Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές/τριές τους

Αναστασία Βροντάκη/Αφροδίτη Κλειτσίκα/Ανδρέας Μαρίνος

Βασίλειος Γαλάνης/Βασίλειος Γεωργολόπουλος

Ιωάννα Λεντή

Μαρία Μανωλά/Παρασκευή Ντέσκου/Μαρία Τσάτσου

Αγγέλα Μεταλληνού

Αγάπη Σοβιτσλή

Μίνα Σπηλιοπούλου/Μαρία Λούντζη

Σταματία Σταμάτη

Ιωάννα Συγκούνα

Ένα παιδί του 1821, ακούον ή κωφό, ταξιδεύει στο παρόν και συνομιλεί μαζί σου.

Τι νομίζεις ότι θα σου λέει; 

Μετά τους δύσκολους καιρούς που πέρασε και πιθανώς έχασε την ζωή μαζί με τους άλλους για την απελευθέρωση της Ελλάδας εμάς, πιστεύω θα μας έδινε να καταλάβουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Δεν πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο αλλά να το εκτιμάμε, γιατί πίσω από όλο αυτό κρύβονται εκατομμύρια ψυχές που πάλεψαν.

                                                                    Κωνσταντίνα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

"Στην αρχή ζούσαμε  αρμονικά. Έπειτα όμως οι πόλεμοι έφεραν αύξηση φορολογίας  και έλλειψη βασικών αγαθών. Όταν η κατάσταση είχε γίνει  ασφυκτική , μη μπορώντας πλέον να επιβιώσουμε,  αρχίσαμε να σκεφτόμαστε την επανάσταση .Μετά από συζητήσεις, εμπόδια και ελπίδα αποφασίσαμε το 1821 να κάνουμε την επανάσταση για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας και την ελευθερία μας, καθώς και την ανάκτηση του Ελληνικού πολιτισμού και των εθίμων μας που μετά από 400 χρόνια είχαν παρακμάσει και τίποτε πέρα από τη γλώσσα και τη θρησκεία δεν μας ξεχώριζε από τους μουσουλμάνους. Η επανάσταση ήταν δύσκολη, ολέθρια, είχε πολύ αιματοκύλισμα και πόνο. Κινδυνέψαμε πολλές φορές να χάσουμε. Παρόλα αυτά η πίστη μας ένωνε και στο τέλος τα καταφέραμε"                                                        Δημήτρης, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης 

Παιδί από το παρελθόν: Ήταν δύσκολοι οι καιροί της παιδικής μου ηλικίας. Το παιχνίδι που παίζαμε καθημερινά ήταν παιχνίδι επιβίωσης. Μία λάθος κίνηση και θα γινόσουν ένα με το χώμα. Φανταζόμουν πως οι καλοί καιροί θα επιστρέψουν. Όλοι το φανταζόμασταν. Αλλά δυστυχώς ο πόλεμος πήρε τους περισσότερους από εμάς πριν δούμε το φως να ξανανάβει. Πριν δούμε καν αυτή τη μικρή φλόγα ελπίδας- που πάντα υπήρχε κρυφά μέσα μας ακόμα και αν δεν το ξέραμε- να μετατρέπεται από φλόγα σε πυρκαγιά. Γιατί να υπάρχουν πόλεμοι στον κόσμο; Κανείς δεν πρέπει να νιώθει αυτά τα συναισθήματα που φέρνει ο πόλεμος. Μου λείπουν οι παλιοί καιροί. Μου λείπουν τα χρώματα, τα λουλούδια, το παιχνίδι, οι φίλοι μου, ακόμα και το σχολείο που όλοι μισούσαν. Ο πόλεμος με έκανε να ωριμάσω γρήγορα, αλλά άξιζε η μάχη για την ελευθερία.

                                                                                        Μία, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Βασίλειος, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

                                                                        Θεοδώρα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Τα παιδιά που έζησαν τον πόλεμο του 1821 έζησαν σε αντίξοες συνθήκες, Αυτός είναι ο κύριος λόγος που θα μας εξιστορούσε τις καθημερινές δυσκολίες του, τις καθημερινές δυσκολίες του, τις αμέτρητες μέρες επιβίωσης καθώς και τον φόβο, την κρυφή ελπίδα, τον θάνατο που επικρατούσαν στην ατμόσφαιρα. Θα μας έβαζε σε σκέψεις και θα μας έκανε να είμαστε ευγνώμονες που ζούμε σε μία ενωμένη χώρα, με ελευθερίες, με δικαιώματα και ακόμα με μη περιορισμένα γεύματα, με μία στέγη, με μία οικογένεια.

