Sonunda işe yaramıştı. Profesör X, zaman makinesini icat etmişti. Bu haber her yerde yankı uyandırmıştı. Profesör X, kendini bildi bileli dinozorları merak ediyordu. Bu merakı onu bilime, araştırmaya 

ve sonunda bu icadını ortaya koymaya yönlendirmişti. 

    Profesör X ve ekibi günümüzden 66 milyon yıl öncesine gitmek için tüm işleri son hızla hallediyordu. Yakıt için ise güneş enerjisini bolca depolamaları gerekiyordu. Sonuçta 66 milyon yıl önce de güneş vardı. Ve geçmişe dönüldüğünde yakıt konusunda sıkıntı çekmeden yeterli araştırmaları yapıp günümüze başarı ile ulaşacaklardı. Planlamalar bu yönde idi.

    Can odaya hışımla girdi. Kendisi Profesör X’ in yakın arkadaşı ve yardımcısı olduğundan dolayı bu denli rahat davranabiliyordu.

    Ve makine çalıştı. Büyük bir parlamanın ardından Profesör X ve Can sonunda 66 milyon yıl öncesine varmıştı. Çevrelerinde muhteşem bir orman ile karşılaştılar. Burada köknar, ladin, çam, sedir gibi iğne yapraklı ağaçların ataları bulunuyordu. Ancak bu ağaçlar karbonifer dönemine aitti yani bir hata ile tam 200 milyon yıl öncesine gidilmişti.

                    Profesör ve Can çevresine hem endişe hem de                                                       merakla bakıyorlardı. Amaçları dinozorlara ne                                                         olduğunu bulmak dahi olsa da şu anki durumdan                                                    da faydalanmamak imkansızdı.

                          - "Can, öncelikle yanlış bir çağa geldiğimin 

                          farkındasın. Ama buradan toplayacağımız veriler 

                          yine de araştırmalarımıza yardımcı olacaktır. 

Bu nedenle makinemiz yeterli güneş ışığını alana 

kadar çevremizden bir şeyler toplayabiliriz.”

     Karbonifer çağının simgeleri olan reçine kokulu ormanlar burunlarını mest etmişti. Bu sırada Profesör X’ in aklına bir fikir geldi.

    Can’ın kahverengi gözleri heyecanla parlamıştı. Gerçekten de kitaplarda okuduğu bu bilgileri gözleri ile mi deneyimleyecekti?

    Ardından Can ve Profesör zaman makinesine bindi ve birkaç milyon yıl ileri gittiler. Bu sefer karbonifer çağının ikinci zamanına denk gelmişlerdi. 

Yani birbirine bitişik olan Avrasya, Afrika ve 

Amerika’nın ayrılmaya başladığı dönemdi. 

Kıtaların birbirinden ayrılırken ki sesleri 

kulaklarına kadar ulaşmıştı. Bu ayrılma 

esnasında bazı bitki türleri de coğrafik 

olarak ayrılmaya başladı. Bunun sonucunda da bu bitki türleri yeni çevre şartlarına adapte olarak farklılaşmaya başladı.

 Ancak bazı bitki türlerini de ilk defa görüyorlardı. Bunlar çevre koşullarına uyum sağlayamayıp yok olan türler olmalıydı. Can hemen bu bitkiden de örnek aldı. Belki ileride tekrar bu bitkiyi yaşama kazandırabilirlerdi. Bu da biyolojik çeşitlilik için önemli bir başarı demekti.

    Can ve Profesör yeterli bitki örnekleri topladıktan sonra tekrar zaman makinesine geçtiler. Acaba bu sefer hangi çağa gideceklerdi. İşte bu kısım 2 bilim insanı içinde heyecanlı ve korkutucu bir süreçti.

    Ve işte zaman makinesi tekrar durdu. Bu günümüzden 100 milyon yıl önceye ulaşmışlardı. Yani dinozorlar yok olup gitmişlerdi. Bu durum 2 bilim insanı içinde hayal kırıklığı olmuştu. Çünkü dinozorları çok merak ediyorlardı. Ancak zaman makinesi ile geri dönmeye de korkuyorlardı. Ya dinozorların yok olduğu o göktaşı çarpma esnasına denk gelselerdi? İşte bu durumu riske atmaya niyetleri yoktu. Bu nedenle çevrelerini inceleyip araştırma yapmaya devam edeceklerdi.

Artık etraftaki Konifer Ormanları azalmaya  başlamıştı. Ve yerlerini daha önce az bulunan çiçekli bitkiler almaya başlamıştı. Bu çiçekli bitkilerin kokuları adeta insanı büyülüyordu. Ve bu günkü meyve ağaçlarının, meşelerin, kestanelerin ataları oluşmaya başlamıştı. 

    Ve daha niceleri de oluşacaktı. İşte bu rengarenk bitkilerle 

beraber kuşlar ve böceklerde de evrimleşmeye başlamıştı..

Can çevresindeki muhteşemliğe baktı ve iç çekti.

    Profesör kaşlarını çattı ve biraz düşündü.

Bu sayede tür çeşitliliğini de korumaya çalışıyoruz. Canlılar bizim her şeyimizdir.  Bu hatırlatmayı sana yapma sebebim yaptığımız iyilikleri başına kakmak için değil...

    Ve arada uzun bir sessizlik oldu. Zaman makinesi tekrardan enerji ile dolmuştu. Şimdi sıradaki durakta ne vardı? Bu zaman makinesinin tek iyi yanı sizi geleceğe götüremiyordu. Bu nedenle Can ve Profesör her şekilde bulundukları güne geri dönebilecekti. Tabi başlarına bir iş gelmezse. 

    Zaman makinesi durmuştu. Bu sefer bir soğukluk hissettiler. Çevrelerine baktıklarından buzdan kaplı bir tabaka görüldü. Bu buzul çağı olmalı diye bağırdı Can. Hemen zaman makinesinin bölmesinden üzerlerine yalıtımı çok iyi olan kıyafetleri geçirdiler. Bu araç her koşul için düşünülmüş ve hazırlanmıştı. Bu nedenle oldukça şanslıydılar.

    Ve çevreyi gözlemlemeye tekrar başlamıştı. Bu buzul çağda Amerika, Avrupa ve Asya kıtalarının kuzey bölümleri ile yüksek dağların tepeleri tamamıyla buzullar ile kaplıydı.

    Can bu duruma biraz üzüldü. Çünkü gördüğü onca bitki şu an ortalıkta yoktu ama biliyordu ki tekrardan var olacaktı.

    İşte bu canın gözlerinin parlamasına neden oldu. Ve zaman makinesine binip bir sonraki duraklarına yol aldılar.

     Aralıklı olarak süren bu 4 büyük buzul çağında çevremizde hızlı değişmeler oldu. Kuzey yarımkürede yaşayan birçok bitki ve hayvan türünün soyu tükendi. Yeterli genetik çeşitliliği bulunmayan türler elendi ve yok oldular. Bunun yanı sıra yeteri genetik çeşitliliği bulunan ve çevreye uyum sağlayabilen birçok bitki türü de meydana geldi. 

    Tabi bu bitki türleri ata canlılardan DNA yapısı olarak biraz farklılaştı. Çünkü dünya değişmişti. İşte çevreye uyum sağlayabilen bu bitkiler bir bakıma fırsatçı bitkiler olarak adlandırılmıştı. Bu fırsatçı bitkiler otsu çiçekli bitkilerdir. 

    Günümüzde ise biz insanlara tahıl, ilaç, sebze ve süs gibi birçok açıdan kullanım sağladılar.