harcayacağım tek bir soluğum dahi yoktu. Zira o beni yıllardır çok harcamıştı. 

"Sana diyorum kadın! Kulakların mı sağır oldu?" İçimden o an avazım çıktığı kadar ona bağırmak ve yılların bende biriktirdiği nefreti yüzüne kusmak istedim. Ancak bunu yapamazdım. Şimdi kollarımın arasında kanımdan, canımdan iki çocuğum vardı. Ragıp'ın sinirlenip onlara zarar vermesine izin veremezdim.

Lakin dudaklarım kapanmıyor, zihnim sürekli sessiz kalan kadınlar ve sessizlikleri sonlarındaki ölümlerine gidiyordu. Bugün ben sessiz kaldığından dolayı yarın haberlere insanların sessizce mırıldanacağı bir manşet olmak istemiyordum. (Reyya.) 

Artık canıma tak etmişti. Kabuslarım tam önümde duruyordu. Ragıp, tek yaşama sebebim olan yavrularımı benden almaya yeltenmişti. Çocuklarıma yüreğimdeki son nefesimle “Koşun!” diye bağırdım. Ragıp’ı refleks olarak geriye itekledim. Sendeledi ama bu sadece bana ve çocuklarıma cüzi miktarda bir zaman sağlamıştı. 

  Hayatı tehlikede olan bütün kadınların ve çocuklarım uğruna yardım çağrısında bulundum ıssız sokağın ortasında. Bütün algım kapanmıştı, aklımdaki tek şey çocuklarımı kurtarmaktı. Neler oldu o sıra, inanın hatırlayamıyorum hala şokun etkisindeydim sanırım. Hayal meyal camdaki benim bağırışlarımı duyup cama çıkan insanları hatırlıyorum. Sadece bizi izlemekle yetinmişlerdi, ne gelen oldu ne giden o kadar çığlığa rağmen.  

(Duygunaz-Damla <3)  

Hayatımın en uzun çığlığını attım. Biri duyar , biri yardım eder diye. Dünyada sanki kimse kalmamıştı. Sanki bu karanlıkta bir biz vardık. Sarsılan Ragıp kendini toparladı. Cebinden ekmek bıçağını çıkardı. Ufacık çocuklarımın çığlığı tüm dünyamı sarstı da o karanlığı yırtamadı. Biri gelip de aydınlatmadı o karanlığı. Çocuklarımı arkama aldım. Ragıp elindeki bıçağı sıkı sıkı tutarak üzerime doğru hızla yürüdü. (Ezgisu)

Bu, o bıçak yüzümde nefessiz kaldığım ilk sefer değildi. Fakat ortamın ıssızlığı son sefer olabileceğini düşündürtüyordu. O an düşünebildiğim çocuklarımın yaşadığı bir senaryoda onlara bensiz  ne olacağıydı. Kendimi geçmiştim artık. Hayatta kalma içgüdülerim umutsuzluğumu ve çaresizliğimi telafi edemiyordu. Ragıp, bana o anda beni öldürse ne kaybedeceğini sordu. Cevabı beklemeden bıçağı ani bir hareketle boğazıma dayayarak “Hiçbir şey. Aksine kazancım senin boğazından akacak kandan çok daha fazlası.” dedi. (Defne) Ölmek istemiyordum. Haberlerde gördüğüm o kadınlardan olmak istemiyordum. Çocuklarım… Onları nasıl bir son bekliyordu. Ragıp'ın kaybedecek bir şeyi yoktu bekli. Kendimden vazgeçeli çok olmuştu ama çocuklarıma benden sonra ne olurdu, onları kim korurdu? O bıçağın bu kez sonum olacağını düşünüyordum, kurtulma ümidim yok gibiydi. Bu karanlık ve ıssız sokakta duyduğum ses zihnindeki karanlık senaryoların sonu oldu.(Ilgın)

 Her şey bir anda yok oldu. Bir sessizlik... bir acı son daha... düşünme yetimi, algılarımı giderek kaybediyordum. Korkuyordum, çok korkuyordum... tam artık her şey için çok geç derken bir ses, ruhum bedenimde yeniden canlanıyordu. Bu karanlık ve ıssız sokakta içimi ısıtan, bedenime can getiren bir umut. Benim için zaman durmuştu. Kurtulamayacağımı bildiğim bir senaryo değişivermişti. İnce ve nazik ama bir o kadar da kendinden emin ve güçlü bir ses. Ragıp’ın tam arkasında zarif bir gölge, bir umut. “YETER!”

(melisa)

    İçimi dolduran karanlık o anda defolmuştu sanki. Gözümün önüne çocuklarımın parlak gelecekleri geldi bir saniyeliğine. Ve birlikte yaşayacağımız huzur dolu günler… Bu düşünce beni sımsıkı hayata bağlıyordu adeta. Bütün bedenimin ısınıp canlandığını hissettim ve cesaretiyle bana umut ışığı olmuş o güzel insanın çehresine minnetle baktım. Tanıdık siması sinirden kıpkırmızı olmuş, patlayacak gibi görünüyordu. Ama berrak gözlerinde gördüğüm kararlılık bana her şeyin iyi olacağını tembihlermiş gibi ruhumu yatıştırmıştı. (Eda)