                                                                            Βασιλεία, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

                                                                        Θεοδώρα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Θα μου μιλούσε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν λόγω της κατοχής, τη θρησκευτική πίστη, τη δύσκολη οικονομική κατάσταση και την εντελώς ανισότιμη συμπεριφορά των κατακτητών

                                Γιάννης, Γυμνάσιο Κλεινών Φλώρινας

Όταν ήμουν στην ηλικία σας, παιδιά, η τότε εποχή ήταν αρκετά δύσκολη και άγρια. Την χρονιά του 1821 γινόταν η επανάσταση, θυμάμαι που προσπαθούσε η μητέρα μου να μας μεταφέρει αλλού, γιατί θα ερχόντουσαν να μας εκτελέσουν,τρώγαμε μέχρι και από τα σκουπίδια, αν είχε απομείνει κάτι. Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν τραγική! Ευτυχώς που δεν ζούσατε τότε, είναι κρίμα για το κάθε παιδί να περάσει κάτι τόσο δύσκολο!! Στον δρόμο για να πάμε σε άλλο μέρος για να σωθούμε θυμάμαι έντονα τις εικόνες που δίπλα μου υπήρχαν άνθρωποι να κόβονται στα δύο, μητέρες να κρατάνε στα χέρια τους τα πεινασμένα μωρά τους που έκλαιγαν, προσπαθούσαν να τα κάνουν να σωπάσουν, για να μην τους ακούσουν και τους σκοτώσουν. Δεν θέλω ποτέ να γυρίσω σε αυτή την εποχή!

                                                                                        Βασίλειος, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Θα μου έλεγε ότι θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε τώρα, γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Οι άνθρωποι δεν είχαν να φάνε, παντού πόλεμοι και μίσος, οι άνθρωποι φοβισμένοι, να διψάνε για ελευθερία και χαρά, επικρατούσε φόβος, μίσος και θυμός, κανείς δεν έβγαινε έξω, πτώματα παντού, αίμα και λύπη σκορπίζανε στα μάτια των μικρών παιδιών, μεγαλώνανε χωρίς πατεράδες ή μανάδες. Θα μου έλεγε ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι με αυτά που έχουμε και που δεν ζούμε σε τέτοια χρόνια, δυστυχισμένοι και γεμάτα φόβο. Θα με συμβούλευε ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για παγκόσμια ειρήνη. 

                                                            Αθηνά, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Στις μέρες σας θεωρείτε την ελευθερία δεδομένη, πράγμα που είναι λάθος, καθώς κάποιοι άνθρωποι πριν χρόνια έδωσαν την ζωή τους, για να μπορείτε, εσείς, τα σημερινά παιδιά, να παίρνετε ανάσες ελευθερίας. Υπήρχαν άνθρωποι που έχαναν συγγενείς, φίλους, οικογένεια ακόμα και την ίδια τους την ζωή. Πέθαιναν από την πείνα ή από τους φριχτούς πολέμους. Οι μέρες ήταν απαίσιες, δεν ήξερες τι θα γίνει αύριο και ο φόβος ήταν απέραντος. Παιδιά που έκλαψαν στις αγκαλιές των μανάδων τους και άντρες που δινόντουσαν στην μάχη για ένα καλύτερο μέλλον, το δικό σας καλύτερο μέλλον.

                                                                        Αγγελική, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

- Γεια σου παιδί του σήμερα! Νόμιζα ότι μόνο τα παιδιά της εποχής μου έζησαν τόσο δύσκολα και ότι μετά την απόκτηση της ελευθερίας μας δεν θα υπήρχαν ξανά πείνα, φόβος και κακουχίες. Αλλά βλέπω με μεγάλη λύπη ότι και σήμερα πολλά παιδιά στον κόσμο περνάνε άσχημα λόγω των πολέμων και των αναγκαστικών μεταναστεύσεων. Στερούνται τη μόνιμη κατοικία, στερούνται μια φυσιολογική ζωή με φίλους, ασφάλεια, σχολείο και ζουν στο φόβο και στην αβεβαιότητα… Γιατί όλα αυτά;

                                                                            Ανδρομάχη, 2ο ΓΕΛ Πρέβεζας

Ντορίτα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Πανωραία Χατζηκώστα

- Γεια σου παιδί του σήμερα! Μα τι κάνεις όλη μέρα καθισμένος μπροστά σε αυτό το μηχάνημα με τη φωτεινή οθόνη; Γιατί δεν βγαίνεις έξω να συναντήσεις τους φίλους σου και να παίξεις μαζί τους; Είναι δυνατόν να έχεις φίλους μέσα από αυτό το μηχάνημα; Εσύ τουλάχιστον είσαι ελεύθερος, δεν έχεις το φόβο του Τούρκου, δεν φοβάσαι μη σε αρπάξουν για να σε κάνουν γενίτσαρο. Βγες έξω στον πραγματικό κόσμο!

                                                                                        Μαρία, 2ο ΓΕΛ Πρέβεζας

- Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω παιδί του σήμερα. Χαίρομαι γιατί διαπιστώνω ότι τα παιδιά δεν αλλάζουν ποτέ, σε κάθε εποχή έχουν τα ίδια γνωρίσματα. Κι εσύ σαν και μένα θέλεις την αγάπη των γύρω σου, την ασφάλεια, το παιχνίδι με τους φίλους σου, σου αρέσουν οι αταξίες… Σε βλέπω σαν αδερφό μου κι ας ζούμε σε τόσο διαφορετικές εποχές.

