ılık bir ilkbahar günüydü. Her yer cıvıl cıvıldı. Doğa yeniden uyanıyor, ağaçlar taze çiçekleriyle hayata ren katıyordu.Ayşe kırlarda ötüşen kuş sesleriyle birlikte annesine çiçek topluyordu.

      Ayşe ailesiyle birlikte pikniğe gitmek için hazırlık yapıyordu. Ayşe türlü türlü meyveler salata için sebzeler hazırlayarak annesine yardım etti.Piknik sepetini doldurmuşlardı.

      Dere kenarında ağaçlarla dolu yemyeşil bir alandı piknik için seçtikleri yer.

      Ayşe doğayı çok severdi.Okulda doğa ile ilgili öğrendiklerini gözlemler küçük etkinlikler yapardı.Okulda öğrendiği toprağı verimli hale getirmenin yollarını denemekteydi sıra.

     Ayşe yaptığı salataların kabuklarını,yedikleri meyvelerin atıklarını toprağa bıraktı.Üzerini de bir miktar toprakla kapattı.İşin en zor kısmı Ayşe için beklemekti.Bir an önce doğal atıkların toprakta çözünmesini istiyordu.Ama her şeyin bir oluşum için zamana ihtiyacı vardı.Ayşe yavaş yavaş sabretmeyi; toprağın, bitkilerin,doğanın bir dengesinin olduğunu öğreniyordu.

   Ayşe artık gözleminin sonucunu almaya hazırdı. Tekrar hafta sonu pikniğinde aynı dere kenarına gittiler.Ayşe gömdüğü doğal atıkları inceledi.Ama hiç biri bir meyve kabuğuna ya da bir sebze çöpüne benzemiyordu.Bütün atıklar toprak rengine bürünmüş gübreye dönüşmüştü.Ayrıca toprağın hava almasını sağlayan küçük kahramanları da fark etti.Ayşe bu gübreden yanına aldı.