    Bir yanda içim rahatlarken bir yandan da bu tanıdık simanın kim olduğunu hatırlamaya çalışıyordum. Karşımda gördüğüm Aile İçi ve Kadına Yönelik Şiddet Bürosunda gördüğüm bayandı. Sivil polisken görmüştüm. Şimdi resmi kıyafetiyle nasıl da güçlü görünüyordu. Bir kadının, bir annenin sıkıntısını yine bir kadın kovuyordu. Ben de bu durumdan kurtulduğumda kendimi geliştirip çocuklarım için güçlü olacağıma dair orada kendime söz verdim. (abdullah.mkp) Her şey, tüm hayatım camlarda gördüğüm, içten içe yardımcı olmadıkları için kızdığım karartıların aslında kendilerince yardım eli uzatmasıyla değişmişti. Bizi camdan gören bir yaşlı teyze polisi aramış ve bir kaç dakika içinde polis yanımıza gelmişti. O kendini dev aynasında gören, elindeki bıçağa güvenen Ragıp nasıl da bir kadından korkmuştu. Nefesinde bu korkuyu hissediyordum. O korku nefesini iyi bilirdim.Ragıp bir süre bakakaldıktan sonra elini üzerimden çekip bıçağı yere attı. Polisler onu tutuklayıp götürürken çocuklarımla sarıldık. Çocuklarım ağlıyor benimse gözümden bir damla yaş bile gelmiyordu.(asaf.mkp)

BEN ÇOCUĞUM

Karlı bir cumartesi sabahıydı. Her zaman olduğu gibi babam alkol almak için dışarı çıkmıştı. Ben ve kardeşim annemin yaptığı menemenden bir parça alırken aniden bir anahtar sesi duyduk. (Tuna.g) Kardeşim irkildi annemse yüzündeki tepkisizlik ve morluklarla masaya bakıyordu. (Zeynep.Elif.g)  Babamın yüzünde her zamanki o soğuk ifade vardı. Sarhoş sesiyle anneme bir tabak menemen koymasını söyledi. Sonra yavaşça masaya oturdu. (Tuna.g) Burnuma keskin bir alkol kokusu geldi. Hiç yabancı olmayan keskin bir alkol kokusu …(Zeynep Elif.g) Menemeninden bir çatal aldıktan sonra anneme o korkunç bakışı attı. Sanırım yine bir şeye sinirlenmişti. Kardeşimle bir süre bakıştıktan sonra odamıza geçmeye karar verdik.(Tuna.g)  Ev çok sessizdi ama babamın masadaki bakışı bunun fırtına öncesi sessizlik olduğunu gösteriyordu. Biz yine de iyimser davranıp kardeşimle oyun oynamaya başladık. Birden mutfaktan bir bağırma sesi geldi. Ses babamındı.

Bir an ikimizde sessizlik içinde olduğumuz yerde kaldık. Odamızda sadece korku hakimdi. Aslında bu durum bizim için ilk değildi. İkimizde birbirimize bakıyorduk. Bakışlarımızla birbirimize “Olduğumuz yerden çıkalım mı  ya da kalalım mı ?” dercesine. (Akın.f)

 Sonunda yavaşça kapıyı açıp korkarak başımızı dışarı uzattık ve bize hiç de yabancı olmayan manzarayla tekrar karşılaştık. Babam yine sinirinden köpürmüş bir vaziyette odada bir ileri bir geri adım atarken annem de yerde gözyaşları içinde sessizce ağlıyordu. O sırada yanımdan kendini durdurmaya çalışan bir ağlama sesi daha geldi. Kardeşime sıkı sıkı sarıldım ve ona her şeyin yolunda olduğunu söyledim. Artık baba dediğimiz adamın anneme kendi eşyasıymış gibi davranmasına ben de göz yumamıyordum. O yüzden odadan çıktım ve annemlerin olduğu yere doğru ilerledim. (Beray.f) 

Kalbim küt küt atıyordu. Attığım her adım sanki birer deprem, aldığım her nefes sanki birer tufandı. Odadan çıkışımla kardeşimin ağlamayı bırakması bir olmuştu. (Görkem.e.) 

    Mutfağa girdim. Odaya girmemle beraber annem de babam da bana baktı. Babamın yüzündeki sinir bir anda şaşkınlığa dönüşürken annemin yüzünden damlayan göz yaşları bir anlık da olsa durdu.(Duru.e)

    Sinirime hakim olamadım. Bir anda babama bağırmaya başladım. Ne söylediğimi ben bile anlayamıyordum. Gözlerimden süzülen yaşlar konuşurken ki acıma ortak oluyordu. Artık onu babam olarak istemiyordum (Görkem.e)

   Babam ağzımdan çıkanlara şaşkınlıkla bakarken giderek sinirlenmeye başlıyordu. O sinirlenmeye başladıkça benim de korkum kat ve kat artıyordu.(Duru.e) 

 Annem yerde bana bakıyor, “sus” diyordu. Hayatımızın en önemli kelimesi “sus!”. Korkuyordum. Korku tüm vücudumu titretiyor, ellerime, ayaklarıma hakim olamıyordum. Hakim olmaya çalıştığım tek şey “sus” emriydi. (Benginur)

Susmak. Susulur muydu bu duruma artık. Susmadım bu sefer. Titreyen dudaklarımın arasından:

Babam yalpalaya yalpalaya bana doğru geldi. Annem babamın bana doğru geldiğini görünce yerinden doğrulmaya çalıştı ama kalkamadı. Yüzünün bir kenarı kırmızıdan mora doğru bir renk almıştı. 

(ElifSu)