                                                                                Ιωάννης, 2ο ΓΕΛ Πρέβεζας

Γεια σας, φίλοι μου! Στην εποχή μου υπήρχε πολύς φόβος και θλίψη! Εύχομαι ποτέ να μη βρεθείτε στη θέση που ήμουν εγώ. Αν κάποτε βρεθείτε, να δείξετε κουράγιο και υπομονή. Να προστατεύετε καθετί όμορφο και πάντα να έχετε ελπίδα. Να θυμάστε όμως κάτι: Ότι για να έχετε εσείς την ελευθερία σήμερα, κάποιοι άλλοι πολέμησαν και πέθαναν, και δεν θα πρέπει να τα θεωρείτε όλα δεδομένα ή να μην τιμάτε την ημέρα την επανάστασης. 

                                                                    Δημήτριος, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα εκείνον τον καιρό. Η πείνα, η φτώχια και η θλίψη είχαν κυριαρχήσει. Τα παιδιά έκλαιγαν, ούρλιαζαν, καθώς οι μάνες τους που τα κρατάν στα χέρια έτρεχαν να σωθούν. Το τοπίο βουβό. Το αίμα είχε ποτίσει τους δρόμους. Όμως, οι Έλληνες απτόητοι συνέχιζαν να μάχονται μέχρι νίκης. Ήταν σίγουροι ότι θα απελευθερώνονταν και θα νικούσαν τους Τούρκους.

Γιατί την πατρίδα τους και την ελευθερία τους την σέβονται και θα έκαναν τα πάντα, για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη. Θέλουν το καλό της χώρας τους και των οικογενειών τους που αγαπάνε τόσο πολύ. Η Ελλάδα είναι πλέον ελεύθερη και πάλι χαρωπή και χρωματιστή.

Διατηρήστε το χαμόγελό σας και όλα θα πηγαίνουν καλύτερα.

                                                                        Ελπίδα, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Η αλήθεια είναι πως καλά τα περνάτε σε αυτόν τον αιώνα. Βρίσκετε εύκολα και γρήγορα πολύ φαγητό, ρούχα, παιχνίδια, επικοινωνείτε πολύ εύκολα χάρη στην πελώρια εξέλιξη της τεχνολογίας και το κυριότερο, είστε υγιείς και ελεύθεροι. Η μόνη συμβουλή που θα σας δώσω είναι να εκτιμάτε αυτά που έχετε και να μη ζητάτε πολλά παραπάνω από αυτά που θα μπορούσατε να έχετε. Μη σκέφτεστε συνέχεια πως θα πάρετε άλλα τόσα, γιατί από στιγμή σε στιγμή όλα χάνονται και μόνο τότε θα εκτιμήσετε πραγματικά αυτά που είχατε, γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μόνο όταν χάσουμε κάτι το εκτιμούμε ξανά.

                                                                    Αιμιλιάνο, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Η ζωή στην επανάσταση του 1821 ήταν δύσκολη. Υπήρχε πολλή πείνα και κακουχίες, λόγω της σκλαβιάς από τους Τούρκους. Τα παιδιά δεν ασχολούνταν με παιχνίδια και διασκέδαση και δεν υπήρχε εκπαίδευση. Βοηθούσαν τους γονείς τους στις εργασίες και έτρεμαν τον κατακτητή. Όταν ξέσπασε η επανάσταση, πολλά από αυτά τα παιδιά, που ήταν και φίλοι μου, πολέμησαν μαζί με τους μεγάλους, χάνοντας πολλά από αυτά τη ζωή τους για την λευτεριά.

Για αυτό απολαύστε την ελεύθερη ζωή σας, όσο μπορείτε, με σεβασμό στον εαυτό σας και στους άλλους.

                                                                        Ηλέκτρα, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Αγαπημένοι μου φίλοι, το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή είναι να είσαι ελεύθερος. Να μπορείς να ζεις την ζωή σου όπως εσύ θες, χωρίς καταπίεση και άγχος. Πρέπει να αισθάνεστε πολύ τυχεροί που ζείτε ελεύθεροι. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες στερήσεις και τι απελπισία και απόγνωση είχαμε τότε. Όμως, η θέληση για ζωή μας έκανε να αντισταθούμε σε κάθε φόβο που αντιμετωπίζαμε.

Για αυτό και εσείς πρέπει να αισθάνεστε υπερήφανοι για όλους εμάς που πολεμήσαμε τότε, γιατί ο πόλεμος φέρνει δυστυχία και μίσος στις ψυχές των ανθρώπων. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάτε τους προγόνους σας και όλα αυτά που έχουν κάνει, για να είστε εσείς τώρα ελεύθεροι.

