Bir varmış bir yokmuş, ormanın kenarındaki otlarla kaplı alanda yaşayan büyüklüğü, görünüşü ve güzelliğiyle görenleri etkileyen, GÖRKEMLİ bir aslan varmış. Aslan, krallığında kötü bir olay yaşanmadığını görmek için her gün ormanda gezermiş. O kimseden korkmaz ama herkes ondan korkarmış.

Anne zebralar yavrularına aslana karşı dikkatli olmalarını söylermiş: "Aslandan uzak durun. Ona yaklaşmadığınız sürece kötü bir şey yaşamazsınız. Anne filler de yavrularına şunu söylermiş: “Ben büyük olduğum için aslan beni yakalayamaz ama sen küçüksün. O yüzden yanımda dur.”

Artık aslan sıcak havalardan uzaklaşmak için gündüzleri ormanın serin ve gölgeli ağaçlarının altında oturuyormuş. Aslan, evi olan mağarada her gün biraz uyuyormuş.

Ormanda yaşayan küçük boylu,  ince kuyruklu bir fare ailesi de varmış. Bir ağacın tepesinde yaşıyorlarmış ve genç fareler evlerine yiyecek getirmek için her gün ormanda dolaşıyorlarmış. Bu ailedeki her şeyi öğrenmek isteyen MERAKLI fare kardeşlerinden daha uzak yerlere gidiyormuş. Meraklı fare bir gün ormanın kenarına kadar yürümüş. Gittiği yerde diğer hayvanları da görmüş. Kayanın üzerinde yatan korkutucu aslanı görünce çok korkmuş ve ormana kaçmış.

Meraklı fare her gün aslanı mağaraya giderken görüyormuş. Mağaranın içerisine bakmayı her şeyden çok istiyormuş. Fare bir gün aslanın mağarasına gitmeye karar vermiş. Aslanın ormanın içinde olduğunu biliyormuş. Mağaranın girişine gelene kadar ormanda yürümüş. Bu fare daha ileri gitmek için kendi gücüne güveni olan, CESARETLİ bir fare miymiş?

“ROOOOOAARR!!”

Tam o sırada çok büyük, DEV bir el, meraklı fareyi yakalamış. Bu aslanın pençesiymiş. “Lütfen, bırak beni!” diye bağırmış fare. “Seni kızdırmak için gelmedim!”. “Mağaramda ne yapıyorsun?” diye bağırarak kükremiş aslan. “Sadece mağaranın içini merak etmiştim. Eğer gitmeme izin verirsen ben de sana bir gün yardım ederim.” demiş meraklı fare.