Güney Amerika nın parlak ışıklarla kaplı olduğu ünlü bir şehirde,

 Romero adında küçük bir çocuk varmış. Romero anne, baba ve küçük kız kardeşi ile ünlü ressamların tablolarının olduğu bir müzenin bahçesinde yaşıyordu. 

     Romero bu müzede en çok geceleri babası ile sessizce tabloların arasında dolaşmaktan hoşlanıyordu. Dolaşırken resimlerin canlandığını hissediyor ve ressamlarla konuşuyordu.

    Bir gece babası ile devriyeye çıktığı zaman aniden müzede kayboldu.

    Romero diğer çocuklardan farklıydı, başka çocuklar gibi ağlamayı sevmiyoırdu. Hemen yolunu bulup evine geri gitmek istedi. Acaba babası onu arıyor muydu. Koşarak uzun bir koridordan geçti ve karşısına turuncu bir kapı çıktı. kapıyı açtığında taburesinde oturan ve sarı ayçiçekleri resmini yapan Van Gogh ile karşılastı. Derinden ‘’Nasılsın çocuk?’’ diye ses geldi. Romero hem şaşırdı hem heyecanlandı. ‘’Babamla gezerken kayboldum eve dönmeye çalışıyorum.’’ dedi. Van Gogh vazodaki ayçiçeğini ona doğru uzattı. ‘’bunu al seni bahçedeki ayçiçeklerine götürecek’’ dedi. Romero hızla dışarı çıktı ve koşmaya devam etti.      

    Bu sefer karşına renkli ve karışık bir kapı çıktı. içeri girdiğinde karışık yüzlerin olduğu göz ve ağızların hareket ettiği odaya girdi. Odayı hemen hatırladı burası ünlü İspanyol ressam Picasso nun odasıydı. Acaba çıkış nereden diye düşünmeye başladı. resimler aynı anda konuşmaya başladı. ‘’Okları takip et mavi kapıya git.’’ dediler. Romero biraz korkmuştu ama belli etmeden odadan çıktı.

Hızla ilerlerken mavi kapıyı arıyordu. Sonunda buldu ve içeri girdi. Burası Türk Ressam Bedri Rahmi Eyüpoğlunun odasıydı. Odada rengarenk balıklar sanki denizaltında yüzüyormuş gibi hareket ediyorlardı. çarpmaması için kaçmaya çalışırken bir balık Romero nun altınadn geçti ve onu üstünde götürmeye başladı. Romeronun konuşmasına fırsat vermeden. ‘’Merak etme ufaklık seni Frida ya götürüyorum. O sana yardım edecektir’’ dedi. Hızla çiçekli kapıdan girdiler.

Odanın içerisi mis gibi çiçek kokuyordu. Frida da çiçekli elbisesi ile tahta somyasının üstünde uyuyordu. Kapının açılmasıyla gözlerini açtı ve seni bekliyordum ufaklık dedi. O anda balık kayboldu. ‘’Evine az kaldı tatlım.’’ dedi. ‘’Yerdeki siyah beyaz karoları takip et. seni kestirmeden götürecektir. Ama sakın yere düşüyorum hissine kapılma, bu çılgın Vasarelliy nin göz yanılması sadece ‘’dedi.

    Siyah beyaz karoların olduğu yolun sonunda beyaz bir kapıdan girdi burası beyaz ve gri renklerin çoğunlukta olduğu resimlerle doluydan.