Επίσης, πρέπει να σκέφτεστε σε πόσο δύσκολες καταστάσεις βρίσκονται άλλα παιδιά άλλων χωρών, που αυτή την στιγμή ζουν σε συνθήκες πολέμου, και να αισθανόμαστε αγάπη και προθυμία να τα υποδεχτούμε στην χώρα μας, αν έρθουν ως πρόσφυγες.

                                                                            Μάριος, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Η εποχή που ζούσα εγώ δεν ήταν σαν την σημερινή. Γεννιόμασταν και πεθαίναμε στην σκλαβιά, δεν είχαμε να φάμε να χορτάσουμε έτσι όπως θα έπρεπε. Τα συναισθήματα ευτυχίας και χαράς σπάνια εμφανίζονταν και σε ελάχιστες δόσεις, τα κυρίευαν η απόγνωση και η σκλαβιά. Οι γονείς μας πάλεψαν, αγωνίστηκαν σκληρά και πολλοί έπεσαν στην μάχη για την ελευθερία των απογόνων τους. Για αυτό, πρέπει να εκτιμάτε την σημερινή σας ελευθερία και τα αγαθά που διαθέτετε, επειδή τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

                                                                Ιωάννα, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Παιδιά, πολλά πράγματα και καταστάσεις στην εποχή σας μου φαίνονται περίεργα και διαφορετικά, αλλά και εντυπωσιακά. Πώς είναι η καθημερινότητά σας; Θέλω να μου πείτε τα πάντα. Μου αρέσει πολύ η εποχή σας.

Να ξέρετε ότι είστε πολύ τυχεροί που ζείτε τώρα, που είστε ελεύθεροι και μπορείτε να κάνετε ό,τι σας αρέσει, χωρίς να υπάρχει πόλεμος, διότι ο πόλεμος μόνο κακά μπορεί να προσφέρει. Ένιωθα τόσο φοβισμένος... Πείνα κάθε μέρα. Αίσθημα οργής για αυτήν την κατάσταση και την απέραντη θλίψη μας, όταν χανόταν ένας δικός μας άνθρωπος. Αυτό που θα ήθελα περισσότερο να καταλάβετε, παιδιά, είναι ότι πρέπει να μάθετε να εκτιμάτε ακόμα και κάποια πράγματα τα οποία θεωρείτε δεδομένα, επειδή εμείς δεν τα είχαμε τότε.

                                                                        Μάριος, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Να ξέρετε ότι κάθε "εχθρός" στη ζωή μας, όποιος και ό,τι είναι είναι, μπορεί να αντιμετωπιστεί. Πώς; Αν είμαστε ενωμένοι και συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλον, μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Πρέπει να μαχόμαστε για τα ιδανικά μας, τις αξίες μας, με κάθε κόστος. Στην ζωή υπάρχουν πολλά που μπορούν να μας χωρίζουν, αλλά αυτό που πρέπει να θυμόμαστε και να κρατάμε στο βάθος του μυαλού μας είναι ότι όλοι είμαστε αδέρφια.

Αγάπη, αλληλεγγύη, ειρηνική συνύπαρξη. Αναθεωρήστε τις αξίες σας, πάψτε να αγαπάτε την κατανάλωση και το χρήμα. Γίνετε άνθρωποι με αξίες, για το καλό το δικό σας και της πατρίδας.

                                                                                Ίλια, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Χαρά, 7ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένα παιδάκι έχει ζήσει τόσα χρόνια εθνικής σκλαβιάς και έχει χάσει φίλους , οικογένεια , κατοικίδια ακόμα και το ίδιο του το σπίτι. Είναι στενάχωρο το μήνυμα του σε εμάς. Τι καταστάσεις και τι προβλήματα έχει βιώσει..Κι εμείς θεωρούμαι σημαντικά τα δικά μας προβλήματα.

Αν μπορούσε να έρθει ένα παιδί στο παρόν θα έβλεπε ότι υπάρχει καλύτερη και πιο ήρεμη ζωή και θα σκεφτόταν ότι δεν θα έπρεπε να χάσει ουτε ένα λεπτό, θα έκανε όσα πράγματα επιθυμούσε απολαμβάνοντας την ελευθερία του και δεν θα ένιωθε φόβο και κίνδυνο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν ερχόταν ένα παιδί στο παρόν το μήνυμά του θα ήταν να ζήσουμε στο έπακρο την ελεύθερη ζωή μας!

                                                                        Ανδριάνα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Θα μου έλεγε πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση στην εποχή του και πόσο τυχερός είμαι επειδή δεν υπάρχει στην εποχή μου κατοχή από εχθρούς και θρησκευτική καταπίεση

                                                            Πέτρος, Γυμνάσιο Κλεινών Φλώρινας

Θα μου έλεγε ότι τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ δύσκολα για μικρούς και μεγάλους, για άνδρες και γυναίκες και θα μου ευχόταν να μην ζήσουμε τα γεγονότα που έζησε και να μην ξεχνάμε πόσο τυχεροί είμαστε.

Μαρία, Γυμνάσιο Κλεινών Φλώρινας

Σταυρούλα, Β΄Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Τα δύσκολα χρονιά της Τουρκοκρατίας υπήρχαν δυσκολίες, δηλαδή υπήρχε πεινά, σωματικός-ψυχικός πόνος. Επίσης κάτω από τις συνθήκες αυτές υπήρχε έλλειψη αγάπης μεταξύ τους

Ανδρομάχη / Σταυρούλα 

Ειδικό Σχολείο Κωφών Βαρηκόων Αργυρούπολης

Τι χαρούμενος που είμαι που σε βλέπω!Δεν μπορώ να πιστέψω πόσες αλλαγές υπάρχουν στην εποχή σου. Δεν υπάρχει πια ο φόβος της αιχμαλωσίας  και της δολοφονίας. Τώρα πια εσείς τα παιδιά μπορείτε να παίξετε, να διασκεδάζετε ελεύθερα στους δρόμους όλοι μαζί. Βλέπω, πως υπάρχουν τώρα νέες συσκευές και οθόνες που φωτίζουν στο πρόσωπό σας. Σε τι χρησιμεύουν άραγε;;

Ελένη, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Θεοδώρα, 3ο ΓΕΛ Αργυρούπολης

Πιστεύω πως εάν ένα παιδί της Ελλάδας το 1821 ταξίδευε στο παρόν θα ήταν ξαφνιασμένο από την ιστορία που έγινε τα τελευταία 200 χρόνια. Πάνω απ' όλα το παιδί θα ήταν χαρούμενο που επιτέλους ξεπέρασε όλες τις κακουχίες της Ελλάδας το 1821, και επιτέλους θα ήταν ασφαλές, και χωρίς να χρειαστεί να γνοιαστεί για εάν θα πεθάνει αύριο λόγω λοιμού, πείνας κ.α. Επιπρόσθετα, θα ήταν περήφανος για την πατρίδα του που νίκησε πόλεμο. Πιστεύω θα με ρωτούσε:

- ΩΧ, που είμαι; Ποιος είσαι εσύ;; Τι έγινε; Πού είμαι; ΒΟΗΘΕΙΑ! Τι είναι αυτό το μέρος; Τι έγινε με τον πόλεμο; Πώς θα επιζήσω τώρα; Χριστέ μου γιατί εγώ; Μήπως πέθανα και αυτό είναι παράδεισος;

Μιχαήλ, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Στην εποχή σας όλα είναι εύκολα, είστε ελεύθεροι και οι περισσότεροι είναι σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση. Οι γονείς σας μπορούν να σας πάρουν παιχνίδια και όλη μέρα ασχολούνται μαζί σας, γιατί έχουν συνήθως λίγα παιδιά. Επίσης, η εκπαίδευση είναι εύκολη σε οποιοδήποτε σχολείο και δεν είναι δύσκολο για κάποιον να πάει σχολείο στην εποχή που ζείτε εσείς.

Γιώργος, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Το παιδί θα μου περιέγραφε τις δυσκολίες τις ζωής του στο πόλεμο, και τις συνήθειες της οικογένειας του στην προσπάθεια επιβίωσης στις δύσκολες αυτές εποχές. Θα μου μιλούσε για κάθε στεναχώρια που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι αγωνιστές του 1821. Παράλληλα, θα, μου περιέγραφε πώς περνούσε κάθε μέρα, προσπαθώντας σκληρά για να βρει λίγο φαΐ για την οικογένεια του και στηρίζοντας την μητέρα του.   

Αθηνά, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

 Έζησα σε μια πολύ δύσκολη εποχή, την εποχή του πολέμου. Χαίρομαι που βλέπω ότι εσείς δεν ζείτε όπως εμείς, δεν ζείτε στα κρυφά, με καθημερινή σας έγνοια τον πατέρα σας, τον θείο σας ή ακόμα και τον παππού σας οι οποίοι θυσιάζουν την ζωή τους για εσάς. Δεν ζείτε με τον φόβο του θανάτου καθημερινά. Όμως μην ξεχνάτε ότι για να μην τα ζήσετε εσείς αυτά, για να ζείτε όπως ζείτε άνθρωποι πέθαναν, βασανίστηκαν, σφάχτηκαν, γυναίκες και παιδιά έγιναν σκλάβοι γυναίκες βιάστηκαν. Οπότε να είστε ευγνώμονες και να μην θεωρείται την ελευθερία σας δεδομένη.

Αλεξάνδρα, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Μετά από όλες αυτές τις δυσκολίες που πέρασε πιστεύω ότι θα μας περιέγραφε πώς ήταν και ότι τίποτα στην ζωή δεν είναι δεδομένο οπότε πρέπει να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή που ζούμε. Επίσης, ότι όταν περνάμε κάτι δύσκολο να σκεφτόμαστε ότι υπάρχουν παιδιά από τότε που δεν έτρωγαν και ζούσαν σε απάνθρωπες συνθήκες, που έχασαν τους δικούς τους ή ακόμα έπαιρναν τις γυναίκες για σκλάβες.

Ηλιάνα, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Το παιδί αυτό θα μου περιέγραφε όλες τις στιγμές της ζωής του, δύσκολες &ευχάριστες. Θα μ' έκανε να ταξιδέψω πίσω στο 1821, εκεί όπου τίποτα δεν ήταν αυτονόητο. Η πείνα, ο φόβος για τον θάνατο &την αιχμαλωσία, οι διωγμοί, η φτώχεια. Ακόμη θα μου εξηγούσε πόσο πολύ θα ήθελε να χαρεί τα παιδικά του τότε χρόνια, μιας &είμαι σίγουρη πως οι συνθήκες τότε δεν του το επέτρεπαν. Θα μου έλεγε πως θα ήταν άδικο για ένα άκακο παιδί να στερηθεί την χαρά &την παιδικότητά του, ενώ δεν έφταιγε σε τίποτα &δεν ήταν δίκαιο το μόνο πράγμα που θα θυμάται να είναι οι φρικτές &τραυματικές εικόνες, τους ανθρώπους να υποφέρουν &να πονάνε αλλά &το αίμα που έπεφτε μπροστά στα μάτια του. Παρ'όλα αυτά ένα παιδί δεν σταματάει ποτέ να χαμογελάει ακόμα &με τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Άλλωστε..η χαρά της παιδικότητας δεν κρύβεται.Τέλος θα με συμβούλευε να ευχαριστιέμαι το κάθε λεπτό της ελευθερίας &της δικαιοσύνης &να προσπαθήσω να ζήσω τη ζωή που πάντα ευχόταν . Ελένη, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Δήμητρα, ΓΕΛ Αφάντου 

Με λένε Γιάννη και ζούσα στην Χίο. Όταν κηρύχτηκε η επανάσταση βοηθήσαμε όπως μπορούσαμε: Με τα πλοία μας &τους μπουρλοτιέρηδες μας. Δυστυχώς όμως ο Σουλτάνος μας έβαλε στο μάτι & θύμωσε μαζί μας. Έτσι μια μέρα ένας τεράστιος στόλος από Τούρκους &Αιγυπτίους ήρθε στο νησί μας και το κατέστρεψε. Είδα την γριά μανά μου να κλαίει καθώς έσφαζαν τον μεγαλύτερο αδελφό &τον πατέρα μου μπροστά στα ματιά μας. Είδα την περήφανη αδελφή μου να ταπεινώνεται & να βιάζεται από τους  Τούρκους ενώ το σπίτι μας, στο οποίο είχα μεγαλώσει, να καίγεται. Όταν τέλειωσαν, πήραν την Μανά μου  &την αδελφή μου σκλάβες, για τα χαρέμια τους… Εγώ κατάφερα να κρυφτώ κάτω από ένα βράχο, &έτσι είδα τον χαμό της οικογένειας &του σπιτιού μου. Την επόμενη της καταστροφής ήρθε ένας μπουρλοτιέρης. Όταν είδε τα καμένα σπίτια γονάτισε &έκλαψε. Πήγα μαζί του &από τότε βοηθάω &εγώ όπως μπορώ την Επανάσταση μας.

Γιώργος, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Υπάρχουν πολλές δυσκολίες στις ζωή και πως τίποτα στην ζωή δεν είναι δεδομένο, όλα μπορούν να χαθούν ανά πασά στιγμή. Θα μας έλεγε πως πολλά άτομα είδαν τις οικογένειες τους να σφάζονται μπροστά τους. Επίσης θα μας περιέγραφε όλα τα δύσκολα χρονιά και το πώς πολλά γυναικόπαιδα πουλήθηκαν στα παζάρια. 

Αλέξανδρος, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Εγώ πιστεύω ότι αρχικά θα ρώταγε που είναι και την χρονολογία  και θα ήταν πολύ ξαφνιασμένος. Υστέρα θα με ρώταγε ποιος είμαι και αν είμαι Τούρκος, θα μου ζήταγε  φαγητό νερό γενικά πρώτες ύλες θα μιλάγαμε για όλους τους αγώνες που έχει δει και έχει ζήσει θα μου περιέγραφε  τα αληθινά   γεγονότα και γενικά θα μου έλεγε ότι έχει περάσει. Θα τον φιλοξενούσα στο σπίτι μου  και θα του διηγούμουν τα σημερινά γεγονότα για τον covid-19 και όλους τους πολέμους μου έχουν γίνει δηλαδή το Α και Β Παγκόσμιο Πόλεμο και θα τον κράταγα κοντά μου  γιατί δεν θα έχει οικογένεια.  

Μάριος, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Χριστίνα, Δημοτικό Σχολείο 

Μεγάλων Καλυβίων Τρικάλων

Τα χρόνια τότε ήταν δύσκολα. Τα παιδιά ήταν κάτω από πολλές δύσκολες συνθήκες, δεν είχαν φαγητό, κάποιοι είχαν χάσει τους γονείς τους, τα σπίτια τους και άλλους τους έπαιρναν  για σκλάβους και περνούσαν πολλά βασανιστήρια. Τα παιδιά δεν είχαν ωραίες παιδικές αναμνήσεις και λόγω των συνθηκών ωρίμασαν πιο γρήγορα από ότι θα έπρεπε.

Μυρτάλη, Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού

Αρχικά θα έβλεπε πόσο εξελιγμένη είναι πλέον η κατάσταση, πόσα πολλά καταφέραμε να έχουμε &φυσικά θα έμπαινε σε πειρασμό να συγκριθεί με τους ομοίους του, δηλαδή εμάς. Δυστυχώς πολλές φορές, εμείς, τα σύγχρονα παιδιά δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε την σοβαρότητα αυτής της κατάστασης που πέρασε το παιδί. Έτσι θεωρούμε δεδομένα πολλά αγαθά που μας προσφέρονται που όπως θα &έλεγε ο φίλος μας, πάλεψε για να τα έχουμε. Θεωρώ πως θα ένιωθε περήφανος που βλέπει τέτοια πρόοδο &πόσο μάλιστα χαρούμενος που αυτός &όλοι οι αγωνιστές θυσίασαν την ζωή τους σε αυτές τις δύσκολες &βίαιες καταστάσεις για να είμαστε εδώ μου είμαστε. Τέλος θα τον αγκάλιαζα σφιχτά ως τρόπο ευχαρίστησης αλλά &για να τον παρηγορήσω λέγοντας πως ναι, τα καταφέρατε! Θα άκουγα ώρες ατέλειωτες την εμπειρία αυτή από τα μάτια ενός παιδιού &θα ήμουν τέλος, ευγνώμων για την ζωή που ζω εγώ τώρα χάρη στον φίλο μου &όλη την οικογένεια του. 

                                                                                                Σαββίνα, 3ο ΓΕΛ Ρόδου

Θεωρώ πως ένα παιδί που έχει ζήσει στο 1821 θα αναρωτιέται πως είναι η κατάσταση μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Αν έχει τελειώσει ο πόλεμος και αν καταφέραμε να διεκδικήσουμε την χώρα μας. 

Ειρήνη, 3ο ΓΕΛ Ροδου

Μαρία, 2ο ΓΕΛ Πρέβεζας

Η εποχή από την οποία ήρθα είναι μια εποχή με ανθρώπους πολύ ταλαιπωρημένους. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ελλάδας έχει άσχημα βιώματα λόγω των δυσάρεστων γεγονότων που επικρατούν.

Ρέα, 3ο ΓΕΛ Ρόδου

Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε γιατί εμείς, τα ελληνόπουλα του 1821, δεν είχαμε τίποτα με σχέση το σήμερα. Να είστε αγαπημένοι, χωρίς μίσος. Πάντα να αγαπάτε την πατρίδα μας και να παλεύετε για αυτήν και την ελευθερία της και ο μόνος τρόπος για να καταφέρετε κάτι τέτοιο είναι να είστε ενωμένοι. 

Βασίλης, 3ο ΓΕΛ Ρόδου

Οι μέρες περνούσαν δύσκολα. Πείνα,φτώχεια, ανέχεια, αρρώστιες κι ένα μόνο χρώμα: κόκκινο. Κόκκινο αίμα είχε ποτίσει τους δρόμους. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά όλοι ζούσαμε τρέμοντας μήπως το επόμενο κόκκινο που θα έβαφε τους δρόμους ήταν το δικό μας. Φρικτές ήταν οι εικόνες που αντίκριζα καθημερινά. Μητέρες σκότωναν τα ίδια τους τα μωρά για να μην τους ανακαλύψουν οι εχθροί. Η πείνα ήταν βασανιστική. Αυτό όμως που δεν μπορούσα να αντέξω ήταν η δίψα. Η δίψα για ελευθερία. Η δίψα για ζωή. Η ιδέα και μόνο της επανάστασης μου φαινόταν τρομακτική. Ο πατέρας μου έφυγε, έπρεπε να πάει να πολεμήσει. Η μάνα μου κάθε μέρα προσευχόταν να γυρίσει πίσω ο άντρας της ζωντανός. Οι μέρες της σκλαβιάς ήταν δύσκολες, ειδικά για ένα παιδί. Εύχομαι όλες οι δυσκολίες που πέρασα τότε εγώ να αποτέλεσαν θεμέλια για να είσαι εσύ σήμερα ελεύθερος. Μην δειλιάσεις μπροστά σε εμπόδια που πιθανόν να συναντήσεις γιατί είμαι σίγουρη πως κι εσύ, όπως άλλωστε και κάθε παιδί, κρύβεις μέσα σου μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα. Μην φοβηθείς να αντιδράσεις μπροστά στην αδικία και διεκδίκησε τα δικαιώματά σου!

                                                                                Μαριάννα, ΓΕΛ Αφάντου 

Πιστεύω πως θα μου έλεγε τα συναισθήματα του για τα γεγονότα που βίωσε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και θα χαιρόταν που εμείς ζούμε σε καλύτερες εποχές και δεν χρειάζεται να περνάμε τα δεινά που πέρασε η γενιά του που έπρεπε να πολεμήσει για να αποκτήσει την ελευθερία της. 

Μαριτίνα, 3ο ΓΕΛ Ρόδου

Θα ήθελα να σας εκφράσω, πώς νιώθω για τις θυσίες που κάνατε στην διάρκεια της επανάστασης του 1821. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη, γιατί μπορώ να ζω ελεύθερη. Κατανοώ πως εσείς εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσατε να μορφωθείτε, γι' αυτό νιώθω τυχερή που εγώ και τα υπόλοιπα ελληνόπουλα έχουμε την ευκαιρία αυτή. Κυρίως, όμως αναγνωρίζω τον δύσκολο αγώνα που δώσατε, παρά την τρυφερή σας ηλικία. Χάρη στην αυτοθυσία σας, εμείς τα σύγχρονα ελληνόπουλα μπορούμε να ονειρευόμαστε και να πραγματοποιούμε τα όνειρά μας. 

                                                                                    Βαλάντω, ΓΕΛ Αφάντου

Γεια σου! Ονομάζομαι Κατερίνα και είμαι μαθήτρια λυκείου. Ο λόγος που σου γράφω αυτήν εδώ την επιστολή είναι για να σου πω ένα μεγάλο "ευχαριστώ" μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου. Χάρη σε εσένα σήμερα είμαστε ελεύθεροι, μπορούμε να πάμε σχολείο, να σπουδάσουμε και να πετύχουμε τους στόχους μας. Όλα αυτά χάρη στη δική σου θυσία, τον δικό σου πόνο, το δικό σου αίμα! Το λιγότερο, λοιπόν, που μπορώ να κάνω είναι να σε ευχαριστήσω. Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" για αυτά που εσύ έκανες για να είμαστε εμείς εδώ σήμερα!

                                                                                            Κατερίνα, ΓΕΛ Αφάντου

Οι μαθήτριες του  Ειδικού Σχολείου  εμπνεύστηκαν από τη ζωή και τη δράση τη Δόμνας Βισβίζη και δημιούργησαν την προσωπογραφία της.

Στην εποχή μου υπήρχε απίστευτη πείνα, ο κόσμος ήταν τρομερά ταλαιπωρημένος, τα παιδιά όπως εγώ δεν πηγαίναμε σχολείο μόνο κρυφά σε κάποιες εκκλησίες, βλέπαμε φωτιές παντού σκοτώθηκαν πολλοί συγγενείς μας. Όλοι μας ανησυχούσαμε  για τους πατεράδες μας  που πολεμούσαν για το αν θα επιστρέψουν στον άλλον και ο ένας άλλο. Ζούσαμε με την ελπίδα ότι θα έρθει η μέρα που θα ξυπνήσουμε ελεύθερου και θα ζούμε ειρηνικά...Να θυμάστε, χρωστάμε και χρωστάτε την ελευθερία σας σε αυτούς και αυτές που τότε πολέμησαν για όλους τους Έλληνες.

                                                                                            Βάγια -Μαργαρίτα 

                                                        Δημοτικό Σχολείο Μεγάλων Καλυβιών

To 1821 τα πράγματα ήταν δύσκολα.. Το παιδομάζωμα ήταν ο φόβος και ο τρόμος πολλών μανάδων ενώ πολλές από αυτές έχασαν τα παιδιά τους.. Οι μανάδες μας όμως ήταν ηρωίδες και πολλές πολέμησαν αλλά και σκοτώθηκαν για ελευθερωθούμε από τους Τούρκους και να ζείτε εσείς σε μια ελεύθερη χώρα έχοντας ειρήνη.

                                                                                        Χριστίνα, Άννα-Μαρία 

                                                            Δημοτικό Σχολείο Μεγάλων Καλυβιών

Ένα παιδί του 1821 σήμερα πιστεύω θα δυσκολευόταν να αντεπεξέλθει σε αυτές τις συνθήκες. Οι διάφορες ανάμεσα στα παιδιά εκείνης της εποχής με την σημερινή είναι  πολλές. Παρόλα αυτά τα παιδιά είναι πάντα παιδιά και νομίζω ότι θα έδειχνε την μαχητικότητά του και την διάθεσή του να παλέψει και στις σημερινές δυσκολίες.

Ειρήνη, 3ο ΓΕΛ Ρόδου